Europa op de kop

Vandaag is het 11 mei. Nog 11 dagen en we mogen  weer naar de stembus. Ergens moet je dan voor jezelf wat tijd nemen om vast te stellen welke partij je stem verdient. Tijd dus voor een lijstje van wenselijke ontwikkeling (en denk erom: het gaat hier wel over een totaalpakket, en niet een lijst waaruit naar believen kan worden gekozen).

Wat is er volgens mij nodig? Mijn persoonlijke voorkeur ligt bij afschaffing van de Europese Unie (of in elk geval afschaffing van de euro). Helaas zal dat weinig bijval vinden, en Wilders mag ik niet zo… Dus: wat wil ik dan wel?

Allereerst kan het volgens mij geen kwaad de volledige zeggenschap over onderwijs bij de EU onder te brengen. Neelie Kroes lijkt mij een prima kandidaat voor de functie van Europees Commisaris voor Onderwijs (ECO). Daarmee zijn we in één klap verlost van Bussemaker (of was het Bussenmaker) en Dekker en de Nederlandse onderwijsinspectie. Bovendien hebben we geen last meer van de onderwijsspecialisten in de Tweede Kamer, die vervolgens zich weer kunnen concentreren op hun werkelijke deskundigheid: tuinboontjes kweken.

De programmapunten in het kort:

1.      Alle kinderen in de EU krijgen van overheidswege een gratis warme maaltijd per dag

2.      Alle kinderen krijgen een gratis fruitpakket per dag

3.      Alle kinderen krijgen van overheidswege een iPad verstrekt.

4.      De werkweek van een basisschoolleerkracht moet bestaan uit maximaal drie-en-een-halve dag lesgevende taken (maximaal twee-en-twintig lesuren); anderhalve dag per week moet beschikbaar zijn voor taken en voorbereiding.

Neelie Kroes kan er ook voor zorgen dat de onderwijs-arbeidsvoorwaarden in de Europese Unie worden rechtgetrokken: goede opleidingen, korte werkweek, verplichte pensionering op 59-jarige leeftijd….
Dat lijkt me toch een mooi pakket, niet?

De volgende stap is: nu de partij zoeken die het best bij mijn eisenpakket past. Daarvoor ga je natuurlijk in Nederland naar de Kieswijzer. Helaas is er nog geen Europese versie, dus ik moet ook een beetje op reis door politiek Europa. In Polen moet ik naar wybrać wskaźnik, in Portugal is de naam selecionar ponteiro; in Zweden is het välj pekare en in Griekenland moeten we naar επιλέξτε δείκτη. 

De Europese gedachte heeft hier nog niet echt ingang gevonden, want ik geef je het te doen de Kieswijzer op z’n Grieks te volgen…

Al met al: twee avondjes Kieswijzers op z’n Europees vergt veel koffie, veel geduld, heel veel energie en
weinig resultaat (o, had ik maar….).  Geen enkele partij die bij mijn eisenpakket past. Rest mij dus mij terug te trekken met de kat voor een politiek onderonsje in de wandelgangen van huize Sybesma…

We zijn er uit! Als er in Europa niet één partij te vinden is waarin ik mijn eisen terug kan vinden, dan richten Wifi en ik toch onze eigen partij op? Wifi (de kat dus) heeft al de nodige bestuurlijke ervaring opgedaan in de Bond van Vrije Siamezen, en zelf ben ik ook niet op mijn achterhoofd gevallen.

Weet je: het leuke van even sparren met Wifi is dat er zo een resultaat ligt. Het politieke programma was zo geschreven en een naam snel gevonden.

Programmapunt 1: schaf de EU en de euro af
Programmapunt 2: als punt 1 niet lukt, voer dan het onderwijsprogramma uit zoals hierboven geschetst.

Programmapunt 3: Neelie Kroes eerste Europese Minister van Onderwijs.

 

Je zult de naam van onze partij tegenkomen op de stemlijsten, als Neelie een beetje meewerkt. En: de naam van onze partij is….

Voordat die onthuld wordt dit. Wifi en ik hebben besproken dat in de naam van de partij onze hoofdpunten helder terug moeten komen, in de juiste volgorde: eerst EU afschaffen en als dat niet lukt punt 2 van het programma. We hebben onze partij dan ook een veelzeggende naam meegegeven

SCIP

In Nederland mag je voor de C een K lezen. Snap je hem?
De afkorting staat voor:

Siameze Cats in Power

Dus: heroverweeg je beslissing om niet te gaan stemmen nog eens en kleur het vakje rood bij SCIP.
We zijn druk met het ontwerp van onze posters, en wie weet vinden we nog net even tijd en een flinke portie geld voor wat TV-reclame…

Paashaas (man/vrouw)

Ik keek er naar uit, de Paasdagen. Voor mij is dat zo’n beetje het begin van het goeie deel van het jaar. En: wees eerlijk, het was zaterdag toch prachtig weer? Prima weer om de eitjes te verstoppen, ware het niet dat

mijn kinderen die dingen op eerste paasdag niet meer gaan zoeken. Ik kan me dus de moeite besparen en die dingen meteen in een bakkie op tafel kwakken. Verbazingwekkend hoe snel ze dan weg zijn… ‘Ze’ hebben de smaak te pakken!

Op zaterdag loop ik gewoontegetrouw ook even binnen bij de Bruna. Even gauw de tijdschriftrekken bij langs (op de zaterdag voor Pasen neem ik natuurlijk het voordeelpakket Libelle-Margriet mee voor het thuisfront, om een goeie beurt te maken), snel even langs de computerboeken en het krantenrek… Welverdraaid: NRC met op de voorpagina de aankondiging van een bijlage over de super-ongemotiveerdheid van de Nederlandse leerling. Je snapt: al stonden de Paasdagen voor de deur, hier lag de verleiding in het krantenrek…. Bruna blij, ik een onderwijsbijlage, verpakt in krantenpapier, als een ei in een dop.

Nu blijkt die bijlage vol met meningen te staan. Meningen van leerlingen VO, meningen van ouders, meningen van deskundigen en artikelschrijvers, Ton van Haperen (berucht columnist bij de AoB). Al die meningen kun je inderdaad samenvatten onder de kreet op de voorpagina: “Boeiuh!!”
Al die meningen gaan natuurlijk over school en onderwijs. Onderwijs dat de leerling niet kan boeien (en daarom werkt ie voor zesjes), onderwijs dat ouders vaak ook niet boeit behalve als het om resultaten gaat, ach eigenlijk alles wel wat iedereen overal van vindt.

Vanwaar deze bijlage bij de krant, zul je je afvragen? Of misschien heb je in je ‘eigen’ krant ook al iets gelezen over hetzelfde onderwerp?
Voor wie het nog niet weet: onlangs is het Onderwijsverslag 2012-2013 door de Onderwijsinspectie uitgebracht (voor wie het woord ‘inspectie’ een vies woord is geworden, lees hier beslist niet verder; je bent gewaarschuwd).

In dit Onderwijsverslag wordt allereerst geconstateerd, aan de hand van internationale scorelijstjes, dat de minst gemotiveerde leerlingen en studenten in Nederland naar school gaan. Vervolgens wordt ons keurig uitgelegd hoe een en ander zit…

De meeste leerlingen/studenten zijn tevreden over hun opleiding. Dat neemt toe naarmate het opleidingsniveau hoger is. Tegelijkertijd is de motivatie erg laag; naar school gaan is vooral anderen ontmoeten. De inspecteur-generaal constateert bij schoolbezoeken gebrek aan enthousiasme en kan het plezier in leren niet goed terugvinden. Waar zou het aan liggen? Gelukkig zien de inspecteurs ook vaak prachtige voorbeelden van inspirerende en motiverende lessen; wat moet er in het onderwijs gebeuren om die betrokkenheid vaker te zien?

En nu komt het, pas op. ‘Er is de afgelopen jaren op scholen veel geïnvesteerd in beter registreren en

in kwaliteitszorgsystemen; gegevens over leerlingen zijn dus beter en sneller beschikbaar,  problemen en achterblijvers kunnen sneller worden gesignaleerd en kunnen voorzieningen voor zorg en ondersteuning sneller worden ingezet. Toch is hiervan vaak weinig terug te zien in het klaslokaal, en merken leerlingen er soms niets van. Leraren lukt het lang niet altijd investeringen op schoolniveau te benutten in hun dagelijkse lessen.’

Geen woord over BAPO of salaris. Niks over grote klassen. Gebrek aan motivatie bij leerlingen ontstaat ondanks het feit dat je over registratiesystemen beschikt en info onder handen hebt. Kortom: je doet gewoon je werk niet goed. ’t Is maar even dat je het weet.

Mijn lichtend voorbeeld, Ton van Haperen, leraar economie, lerarenopleider en publicist, zegt er het volgende over: ‘Van de omgeving zal het niet komen en dus is het aan ons leraren om de bevindingen van de inspectie op ons fatsoen te trekken. Alleen wij kunnen de intensiteit van onze lessen opvoeren.
Dure cursussen, laat maar. Effectieve praktijkkennis ontwikkelen we met elkaar. In en rond de klas. Terug naar het ambacht, daar tijd voor opeisen, elkaar aanspreken, dat is de strategie die de Nederlandse pubers weer aan het leren krijgt. En het klinkt bizar, maar dat is nieuw.

Twee jaar geleden publiceerde de inspectie ook een schokkend rapport. Toen de constatering dat één op drie leraren op vier havo slecht functioneert. Nergens ter wereld doubleren zoveel kinderen als in die klas. Na een itempje op het journaal en een stukkie in de krant bleef het oorverdovend stil. Deze onverschilligheid, zullen we dat nooit meer doen? Elk jaar in april zo’aframmeling doe t de status van het beroep namelijk bepaald geen goed…’

Kortom: tijd voor hernieuwd vakmanschap, is de boodschap. Of je bent het haasje…

Eerste succes Bond van Vrije Siamezen

Voordat jullie het deze week uit de Nederlandse kranten halen kan ik je tot mijn grote vreugde meedelen,

dat dankzij de noeste arbeid, de onvermoeibare inzet en enorme drive Wifi het eerste succes voor haar Bond

van Vrije Siamezen heeft binnengehaald! Minister Lodewijk Asscher kon er deze week niet meer omheen: tegen zo´n Siamees kun je niet op! 

Kijk aan: 840 jonge leerkrachten zonder werk kunnen eindelijk instromen, want de minister heeft ergens een geldlaatje met 11 miljoen pegulantjes gevonden. Voor wie het niet helemaal voor zich ziet: € 11.000.000,-! Ja, ja, dat is wel even geld tellen…

Dolenthousiast kwam Wifi thuis vertellen wat haar gelukt was: nog nooit daarvoor in de wereldgeschiedenis had een kat zoveel geld binnengehaald voor … Ja, waarvoor eigenlijk?
Nog eens even die tekst nalezen…

Voor een banenplan in het basisonderwijs legt minister Lodewijk Asscher van Sociale Zaken 11 miljoen euro op tafel. Voor een banenplan in de ICT-sector stelt hij 5 miljoen euro beschikbaar. 

Werkgevers en vakbonden in deze sectoren dragen eenzelfde bedrag bij. Asscher heeft dat woensdag bekendgemaakt.

Met het geld voor het basisonderwijs kunnen 840 jonge werkloze leerkrachten extra instromen, bijvoorbeeld als klassenassistent.

Verder wordt de instroom mogelijk van 560 jonge leerkrachten doordat oudere leerkrachten ermee ophouden of andere taken krijgen. Ook wordt geprobeerd achthonderd met ontslag bedreigde leerkrachten in krimpgebieden elders aan de slag te helpen.

Van de website van het Ministerie van Sociale zaken halen we dit op:

• Het kabinet heeft 600 miljoen euro beschikbaar gesteld voor de medefinanciering van plannen van werkgevers en werknemers die bijdragen aan behoud van werk. Daarnaast wordt speciale aandacht besteed aan de arbeidsmarktpositie van ouderen en jongeren.

• Uit het Europees Sociaal Fonds (ESF) wordt € 30 miljoen extra geïnvesteerd in de aanpak van jeugdwerkloosheid. Dit komt bovenop de 50 miljoen die voor dit doel al eerder was uitgetrokken.

En de minister van Onderwijs heeft ook plannen:

Naast de €689 miljoen die vrijkomt met het Nationaal Onderwijsakkoord wordt ook de prijsbijstelling (€ 204 miljoen) voor het onderwijs in 2014 uitgekeerd. Deze was aanvankelijk dit voorjaar ingeboekt als bijdrage aan het bezuinigingspakket van € 6 miljard. Met de prijsbijstelling kunnen scholen de inflatie opvangen. Beide bedragen zijn nog niet in de OCW-begroting opgenomen maar zijn daarvoor wel gereserveerd omdat het akkoord pas later definitief zijn beslag krijgt. In het aanvullende begrotingsakkoord 2014 is voor onderwijs € 650 extra uitgetrokken. Schoolboeken blijven gratis en er komen meer conciërges en klassenassistenten.

Nou es even natellen, hoor… De minister van Sociale Zaken heeft een pot van € 600 miljoen beschikbaar voor medefinanciering van plannen van werkgevers en werknemers, er is ook nog een potje van € 30 miljoen uit Europa.
De minister van Onderwijs heeft 689 miljoen beschikbaar gesteld; verder had ze nog 204 miljoen ingeboekt als bezuiniging, maar scholen mogen dit dan toch gebruiken voor inflatie-correctie (gelukkig, wat een fijne minister).
Wat er nu precies bedoeld wordt met die zin dat er in een aanvullend begrotingsakkoord voor onderwijs € 650 is uitgetrokken… Dit  moet vast zijn 650 miljoen euro (en zo zie je dat zelfs een minister rare dingen opschrijft).

Ik heb met Wifi een rekensommetje gemaakt. Als je de 630 miljoen van sociale Zaken optelt bij de 893 miljoen + de aanvulling van 650 miljoen van het ministerie van Onderwijs kom je samen op ruim 2 miljard. Dat ziet er zo uit: € 2.100.000.000,-

Wifi is vanmiddag opnieuw op de trein gestapt, met hangende schouders. Ik heb haar af kunnen brengen van de gedachte voor de trein te springen. Ik zei het maar zo: “Dat kan altijd nog. Ga eerst maar eens terug naar Den Haag en vraag waarom er maar een bedrag van 11.000.000,- euro overblijft voor 840 jonge mensen, die graag aan de bak willen in het onderwijs… Waar wij ze prima kunnen gebruiken!

Voordat Wifi vertrok hebben we samen een verzoek aan jullie opgesteld: “Willen jullie een Open Brief schrijven aan alle grote kranten en de onderwijsbonden in Nederland, waarin je oproept nu eindelijk eens serieus aan te geven wat er met dat extra geld voor onderwijs moet (!) gebeuren.
Mocht er vanuit de Kamer, het kabinet of uit de Besturenraad een vraag komen over een goed bestedingsdoel… Wifi en ik zitten Goede Vrijdag klaar bij de telefoon!

Activiteiten-obesitas

Weekend. Een beladen term, voor eigenlijk wel iedereen. Een term die vraagt om enige invulling, zonder nu meteen in voorschriften te vervallen. Want wat is dat: weekend?
Voor de één is dat: twee dagen om alles wat ik in mijn handen te laten vallen, mijn ziel in een andere koers te dwingen en zogenoemde ontspannende dingen  te doen.
Voor de ander is het: in een lager tempo de losse eindjes van de voorgaande week te knopen, en alvast wat nieuwe stukjes touw te knippen voor het betere knoopwerk.
Weer een ander zal zich twee dagen lang afvragen wat het nut was van de voorgaande vijf (of minder) werkdagen, en wellicht is er ook nog iemand die het nut waagt te betwisten van het nut van het onderbreken van de zo geliefde werkweek.

Ik schrijf dit op de zondag. Is dat nu de laatste dag van de voorgaande week (de zevende dag), of is het dag 1 van de nieuwe week? Het belang van het antwoord op die vraag wordt, volgens mijn

bescheiden mening althans, wel onderschat.

Als het de laatste dag is, dan gunt deze dag mij het voorrecht om geheel op apegapen de leegte te ondergaan; ik kan ter kerke gaan om mijn ziel en verstand te richten op belangrijke levensvragen;  ik kan het gezin bijeenroepen, ieder lid er van overtuigen deel te nemen aan een gezonde boswandeling in het kader van voorbereiding op een nieuwe week vol avontuur (waarom geeft dat altijd zo’n gedoe); ik kan het onkruid dat woekert tussen de grassprieten in mijn tuin te lijf gaan; ik kan ledigheid bestrijden met het lezen van boeken….
Gapen. Kerk. Bos. Onkruid. En dat alles met zo’n gevoel van: moet dat nu? Waar was het goed voor?

Maar als het de eerste dag is wordt het ook meteen een dag die in een ander daglicht komt te staan. Een eerste dag is een dag waarop je begint met… Werk? Kerk? Bos? Onkruid?
Gek… Dezelfde dingen. Ander daglicht: alles in de tegenwoordige en toekomstige tijd. Andere motivatie.

Gek word ik er van. Nooit krijg ik de grijze massa tot stilstand? Maar wel eerlijk: als het dan toch niet stil staat, dan graag in de tegenwoordige en toekomstige tijd.

De vakbladen net uitgelezen; ja, beide gaan ze over werkdruk. Teveel, te weinig van het goede, teveel wat moet. Gesprekken van bondsmensen met leerkrachten, gesprekken van bondsmensen met ‘de politiek’’….
Citaat van Bussemaker: “Leraren moeten eens wat vaker ‘nee’ verkopen. Ze kunnen toch zelf ook nadenken? Heeft dit zin? Moet dat echt?”
Of deze, van Anneke de Wolff, directie Leraren Ministerie van Onderwijs (mooi, hè, je kent haar niet eens en ze gaat over jou), op een vraag van een docent die ‘het moeten’ beu is en vraagt of er een plaats is waar je alles kunt vinden wat van de inspectie moet; de Wolff antwoordt: ‘Kijk op de website van de inspectie. Scholen moeten in el geval planmatig werken. Een groepsplan is daarvoor afdoende. Van de inspectie hoef je geen individuele handelingsplannen te maken. En als leraren dat wel moeten: da dan in gesprek met je schoolleider.” En we hebben het dan nog niets eens over SF, BF, DA etc.
Twee keer dezelfde boodschap: leraren kunnen toch nadenken?
Jawel, zul je zeggen, natuurlijk kan ik dat; ik doe niet anders, ik pieker me suf, maar er is niemand die naar me luistert...

Nu denk ik dat ik wel wat tongen heb losgemaakt. Maar ga toch even bij je zelf te rade. Heb jij je vakblad gelezen (of ben je geen lid van een bond)? Heb jij gekeken op de website van de inspectie? Nu ga je dat meteen doen natuurlijk; maar waarom? Om te zoeken wat je niet meer hoeft te doen?
’t Is net als met Passend Onderwijs… Laat je het over je heen komen om vervolgens te roepen dat je zoveel moet?

Ga, als je dan toch even rondneust op internet, ook even naar wij-leren.nl. ’t Is net hoe je naar de zondag kijkt: de laatste of de eerste dag.Inspectie-site of wij-leren.nl.

Ander onderwerp, ook uit de pers: grote-kleine klassen. Kleine klassen zijn beter. Maar hoe klein is klein, en hoe groot is groot? Ik heb er een mooi boekje over gevonden, geschreven in mooie heldere mensentaal: David en Goliath. Nee, het stond niet op de religieuze boekenplank, maar ik mag het wel lezen op zondag. Ik kom er op terug.

En wifi? Vandaag duidelijk de laatste dag van de week. Onkruidstudie, slapen, vogeltjes kijken, vreten, slapen. Niet te porren voor welke intellectuele activiteit dan ook. Zij wordt er niet dik van.

Het begint met een P...

Even heb ik getwijfeld of ik het met jullie zou delen. Dat vanuit het perspectief dat je alleen bij de gedachte al de focus op je lesgevende taken van aankomende dagen enigszins kwijt zou raken. Het gaat hierbij niet om uitspraken van Alexander Pechtold, mevrouw de minister Bussenmaker (of was het Bussemaker?) of de voorzitter van de Onderwijsbond CNV. Eerlijk als ik ben zeg ik het nu ook maar straight: Rein had een heel weekend last van een voorjaarsbuikgriep. Wat begon met een duidelijk aanstormende verkoudheid, vergezeld van een flink ontstoken keel, liep uit in een …. Nee, je begrijpt, ik kan hier niet in detail treden. Mijn moeder zaliger heeft me in de jaren zestig van de vorige eeuw geleerd alleen het hoognodige mee te delen.
Dat tegenwoordig iedere Nederlander beschikt over de mogelijkheid alle droefheid, ondergaan leed en ontevredenheid meteen op het wereldwijde web er uit te kotsen (een soort van digitale buikgriep dus) heeft bij mij niet het gevolg gehad een aangeleerd waardenpatroon te wijzigen  (hulde aan mijn moeder).
Je zult dus niet op mijn Facebookpagina, of mijn twitteraccount, of in mijn blog op onaangename wijze kennis kunnen nemen van mijn persoonlijk ervaren buikgriep. Verder zeg ik je toe dinsdagochtend met keurig gewassen handen het schoolpand te zullen betreden.

Mijn hoogsensitieve kat heeft mij dit weekend dan ook grotendeels volslagen genegeerd. Dat doet het beest wel vaker, maar nu had ze er ook nog een uitdrukkelijke reden voor. Van haar kant dus geen dwingende adviezen, geen opbouwende kritieken, doch slechts stilte. Misschien wel een opkomende griep?

Op diverse plekken werd ik de afgelopen week weer geconfronteerd met Passend Onderwijs. Jullie ook? Zo niet, dan heb je gemist dat afgelopen week betiteld was tot ‘Week van Passend Onderwijs’.
Het blad PrimaOnderwijs.nl, maart 2014, ging volledig over Passend Onderwijs; er is inmiddels zelfs al een Week van Passend Onderwijs (net zoiets als de Week van de Geschiedenis, of de Week van de Ruimtevaart…?). Subtiteltjes als ‘Omgaan met verschillen’, ‘Iedereen kan excelleren’ en ‘Differentiëren is te leren’ moeten verleiden tot lezen.
Stel dat je nu niet wist van die ‘Week van Passend Onderwijs’: hoe kan dat toch? Interesseert het je dan helemaal niets? Heb je het idee dat het jouw deur wel voorbij gaat? Denk je dat de werkgever je eerst wijzer moet maken? Wacht je liever nog even af om te zien wat ‘ze’ nu weer voor je hebben bedacht?
Natuurlijk: de ‘mensen die er verstand van hebben’ weten je mee te delen dat er voorlopig niet zoveel gaat veranderen. Vraag je dan niet af waarom het onderwerp met zoveel tamtam wordt gebracht? Als er dan toch niet zo veel gaat veranderen, waarom dan zoveel poeha?

Natuurlijk gaat er wat veranderen! Anders was deze hele poppenkast niet nodig geweest. Maar ik vraag me wel eens af: gaat de bureaucratie deze slag winnen, of klopt de titel van een artikel in het blad van de Onderwijsbond CNV, Schooljournaal nr.: 6? Daar staat namelijk boven:
Omslag in denken nodig om Passend Onderwijs te laten slagen
‘Focus op kwaliteiten, niet op beperkingen!’
Dat vergt een paar omslagen, niet alleen in denken.
Allereerst in de klas: je mag fouten maken om er van te leren, ook bij een toets. Die toets is er dan vooral om te laten zien wat je al kunt.

Ook een omslag in die toetscultuur; waarom moeten sommigen leerlingen altijd toetsen maken van wie ieder te voren al weet wat het resultaat zo ongeveer zal zijn? Waarom wordt er zelden getoetst wat je op school nog niet geleerd hebt?

Een omslag in het kijken naar en praten met een leerling; een leerling is geen optelsom van toetsresultaat, maar een mens met kwaliteiten en tekortkomingen.
Een omslag bij bestuurders, de schoolinspectie en de politici: focus op de dingen die goed gaan, maak afspraken over de zaken die beter kunnen.

Kortom, als je het in gewone mensentaal wilt zeggen: laat het vertrouwen in de leerling terugkomen.
Stiekem hoor ik jullie al denken: en het vertrouwen in de leerkrachten dan?  Dat komt niet van zelf. Als je leerkracht bent moet je dat vertrouwen verdienen. Bij ècht Passend Onderwijs staat de leerling weer ècht centraal.

Misschien zal ik de volgende keer iets schrijven over de dubbelzinnigheid van Wifi en Passend Onderwijs. Voor nu kan ik mijn boekenkast verrijken met twee nieuwe boeken:
'Basisboek Mediërend Leren' Van Loo & Van Doorn, Uitgeverij Boom (let op het mooie woord Mediërend in de titel)
'Hart voor leren!, Passend Onderwijs in de klas', uitgegeven door het CPS.

Meer of minder

Oef. Wat is een weekend kort. Vooral als je de stapel leesvoer ziet die vanaf vrijdag het huis binnen druppelt: een krant, nog eentje, twee vakbladen, een computerblad,  Kidsweek, Home & Garden, een

stapel folders, het blad Onderwijsinnovatie van de Open Universiteit, en de Donald Duck. Je snapt dat een weekend dan omvliegt! En jazeker: het is een ouderlijke plicht om kennis te nemen van de inhoud van de Donald Duck; je hoort te weten waar je kinderen mee bezig zijn.

Neem nu alleen die twee kranten. Tot in de kleinste details is mij nu voorgerekend hoe geweldig de verkiezingswinst van D’66 wel niet was, en hoe enorm de neergang van de PvdA. De effecten op het landelijk regeringsbeleid, het eerste vrouwelijke gemeenteraadslid van de SGP, de opkomst van de locals, de gevolgen voor de prijs van bloemkool: ik kan weer overal over meepraten. Geert ook. Die staat weer dagelijks in het nieuws. Enne… waar het eerst ging over meer of minder Marokkanen, gaat het nu alleen nog over meer of minder kamerzetels, met al die weglopers….

De vakbladen hebben wel de overhand. Waar twee frikken samen zijn, is de onderwijswereld altijd te klein. Tsjonge: wat kunnen wij het toch volslagen oneens zijn. Of juist eens.
Zo ging het dit keer in beide bladen (het blad van de AoB, en Schooljournaal van het CNV) over leraren en professionalisering (om het simpel te zeggen: leren leraren ook?).
Ene mevrouw heeft dat onderzocht, en ze kwam tot de conclusie dat er twee soorten leerkrachten zijn: vakgerichte en leerlinggerichte leerkrachten. De eerste is het type dat vooral bezig is met kennisoverdracht en alles daaromheen, de ander is juist heel erg bezig leerlingen te verleiden tot leren. Twee zorgelijke conclusies
uit haar onderzoek: vakgerichte docenten zijn het minst geneigd zichzelf te ontwikkelen, en in Nederland komt het type ‘vakgerichte docent’ het meest voor. Oei, oei. Waar is de spiegel….?

In het andere vakblad, het Schooljournaal, maakte de voorzitter van de bond een verwijt aan Thom de Graaf (ja, juist, die vroegere fractievoorzitter van D’66, die nu voorzitter is van de Vereniging Hogescholen). Zij verweet hem de leerroute MBO >> Pabo af te sluiten, terwijl hij eerder aangaf meer selectie aan de Pabo-poort te willen. Nu kan ik het aantal punten, waar ik D’66 gelijk geef, op één hand tellen, maar nu ben ik het dan toch echt eens eens met een D’zesenzestiger. Helaas blijkt de bondsvoorzitster niet goed te kunnen lezen, of misschien begrijpt ze meneer de Graaf niet helemaal, maar: natuurlijk moet de selectie in het eerste Pabo-jaar en daarvoor streng zijn (misschien nog wel strenger dan nu). Wie drie keer een rekentoets moet afleggen om zijn kwaliteit te bewijzen als toekomstig docent met didactische rekenkwaliteiten….; misschien is het dan verstandiger om de dingen bij hun naam te benoemen?

Met Wifi is dit weekend ook gesproken. Je snapt dat met zo’n beladen onderwerp als de uitspraken van Geert Wilders onze allochtone kat zich ook aangesproken voelt. Immers… Stel dat morgen de een of andere dwaas opstaat en aan de mensen in Hardenberg zou vragen: “Wat willen jullie: meer of minder Siamezen?”, en de menigte zou scanderen dat ze er minder willen? Je bent, ook als Siamese poes, straks het onderwerp van discriminatie! Terecht maak je je daar zorgen over; waarheen, als je door de mensen waar je tussen woont, niet meer gewenst bent?
Natuurlijk moet je daarover praten. Natuurlijk komen er dan persoonlijke dingen aan de orde. Herkenbare dingen, zoals ze ook in grote stadswijken aan de orde zijn: poepen in andermans tuin, gekrijs en gehuil in nachtelijke uren, diefstal van vis van buurmans barbecue, insluipingen in de buurt.
En Wifi is zich daar ook wel bewust van: er zijn poezen (van onbestemd ras weliswaar) die zich aan dat soort zaken schuldig maken, waardoor ook haar naam besmeurd raakt.

Zij kwam met een oplossing, eentje uit onverwachte hoek. Ze stelde
voor een speciaal Siamezenteken te gaan dragen; zo zouden anderen kunnen zien dat zij zich niet schaamde voor haar afkomst. Verder dient zij, met collega’s van haar Vrije Siamezen Bond, nu ook een aanklacht in tegen Wilders. Want: alleen de suggestie van het bestaan van criminele Siamezen… Ze gruwt al van de gedachte…. 

En: ze heeft beloofd dat als ze ook maar één keer zakt voor de Siamezentoelatingstoets tot de Pabo, gaat ze zich meteen inschrijven voor de eerste Marsreis….

Verbaas je er nu niet over dat er volgende week iets in de krant kan staan als:
"Voorzitter Bond van Vrije Siamezen biedt excuus aan" en "Bond van Vrije Siamezen in één week vijf zetels in epiling gestegen".

Pechtold for President...

De CITO voor Wifi zit er op. Net als voor de kinderen op school.
Voor Wifi is de teleurstellende uitslag binnen. Voor zo’n mooi vormgegeven en super-intelligent wezen

beschamend; ik hoor jullie al denken: ‘Dom blondje….’. En ja: waar de ene leerling volgend schooljaar goedbevonden is voor vmbo-t en de ander voor havo-vwo, moet Wifi het waarschijnlijk doen met een praktijkschool.

Vandaag hebben we samen een sollicitatiebrief geschreven aan de minister. Jawel, aan hare ministeriële mevrouw Bussemaker herself… PvdA-minister, dus normaal onbereikbaar voor het volk (dat is een verkapt stemadvies, hoor), maar nu toch plotseling ‘benaderbaar’ zoals dat in de weken vooraf aan verkiezingen behoort. 

Samen met haar oranje maatje meneer Dekker beloofde zij onlangs gouden bergen. Je weet hoe dat gaat: de een of ander sleept weer een hoop geld op tafel (in dit geval die meneer D66 Pechtold, zo van: ik wil alleen meedoen als ik zeshonderd miljoen krijg), de minister zegt er een poosje helemaal niets over, totdat…

Precies: er nieuwe verkiezingen voor de deur staan….

Let op hoe het cadeaulijstje er uit ziet:
- extra geld voor het aantrekken en in diensthouden van concierges en klassenassistenten
- verbeteren van ict-vaardigheden van docenten
- betere begeleiding van startende docenten. En:
- dit moet er nu voor zorgen dat de werkdruk van docenten gaat verminderen!

Gewèèldig!! Zei ik een paar weken geleden niet ergens dat deze minister het buskruit niet had uitgevonden? Neem me niet kwalijk zeg, wat heb ik me daar toch hete kolen op mijn bijna kale schedel opgestapeld… Ik neem alles terug, wat ik ooit over haar gezegd heb! Alles!

Al die ontslagen conciërges van twee-drie jaar terug. Al die klassenassistenten die er de laatste jaren uitgebonjourd werden. Dat was de oorzaak van al die grote groepen natuurlijk. Gelukkig: net voor de
gemeenteraadsverkiezingen zag deze minister het licht. Van Pechtold! Pechtold: de verlosser van de leerkracht!
En nu? Voor vijftig miljoen (50.000.000,-): de conciërge komt terug! De klassenassistent zal weer paraat staan. De leerkracht eindelijk ict-vaardig! De ketenzorg in optima forma. De conciërge laadt de batterijen van de tablet, de klassenassistent deelt ze uit aan de leerlingen. En de leerkracht? Achteroverleunend in zijn ict-vaardigheid stuurt hij zijn pupillen onbekommerd door de leerstof, op weg naar PISA-scores…

Wifi, mijn ‘dom blondje’: zij zal, schouder aan schouder met al die collega’s van d’r, later een puike klassenassistent kunnen worden. En daarom: een keurige brief, hoor.

Eh… niet iedere school krijgt natuurlijk nu een conciërge. En ook geen klassenassistent. Dat kan niet van € 50.000.000,-. Ik ben nu zo benieuwd waar die andere € 550.000.000,- naar toe gaat. Het kan bijna niet anders dan dat daar iPads voor worden gekocht. Immers: je moet toch wat met je vaardigheid. Toch?

Ik neem toch maar niet alles terug wat ik gezegd heb.... Eerst die iPads maar eens binnen halen.
Beetje buskruit erbij in de envelop...