Huiswerk voor de BHV

Vraag: hoe zit dat eigenlijk met de zich repeterende kreet dat ‘het moet van de inspectie’? (ter info:

bedoeld wordt de onderwijsinspectie).
Wat moet dan… Het gaat dan steevast over CITO-toetsen, over groepsplannen met stimulerende en belemmerende factoren voor iedereen, over kleutertoetsen en … Je zult maar onderwijsinspecteur zijn tegenwoordig; net zoiets als politieman. In de ogen van het publiek kun je het niet gauw goed doen. Maar PO-coördinerend inspecteur Bijsterbosch stelt dat scholen helemaal niet zoveel moeten van de inspectie; slechts methode-onafhankelijk toetsen: 1 kleutertoets tijdens de kleuterperiode (en dat kan een andere zijn dan de CITO-toets), en vijf methode-onafhankelijke toetsen, in groep 3, groep 4 en groep 6. Op basis van de resultaten daarvan wordt, na drie onvoldoende jaren onderzocht of je een zwakke school bent.
De entree-toets is een voorbeeld van een toets die niet hoeft, maar door scholen zelf ‘misbruikt’ wordt; er wordt hevig voor geoefend in veel groepen 7, terwijl je dan al zeven jaren wijsheid hebt zitten in je LVS. En: van de inspectie hoeft het niet….
In het boek: “Het Alternatief; weg met de afrekencultuur in het onderwijs” zou je vermoeden dat de kritiek op de onderwijsinspectie er nog een sausje overheen krijgt. Voor een deel is dat ook zo, er

wordt dan vooral gewezen naar politici en het voortdurend bijstellen van koers en doel. Maar (en dat is misschien meer tekenend voor wat de schrijvers van het boek stellen): onderwijzers en leraren ontbreekt het aan beroepstrots. Zij hebben zich onderaan de machtspiramide laten zetten (net zoals dat bij politie en zorg ook is gebeurd). En, als de beroepsgroep serieus wil dat het anders moet, dan moet die trots weer terug. Anders gezegd: als je het altijd aan anderen overlaat te zeggen wat kwaliteit is, dan heb je je uiteindelijk laten promoveren tot uitvoerder….
Eh… mag je best eens op reageren.
Moet je mij eens zien zitten, gebogen achter mijn computertje. Voorzichtig tikken mijn vingers op de toetsen. Een zweem van pijn trekt over mijn gezicht. Steeds weer neem ik het pincet ter hand. Verbaasd zit de kat achter mij naar mijn gejerimieer te luisteren, en steeds weer buigt ze zich, als ik verstoord terug kijk, over haar poten en likt haar voetzolen schoon.

Naast mij staat een schoteltje. Keurig net liggen ze, naast elkaar, in het gelid. Steeds als ik er eentje naast leg tel ik ze weer allemaal na. De vijfentwintig is reeds gepasseerd. Elk apart heeft een verhaal te vertellen. Elk apart is ook meer of minder rood getint. Bijzonder zou het zijn als elk er van een blijde gedachte zou oproepen. Helaas: slechts trieste herinneringen en scheldwoorden komen op.
Nog eenmaal loop ik vandaag de trap op. Onderweg, op de trap, tel ik de houtkrassen op de muur, de deuken in de verf.  Ik knip het licht aan op mijn ‘nieuwe studeerkamer-in-aanbouw’, en dan trekt eindelijk weer een vrolijke grimlach over mijn gezicht. Nog een weekje, dan zit het er op. Dan is eindelijk die hele interne verhuizing verleden tijd, zit ieder op een nieuwe locatie, zijn alle kamers-op-verdieping van aanblik en inhoud gewijzigd. Eindelijk zal ik mij dan terug kunnen trekken op een stil en rustig plekje in mijn huis, met overzicht over tuin en veranda. Nog even, en dan voel ik mij op vakantie, zelfs in eigen huis….
Daar liggen ze, nog steeds keurig in het gelid. Het rood is langzamerhand verdonkerd en gedroogd.
Elk met eigen geschiedenis. Vrijdag, zaterdag en (stiekem) ook een deel van de zondag is voorbij gegaan met zagen, timmeren en schuren. Steeds weer staken splinters uit mijn vingers, liep het bloed over hout, vertoonde elk deel sporen van mijn hamer- en zaaggeweld. Alsof het hout je persoonlijk afstrafte voor het gemartel.
Is er ook een inspectie voor boekenrekken? Is er ook een toets ter beoordeling van de zaagkunst?
Wat gebeurt er als ik mijn ton boeken in dit rek neerzet?
Waarom hadden ze in mijn HAVO-tijd toch geen houtbewerking op het rooster staan? Wie was er

toen minister van onderwijs? Gebrek aan opleiding. Waarom moet ik toch steeds bij plank vier of staander drie pas op het idee komen dat andersom werken beter gaat, dat ik nog een cirkelzaag zou kunnen gebruiken, dat een kruiskopschroef rommel is, dat een plank van drie meter lang niet kan buigen (zeker niet als het steigerhout is), dat een boor niet om de hoek kan, dat je een bouwtekening goed moet uitwerken….
En de kat? De kat heeft op vier meter afstand voortdurend staan loeren. En steeds zag ik een blik van verwachting op haar gezicht, als ik luid scheldend weer een splinter uit mijn fysiek weg trok.
Ze moet het hebben geweten: als het boekenrek voor ruim duizend kilo aan boeken klaar is, is er ook voor haar een hoekje over…

Eén troost. In januari 2014 mag ik weer op voor de bhv-cursus. Nou, m’n huiswerk zit er tegen die tijd wel op. En mijn rek ligt er dan wellicht weer af...

Crisis

Aan het eind van deze zondag moet ik mij er toe zetten jullie Bronnieuws nog toe te zenden.
Na alle ervaringen van deze dag heeft vermoeidheid wel wat toegeslagen. Kerk- en familiebezoek (uit- en thuiswedstrijd), het behoorde vandaag allemaal tot het programma. En dat alles met een knagende drang in het lijf....

Al enige weken gelden opperde zoon één dat hij er wel wat in zag te verhuizen naar de tweede verdieping (tevens de bovenste verdieping van het huis). Nu roept hij wel eens vaker wat, en daarom liet ik het eerst maar wat bezinken; de waan van de dag en zo.
Helaas hield zoon één vol; na ampel overleg met zoon twee zag ook deze de voorgenomen verplaatsing van zoon één wel zitten, waarschijnlijk uit een geruime mate van eigenbelang. Immers:
- zoon twee zou er een grotere kamer aan overhouden èn,

- niet minder belangrijk, dit was een prima vorm van het scheppen van enige afstand….
Als vervolgens ook moeder-de-vrouw overtuigd raakt van nut, noodzaak en mogelijkheden van de interne verhuizing: ja, dan valt er als man weinig anders te doen dan de oude kleren uit de kast te halen, wat te rollen met spierballen en de schone taak aan te vangen.

Ik kan jullie vertellen dat dit geen pretje is. Is, ja, ik zit namelijk midden in het gebeuren. Nu weet ik wat ik vergeten ben bij de bouw van dit huis: de noodzaak van een vierde kamer op verdieping twee die als een soort doorgangsloods kan dienen. Bovendien kan ik dezer dagen de term ‘totale chaos’ tot in mijn tenen voelen. Wat een bende.

Weet je hoe het voelt als je met het volle gewicht van een kast van 2.20 hoog midden op de trap staat en drager twee moet ineens proesten? Of: wat betekent het als je met een ladenkast trede voor trede afdaalt en er mietert een stuk van een traptrede af waardoor je bijna met kast en al in het trapgat verdwijnt en een acute bijna-dood-ervaring je hart doet stokken? Op dat moment voel je heel even de diepere betekenis van ‘de dood in de ogen kijken’….

Vond de kat het in het begin nog wel spannend om wat rond te struinen in de bezittingen van de familie (wat allengs tot een toenemende onoverzichtelijkheid van volledig door elkaar gehusselde stapeltjes papieren leidde), na het echte begin van de verplaatsing-van-chaos heeft het beest zich niet meer laten zien. Het luie kreng (vergeef me de termen die ik bezig op zondag, het is mij nu ook duidelijk dat op zondagswerk weinig zegen rust, denk maar aan die trap) heeft zich gewenteld in doeken, opgerold als voetbal, en zich de rest van de dag op geen enkele wijze meer beziggehouden met de verhuizing. Nee, zelfs de vraag of ze wellicht nog van dienst kon zijn kwam haar niet over de lippen. Slapen en vreten. En af en toe wat grijnzen....

Hier zit ik, na een dag vol hoogten en diepten. Diep in mijn hart borrelde net de nogal demotiverende vraag op: en wat nu als zoon één straks op zijn achttiende besluit te gaan studeren en het ouderlijk huis (meer of minder tijdelijk) te gaan verlaten? Hoe kijk ik dan terug op deze zondag?
Zoon één is inmiddels redelijk gesetteld op zijn hoge uitzichtspost. De troep is geruimd…
Zoon twee heeft eveneens het grootste deel van de bezittingen verplaatst gezien worden en wentelt zich momenteel in de diepe rust van tevredenheid.

En ik? Moegeslagen ben ik terneer gezegen tussen wat eens mijn spullen leken. Als vijftiger kijk ik om mij heen en vraag mij af: hoe heb ik in vredesnaam ooit enige orde gehad (eerlijk, hè, enige orde)?
En erger: hoe krijg ik tussen nu en kerst weer een plekje voor mijn kerstboompje?

'Siamezen aan de slag'

Ik weet niet of je het hebt meegekregen: de onderwijsbegroting is inmiddels in de kamer aan de orde geweest. Als je niet van de details op de hoogte bent: je bent vast niet de enige, want zo door de week heb je het druk genoeg met je eigen besognes. In Den Haag kan men daarom besluiten, immers: heb je ooit 100.000 leraren samen gezien op het Malieveld?

Weet je nog, het akkoord tussen kabinetspartijen, D´66, SGP en Christen[Unie? Extra geld voor onderwijs, anders komt de begroting niet door de Eerste Kamer….
Wel, inmiddels weten we dat de Tweede Kamer wil:
- dat er meer geld uit het extra potje naar PO en VO gaat als het aan de Kamer ligt
- dat Passend Onderwijs koste wat kost daar gaat op 1 augustus 2014, als het aan Sander Dekker ligt
- dat het geld dat bespaard wordt op de studiebeurzen nog helemaal niet voldoende helder is vastgelegd (en dus vermoedelijk weglekt)
- dat de BAPO ter discussie staat
- en dat Kamer en minister het regelmatig niet eens zijn.

Schaterlachend heeft mijn kat zich dit weekend eens gebogen over mijn vakblad, het blad van de Aob. Zelf vind ik het al heel wat dat ik niet langer lid wenste te zijn van de christelijke onderwijsvakbond (dat zegt wat over mij, niet over die bond). Mijn kat heeft zich over dit restverschijnsel uit de tijd van verzuiling en verkettering nooit druk gemaakt. Ze grinnikte laatst al: “Zie je het al voor je? Christelijke Siamezen Club? Het bekt wel lekker, zo’n CSC, maar nee, doe mij maar mooi die Bond van Vrije Siamezen, de BvS.”
Goed, ze zat dus over mijn vakblad gebogen, met een vuile grijns op haar mooi getekende Siamezenkop. Haar poten wreven over elkaar bij het kauwen en herkauwen van termen als Passend Onderwijs, BAPO, salarisschaalverkorting, werkurenberekening, etc etc. De grijns werd steeds breder, tot ze uiteindelijk helemaal in een deuk achterover van de verwarming klapte (waarop ze zich met vakblad had genesteld). Dat was trouwens ook de enige pret die ik er aan had.

Van al die termen en werk die ze met zich meebrengen: daar heeft zo’n vrije Siamees geen last van; het beest is tenslotte geheel op mijn kosten levenslang pensionaris met een prima pakket aan secundaire arbeidsvoorwaarden, incl laptop….
Passend Onderwijs? Een vrije Siamees onderwijst zichzelf?
Werkurenberekening? Dat kan op het kussentje van één poot.
Salarisschaalverkorting? Hoezo, kan ie nog korter dan?
BAPO? Wat is dat? De kat van de buren?

2016. Dat is, als we pech hebben, het jaar van de volgende verkiezingen voor de Tweede Kamer (pech, als Nederland nog zo lang voort moet modderen met zo’n volslagen visieloos en met oogkleppen bekleed kabinet). Thuis is het al onderwerp van gesprek: is er nog een politieke partij waar een docent zich in kan herkennen? Wordt het dan misschien niet eens tijd om met Wifi van gedachten te wisselen over een overstap naar de politiek?

Weet je wat nu zo mooi was? Ze lepelde meteen al de slogan van haar ideale kabinet op:
“Siamezen aan de slag”. Zo spontaan… Ik heb haar meteen mijn stem toegezegd…  

Volgende week meer over schapen en slachtbanken.

Katse violen

Even vooraf: als je vandaag nieuws over het kattenleven van Wifi verwacht kom je bedrogen uit. Nu de temperaturen zijn gedaald ligt het beest met haar luie lijf in haar bedekende onderkomen voor op bovenop de kachel te loeren. Het luie secreet. Nog te beroerd om een ooglid op te tillen. En ik?

Ik voel me een beetje ziek vandaag. Geen griep, ook niet verkouden, maar een weeïg gevoel van misselijkheid. En ik hoef er ook niet lang over na te denken waar het vandaan komt. Nieuwsgierigheid wordt altijd meteen afgestraft (tenminste bij mij). Ik heb het er vanmiddag van genomen, keek naar het nieuws over westerse wateroverlast en kwam daarna bij een praatshow terecht. En daar begon het geduvel.
Drie keer raden wie er aan tafel zaten. Ja, ja, een paar onbeduidende heren, daarnaast mevrouw de hoofdredacteur van Opzij en last but not least: mevrouw de minister Bussemaker. Het kwaad was al

geschied voordat ik de afstandsbediening van de TV kon vinden. Zet Bussemaker naast de hoofdredacteur van Opzij en je krijgt een acute oprisping van darmkolieken.
Ho, ho, dat is niet juist gezegd. Ik krijg een acute aanval van darmkolieken (je mag tenslotte niet veralgemeniseren, en er zijn ook mensen die het een gewèèèèldige minister vinden). Er zijn er, die echt sterke darmen hebben.

Nou, vooruit, ze heeft dan toch een puntje gescoord. Die mevrouw van Opzij is nog erger; die was ècht boos omdat het politiek akkoord van vrijdag vrijdagavond alleen maar werd toegelicht door mannenbroeders, en dat gaf wel aardig aan hoe ver Nederland op de emancipatorische wereldranglijsten weer is afgezakt. En Bussemaker? Die zei dat ze zich een en ander wel voor kon stellen; zij kwam op een ander moment wel weer aan de beurt. Oké, puntje.
Misschien had die acute aanval ook wel met gedachten van eerder op de dag te maken. Stiekem, ’s morgens bij de koffie, met een nieuw boek op schoot over de afrekencultuur in onderwijsland, schoot de gedachte aan mevrouw Bussemaker en meneer Sander Dekker op een onbewoond eiland door mijn hoofd…. Het kan heel goed zijn dat dat tot de latere pijnen heeft geleid.

Ik moest vandaag (nog steeds met mijn hoofd in dat boek) denken aan de mailtjes die afgelopen weken voorbij kwamen uit personeelskring. Ze sluiten wel aardig aan bij wat er in ‘dat nieuwe boek van mij’ wordt beschreven; alleen, het speelt zich niet alleen af bij kleuters, en er is beslist meer aan de hand dan alleen het toenemen van controle. Voor een deel hebben we die controle aan onszelf te danken (wat er volgt, daar zullen sommigen het vast en zeker niet mee eens zijn).
In die artikeltjes en bijdragen worden bijverschijnselen van vroegtijdig toetsen genoemd, en het is terecht dat er eindelijk weer aandacht komt voor de sprongsgewijze ontwikkeling van kleuters. Dat is wat anders dan zeggen: zie je wel, ik heb het altijd wel gezegd… Dat klinkt als: in de kleuterbouw kan het allemaal wel weer terug naar de jaren zeventig toen er nog geen toetsen-voor-kleuters waren bedacht en kleuters absoluut niet verplicht werden geconfronteerd met letters. Waarom zou dat beter zijn voor een jong kind?

Immers: dat doet toch geen recht aan de stelling dat kinderen verschillend zijn en zich in verschillend tempo ontwikkelen? Wie zegt dat we dat al wisten: dat is mooi. Maar dan mag je ook de vraag stellen hoe het komt dat er in het leerstofaanbod aan kinderen, ook in latere jaren, dan zo weinig tegemoet gekomen wordt aan die verschillen.

Toetsen bij kleuters kan geen kwaad (al heeft structureel en vaak toetsen weinig zin). Toetsen bij oudere kinderen kan ook geen kwaad. Het is niet verkeerd om periodiek eens te meten hoe kinderen er voor staan t.o.v. leeftijdsgenoten.
Wat verkeerd is in het systeem is het misbruik er van om met de resultaten scholen met elkaar te willen vergelijken.
Wat zou het mooi geweest zijn als minister Bussemaker vrijdag ook op dat politieke podium had gestaan. Om ons mee te delen dat zij een einde zou maken aan die afrekencultuur, met de € 600 miljoen die ze net extra gevangen had.
Wat zou het mooi geweest zijn dat zij ons had laten weten dat zij dat boek in één ruk verbijsterd had uitgelezen; zij was tenslotte vorige week degene die het eerste exemplaar in ontvangst mocht nemen. Maar nee, helaas….

Als jij belangstelling hebt? Namens de Stichting Beroepseer (http://www.beroepseer.nl/nl/) is het boek: ‘Het alternatief. Weg met de afrekencultuur in het onderwijs!’ uitgegeven, door uitgeverij Boom.
En als je dan toch bezig bent: het boek ‘De 7 uitdagingen in het onderwijs aan hoogbegaafde kinderen’ (Novilo) is ook de moeite waard. Juist ook omdat er zoveel in staat dat je voor al je leerlingen kunt gebruiken…. Want toets of geen toets: het gaat er toch om dat je er uit haalt wat er in zit?

Taalontwikkeling

LinkedIn, Twitter, Facebook, Yammer, Hyves, je kent ze wel. Social Media, op z’n Engels gezegd.
Mooie taal, dat Engels. Over een paar generaties spreekt iedereen het hier. Dat kun je zien aan de vloed aan Engelse woorden die onze taal verrijken. Jeans, smartphone, geüpdatet, mailen… En ongewild doe je er zelf ook aan mee….. Behalve in de Nederlandse les. Typisch. De taal verandert. Het taalboek amper.
Gelukkig hebben we de van Dale. Die wil nog wel eens helpen. Enne… de krant ook.

Spreekwoorden en gezegden; ook al zo’n langzamerhand ondersneeuwend gebied. ‘Spijkers op laag water zoeken’, ‘een gegeven paard moet je niet in de bek kijken’ (dat was natuurlijk helemaal mis in de ogen van echte paardenkenners), ‘boontje komt om zijn loontje’…. Hele tekeningen vol op A-3-formaat met daarin verstopte spreekwoorden en gezegden losten we op…
Reden genoeg om er weer aan te beginnen. Ook op dit vlak wordt onze taal met de dag rijker. Een kleine bloemlezing:
- achter het internet vissen                       - van de ipod gerukt
- Joost mag het tweeten                             - ben je nou helemaal besodetwitterd?
- wat gij niet wilt dat wordt geretweet, tweet dat ook een ander niet
- je de K’s niet van het toetsenbord laten tweeten
- wat de boer niet kent dat tweet ie niet
- een facebookje over iemand open doen
Humor, taal en mixer. En dan zeggen ze ook nog dat de digitalisering dement doet worden….
(Je kunt dit alles vinden op twitter, via @modernegezegden)

Nee, dan de kat. Ik vraag me wel eens af of er ook in het evolutieproces van garnaal tot siamees sprake is van taalontwikkeling. Kijk, ik heb geen beeld bij een garnaal die het ‘miauw’ welluidend kan uitspreken, zoals mijn Siamees dat tot een kunst heeft verheven (en dan staat ze nog maar aan het begin van haar carrière). Ik weet überhaupt niet of een garnaal geluid kan voortbrengen. Ik eet ze op, en dan zijn ze meestal al tot zwijgen gebracht.
Waar ergens in het evolutieproces de omschakeling heeft plaatsgevonden? Ik weet het niet. ‘Ze’ zeggen ook wel eens dat ‘iemand de hersens van een garnaal heeft’. Dat geldt in elk geval niet voor mijn Siamees met haar prachtige ‘miauw ‘. Menig wezen op twee benen mag jaloers zijn op het iq van mijn poes, en ook op haar ‘sound’.
Waar dat uit blijkt? Wel, mijn poes twittert niet. Ze miauwt, en doet dat met grote wellevendheid.
Ze ‘zit’ ook niet op Facebook, Hyves of MSN; ze zetelt in haar mand, op de poezentroon of in de tuin, en houdt zich onledig met het op afstand houden van minder begaafde soortgenoten (die van een ander ras, zeg maar). Zij houdt zich niet onledig met getwitter, ze liked niemand en heeft een bloedhekel aan gechat.

Maar om nog even op dat ‘miauw’ terug te komen. Ik heb inmiddels maar eens een berichtje aan RTL gestuurd. Ik bedoel, ik zit nu elke vrijdagavond noodgedwongen te kijken dan wel te luisteren naar The Voice of Holland. Prachtig, al dat talent, maar nu, bij de vijfde serie of zo, heb ik het wel gezien. Iedereen kan nu wel constateren dat het talent zo langzamerhand op raakt (tenzij je natuurlijk op die garnaal lijkt). Ik heb daarom mijn kat opgegeven voor het volgend seizoen. Is het niet voor de Hollandse versie, dan maar voor de Thaise.

http://youtu.be/vOj8yEAvPbE

KInderbijters

Terwijl ik dit schrijf, is op de achtergrond rumoer te horen. Ik vertel er straks meer over, maar eerst wil ik graag wat kwijt over een ervaring uit de afgelopen week. IK kreeg een computer op mijn werktafel, die al een week of zes niet goed bleek te functioneren. Dat kan, ware het niet dat dit een pc was die een juf gebruikte voor het aansturen van een digitaal bord.

Af en toe komt het voor dat het ruim zes weken kan duren voordat zo’n probleemgeval bij mij terechtkomt. In sommige gevallen vindt de betreffende leerkracht dat wel best. Mocht er dan een opmerking komen over dat niet-werken-met-het-bord, dan kan de techniek of de techneut de schuld krijgen en hoef je jezelf niet te verantwoorden… Gelukkig kom ik een dergelijk geval eigenlijk nooit tegen op ‘mijn school’.

In dit geval ging het om een juf die tot de categorie ‘fanatiek gebruiker’ behoorde en uiteindelijk zelf maar de stoute schoenen aantrok. Zij passeerde ‘eigen oplosser’ en belde op. De volgende dag kon ze weer met haar materiaal aan de slag.

Het leerde weer een paar dingen; als leerkracht ben je in een paar jaar tijd behoorlijk afhankelijk geworden van technische dingen, en je dagelijks ritme kan behoorlijk in de war geschopt worden als er ergens een kink in de technische kabel zit. Voor de organisatie moet en kan dat niet anders betekenen dan dat er technische mankracht beschikbaar is. Vooral omdat ict zo langzamerhand één van de factoren is geworden die de kwaliteit van een les bepalen. Misschien betekent dat ook dat je als leerkracht een aantal voor de hand liggende problemen zelf moet kunnen duiden, en in een enkel geval ook oplossen.
Voor een ict-er betekent het dat je niet kunt treuzelen en blijven onderzoeken.
Voor een schoolleider betekent het dat er altijd wat geld op de plank moet liggen om te zorgen dat leerkrachten niet onthand raken.

In mijn observatorium bevindt zich een Siamese poes. Dat mag genoegzaam bekend zijn. Bij dit
beest functioneert alles. Ook als het niet functioneert op de wijze die op prijs wordt gesteld. Dat is misschien ook het enige dat niet echt functioneert bij poes: het snapvermogen. Ergens zit een gedeelte van haar brein op slot. Zo haal ik haar nog regelmatig uit het gordijn, belemmer ik haar nog steeds in het binnenshuis sprinten etc.
Vandaag bedacht ik me dat het niet eerlijk is. De kat mag dan wel niet binnenshuis sprinten, de hamster heeft hier zijn levenswerk van gemaakt. Hij doet dat niet buiten de kooi, al is dat niet uit eigen vrije wil, maar bij gebrek aan het betere bondswerk, zullen we maar zeggen.
Hamster draaft in molen, en het beestje loopt tegenwoordig elke avond de halve marathon. Vervelend is dat in deze de techniek mij ook in de steek laat. Nee, geen internetprobleem, geen losliggende kabels… De as van de molen wenst zich niet te laten smeren, zodat hamster een geluid voortbrengt dat lijkt op het geknars van de wielen van een Haagse tram, op weg naar het Binnenhof.
Met grote regelmaat word ik dan ook aangestuurd om het beest met kooi en al te verhuizen naar de schuur, zodat het geraas daar buiten gehoorsafstand voort kan gaan.

Dat transport is trouwens inmiddels een levensgevaarlijke zaak geworden, evenals het voederen dan wel schoonmaken van de kooi. Het beest bijt. Volslagen onverwacht gaat ie in de aanval. Menig vingerkootje is al voorzien van bijtsporen.
Waarom? Het is ons een raadsel.
Misschien komt het wel omdat het inmiddels een oude hamster is. Een bejaarde hamster met agressieve neigingen… Het beest is ons indertijd aangesmeerd met de boodschap dat een hamster gemiddeld een leeftijd bereikt van net geen jaar. Wel, deze bejaarde bijter is al twee en nog steeds springlevend in de molen….

Laat ze de BAPO maar afschaffen. Ze komen er wel op terug als we vanaf ons vijfenvijftigste kinderen gaan bijten…

Learning-on-the-job

Vakliteratuur

Hoop. Dat is een mooi woord dat zegt: morgen is er weer een dag. Wat vandaag niet lukt kan morgen waarheid worden.
Op de studiedag kwam het woord ook voor, zo’n beetje in het kader van de vraag of de deelnemer aan de workshop zich kon herkennen in het beeld van een leerling die aan het begin van een schooljaar met het stempel van een collega binnenkomt. Weet je, zo’n opmerking als: ‘Met Hans wordt het niks, die is nooit bij de les’; is er voor Hans nog een kans? Is er voor Hans nog hoop bij jou? Voelt ie dat ook?

Ik heb ook iets gemist. Nee, het onderwerp op zich was mij op het lijf geschreven; de snel toenemende kennis over ontstaan en werking van het brein kan niet zonder gevolgen blijven in dat vakgebied waar het er om gaat kennis in dat brein aan te brengen en te activeren. Persoonlijk vind ik dat een en ander in mijn vakgebied zwaar onderschat wordt.
De 7 principes van Krachtig Onderwijzen zetten de aandachtsvelden mooi op een rij. Toch? Ik denk dat iedereen wel iets mee heeft kunnen nemen naar eigen praktijk.
Toch heb ik iets gemist, rondom één van de principes. Het ging o.a. ook over de leeromgeving waarin dat leren plaats moet krijgen. Jammer dat dit nu niet verder uitgewerkt werd. Hoe belangrijk het ook is dat een leerling weet wat het doel van de les is, dat de leerling weet wat hij hoe moet doen; hoe belangrijk het ook is dat de leerkracht weet wat het doel van de les is, welke lesstof behandeld moet worden: de omgeving waarin dat allemaal gebeurt is niet de minst belangrijke. Als je van planten of dieren houdt is school vaak niet de meest uitnodigende omgeving. Als technische dingen je aanspreken? Helaas: op de meeste basisscholen kun jij leerling niet je hart ophalen. 3D-dimensionale zaken zijn ver te zoeken als de deur van de school dicht blijft.
Gek, dat de onderwijsinspectie daarvan vaak de schuld krijgt…

Stel je mijn kat eens voor in haar leeromgeving. Het beest is nog geen jaar oud, maar wat een ontwikkeling in die tijd. Van wankelen in het voor haar nieuwe huis nu sluipen door haar

jachtgebied (= elektronisch omheinde tuin). In staat om kikkers het leven zuur te maken (menig amfibie hebben wij al van een wisse dood gered), vijandelijke katten uit haar territorium te weren, vliegen te vangen met razendsnelle bewegingen; binnen loopt ze over de smalste randjes, ligt op toetsenborden, kijkt TV; ziekt in vensterbanken en op de stoffen bank…
Kortom: onze poes vertoont een hoge mate van fysieke activiteit en bewijst bovendien over een bovenmatig ontwikkelde hinderknobbel te beschikken. Waar wijst dat op?
Allereerst natuurlijk op de afwezigheid van inspectie. Geen voorgekauwde training, geen theorie, geen toetsing: gewoon ‘als je niet in één keer goed op de rand van de vijver springt donder je er in’-ervaringen opdoen.
Is alle hoop verloren?

Voor de kat niet. Die heeft in korte tijd een hele schare fans opgebouwd. Wat dat betreft een echte Nederlandse: hoe vervelend je ook doet, hoe onbeschaamd je gedrag ook, je hebt altijd de lachers op je hand. En zo wordt mijn opvoeding van het beest continue ondermijnd.

Of er voor mij nog hoop is? Vast. Ik kreeg dit weekend de vakliteratuur binnen. De bondsbladen, het blad Onderwijsinnovatie van de Open Universiteit (komende week kan ik weer meedoen met een online masterclass rond trends in technologie-gedreven-onderwijs), een magazine rondom hoogbegaafdheid… De week zal weer te kort zijn…

Voor de kat niet. Voor de kat is de wereld om haar heen spelen en leren tegelijk: learning-on-the-job. Voor hoeveel kinderen is dat deze week ook het gevoel?