Zwarte Piet, kierekierewiet

Snoepgoed

Steeds vroeger slaat de duisternis in de avond toe. Als het 8-uur-journaal voorbij is is het buiten al bijna net zo donker als het nieuws zelf. Heel stiekempjes gaan de gedachten al vooruit, gestimuleerd door het aanbod bij AH en kornuiten; nog eventjes en de goed-heilig-man gaat boorden richting Nederland.

De laatste jaren is de knecht van Sinterklaas de Zwarte Piet. Toevallig is dat ook zijn naam. De een of andere flip fluitketel, Barryl Biekman van het Platform Landelijk Slavernijverleden, heeft het eindelijk voor elkaar dat Zwarte Piet

Zeurpiet

(stereotyp voor dikke rode lippen, knecht en dom) dit jaar niet meer welkom is in Amsterdam. Hij heeft daarvoor zelfs een Nederlandse rechter aan zijn zij gekregen, omdat die vindt dat wij rekening moeten houden met onze zielige zwarte medemens. gezanikt. Of het nu gaat over het volkslied, over provincies, over kerk of over Sinterklaas: in dit land is altijd wel iemand te vinden die ergens tegenaan wil schoppen.
Had Barryl zich enigszins verdiept in de geschiedenis, dan was hij wellicht op andere gedachten gekomen. Ik ken Barryl niet persoonlijk, dus of hij dikke rode lippen heeft kan ik je niet zeggen. Ik weet ook niet of hij ergens werkzaam is als knecht, maar bij de derde betiteling durf ik mijn mening niet ronduit te uiten.
Inmiddels heeft de ene of andere Nederlandse dichter gemeend de Sinterklaasliederen te moeten herschrijven; binnenkort ontvangen de scholen de verse exemplaren, dus reserveer alvast maar wat tijd om de nieuwe teksten in de hardleerse racistische leerlingkoppen te krijgen. Die sufferd snapt al

De elite van het anti-racisme

niet eens dat er geen Nederlands kind meer is te vinden die de volgende zin nog uit kan leggen: “…zijn knecht staat te lachen, en roept ons reeds toe…”. Dan vraagt zo’n klein Nederlandertje: “Papa, wat is dat: een knecht?” Al die racistische blanke kindertjes zingen al jaren liedjes als: “Zwarte Piet ging uit fietsen, toen klapte zijn band…” En deze hoorde ik ook al eens: “ Zwarte Piet, kierekierewiet…”
Ja, ja, je moet je hier steeds meer gelegen laten liggen. Of eh… Zullen we toch maar gewoon doen wat deze Amsterdamse meester (Ronald van Zanten, adjunct basisschool IJplein) zegt: “Er is al heel veel ver gezegd, maar bij ons op school leeft de discussie niet echt. Sinterklaas komt gewoon weer dit jaar en wij vieren het zoals wij het altijd hebben gevierd!”
Gelukkig zijn er genoeg mensen die met mij vinden: Zwarte Piet accepteren hoort bij het aanpassen aan Nederland. Zo is dat.

Hoe zou mijn kat een en ander ervaren? Kijk maar eens naar het beest: zwarte kop, zwarte oren, zwarte staart en zwarte sokken. Geen dikke rode lippen…Een blanke baas. Zou het beest zich ook

Toonbeeld van kattenracisme

gediscrimineerd voelen? De werkelijkheid bij Siamezen is immers, in tegenstelling tot de historische werkelijkheid van Zwarte Piet, veel erger! Siamezen zijn echt uit hun vaderland weggerukt en naar het racistische Westen ontvoerd. Daar lijden zij aan een leven van slechts dienstbaarheid aan hun meestal blanke kateigenaren, moeten verplicht op schoot zitten en zich de aanrakingen van die slavendrijvers laten aanleunen…
Al observerend bleek het mij vandaag ook weer: die intens verdrietige blik in haar blauwe ogen, die ultieme wens terug te keren naar Siam (tegenwoordig heet dat Thailand), zich weer te kunnen voortbewegen in het land van de Bengaalse tijger, te leven in echte vrijheid, zelf voor je kostje te mogen zorgen…
.Maar ja: je bent zwart op bepaalde delen van je lijf! Racisme en discriminatie is je lot. Als nakomeling van slaven ben je veroordeeld tot de voetvegen van een blanke natie. Jij, kat, nee, jij Siamese kat: jij bent slechts slaaf.

Ik heb haar uitgenodigd het ultieme moment van haar bevrijding mee te gaan maken in Utrecht, op 15

oktober aanstaande, voor het gebouw waarin Het College van de Rechten van de Mens gaat

oordelen over de klacht van ene mevrouw Rani Gupta, die een klacht indiende tegen de Stichting Primair Onderwijs in Utrecht (openbaar onderwijs) vanwege het negeren van haar wensen met betrekking tot een Zwarte-Piet-vrije onderwijsomgeving voor haar kinderen, zodat deze niet langer gediscrimineerd en geminacht door het leven hoeven te gaan.

En als je toch in die hoek van het land zit, reis dan op 16 oktober nog even naar Den Haag, naar het gebouw waar de Raad van State vergadert over het hoger beroep van burgemeester Eberhard van Amsterdam tegen de rechterlijke uitspraak over de racistische manier van vieren van het Sinterklaasfeest in Amsterdam.

15 oktober, vanaf 11.00 uur, aan de Kleine /singel 1-3, Utrecht.

(http://www.doorbraak.eu/15-oktober-utrecht-hoorzitting-lakse-houding-van-basisscholen-rond-zwarte-piet-racisme/#more-21105)

Me kont kusse....

Lek. Lekken. Gelekt.
’t Was weer eens de week voor Prinsjesdag. Los van het feit dat die week er voor nog meer heisa geeft dan de week zelf: het grote geheim ligt al weer op straat.

Elk jaar hetzelfde liedje: niemand mag het weten, politici zijn de eersten die het weten en ja, publiciteitsgeil als er altijd wel eentje is: lekken….

Rijdt die koning volgende week weer in zijn mooie koets door Den Haag, keurig in het oude pak, vrouw ook mooi in de kleren… En eigenlijk is het allemaal nep, want iedereen daar in de Ridderzaal is al helemaal op de hoogte.

Het geheim van Den Haag, nu te lezen in Prive.

Stond er ook nog iets nieuws in voor het onderwijs? Ik weet het nog niet helemaal precies, maar wat ik verwacht had, dat komt uit. Het gaat nog niet echt goed met de economie, er is dus ook weinig loonruimte. Dus gaan de onderwijssalarissen niet verder omhoog…. Oke, we hebben nog een baan!

Ik wil er dit keer geen lang verhaal van maken. Wat ik me afvroeg: hoe reageert mijn kat op dit nieuws?
Wel, dat beest heeft totaal geen interesse in onze staatsrechtelijke organisatie. Je ziet haar denken: laat die vent maar mooi in z’n koetsie naar de Ridderzaal toeren, dan heb ik er hier geen last van. Mooi rustig. Omgekeerd mars. 

Zo gaat dat, bij een kat heb je het nakijken. Wat zie je dan? Staart omhoog, kont naar achteren.

Mensen zouden zeggen: je kunt me de pot op.

Mind - reset

Vorige week liet ik je weten een klein boekje te hebben ontdekt en gelezen: “ De wereld onder de

duim; lofzang op de internetgeneratie. “
Vandaag wil ik nog even terugkomen op dat boekje. Misschien wel omdat het de laatste dagen thuis veel gaat over de mindset van een mens: een vaste mindset of een flexibele, die bepalen in welke mate je in staat bent over zaken anders te denken.  Bij lezing van het boekje kwam ik een hoofdstukje tegen dat me (onbewust) op een voorbeeld wees dat ons denken beïnvloedt (ja, ook jouw denken).

Denk eens aan: pagina. Op je netvlies verschijnt meteen het bijpassend plaatje (zie je, ook jij bent een beelddenker). Zou je er een mindmap bij maken rondom de vraag waar je het pagina-idee in tegenkomt, dan raak je bijna niet uitgemapt: krant, boek, scorebord,  verkeerbord, reclamebiljet,

stadsplattegrond, landkaart, folder, PowerPoint, schoolbord: allemaal in meer of mindere mate rechthoekige oppervlakten, waarop we informatie verzamelen, organiseren of tonen. Je kunt daar nog verder in gaan: het oppervlak van je tuin, een stuk boerenland, een vliegveld… Informeren, organiseren. Hoe je het ook wendt of keert: wij denken in pagina-modellen.
Nieuwe technologieën brengen daar geen verandering in. Het formaat van een beeldscherm, monitor; de plattegrond van de nieuwste wolkenkrabbers: alles borduurt voort op dezelfde denkmanier…Alsof de derde revolutie die zich voltrokken heeft, en minstens even ingrijpend als de uitvinding van schrift, of later de boekdrukkunst, niets hoeft te veranderen aan  kennis en pedagogie, niets hoeft te veranderen aan de vorm van het klaslokaal, ontworpen voor het schrift en het boek. Maar: hoe moet dat dan veranderen, hoe laten we die 2-D-denkmanier achter ons?

Dat lijkt gemakkelijker dan het is; in onderwijsland kom je bijvoorbeeld veel fixed mindsets tegen, o.a. over de manier waarop je onderwijs kunt organiseren. Vraag je eens af waarom de kinderen in jouw groep eigenlijk al vanaf begin schooltijd bij elkaar in de groep zitten; is dat omdat ‘we’ dat zo georganiseerd hebben en het echt niet anders kan, is dat omdat deze kinderen toevallig het best bij elkaar passen  vanwege hun leren of hun leerprestaties, is het misschien zo dat in onze mindset bepaald is dat leeftijd bepalend is voor de groep waarin je geplaatst bent en niet leerprestatie of leervermogen, of… Je kunt er vast nog wel meer ‘mindsets’ bij bedenken (tenzij jouw mindset nadenken over dit soort vragen als volslagen kolder beschouwt natuurlijk…).
Zou het ook zo kunnen zijn dat de vele vaststaande mindsets er toe leiden dat bij kinderen gaandeweg de op groei gerichte mindset verdwijnt? Wat betekent het als een kind in groep 6 zegt: “ Dat kan ik niet, ik weet zeker dat ik dat niet kan” ?

Je begrijpt dat ik al enige tijd het denken in mindsets ook vertaal naar het kattenbestaan. Ik observeer Wifi, onze kat, al heel lang, en met de wetenschap over vastgeroeste mindsets heb ik mijn kijkvermogen onder de loep gelegd. Zou een kat ook zo twee-dimensionaal denken als een onderwijzer (vergeef me deze boude stelling maar even, het doet aan het verhaal zelf niets af)?

 Ik kan jullie zeggen: dat is heel wisselend. Haar voerbakje zal ze wel missen, maar niet op een andere plek gaan zoeken (fixed dus). Evenzo geldt dat voor de zitbank-als-krabpaal; ondanks de op velerlei wijze toegediende kritiek blijft het beest bezig de duurbetaalde bank uit te pluizen; binnenkort bevindt ons zitvlak zich dus op het kale geraamte van wat eens de trotse term ‘canapé ‘ droeg bij het binnenkomen van ons huis.

Wanneer het echter over haar lust en drive gaat tot ontsnapping beschikt ze echter over een ‘growth’-mindset; daarmee gezegd hebbend dat haar uiteindelijk doel slechts is gericht op ontsnapping. Ontsnapping aan  de oppervlakte die voor haar is bepaald (zie je, daar komt die prof weer terug met z’n 2-d-denken). Ze bestudeert schuttingen, klimt in bomen, springt van de een naar de andere, met de blik op het oneindige buiten de haar toegekende vierkante meters. ’t Is dat wij die vierkante meters hebben omgeven met stroomstoten veroorzakende omheiningen (en eventueel daaraan toe zullen
voegen prikkeldraadrollen, scheermesjesbekleding en wat niet al), om de kat ervan te weerhouden buren en barbecues elders te belagen.

Onlangs ontvangen wij een tip. Waarom niet die bank bekleed met stroomdraad, of prikkeldraad, of scheermesjesbekleding…. Eerst heb ik vreemd opgekeken, met zo’n blik van: hoe stom kun je zijn?
Maar eh… meteen werd ik me op dit punt bewust van mijn fixed mindset, mijn onvermogen tot anders denken. Ik overweeg daarom of het de overweging waard is mijn vingers eens in een stopcontact te steken. Wellicht bevordert dat het 3-d-denken….

Homo Digitalus

Misschien is het bekend dat ik een boekenwurm ben. Maar ik ben vooral een verzamelaar. Mijn boekenkast staat vol boeken die ooit mijn interesse hebben gewekt.

Vorig jaar liep ik ook tegen zo’n boek aan, waarin een voor mij volslagen vreemde Duitse professor mij op schrille toon waarschuwde voor een proces van digitale dementering; uit zijn indringende

beschrijving heb ik niet anders dan kunnen opmaken dat het voor mij reeds te laat was. Met zoveel kijk- en wrijfuren op een tablet kan ik me opmaken voor een volslagen leeg bestaan. En eh… eerlijk gezegd, soms….

Onlangs liep ik weer tegen een boek aan, in figuurlijke zin. Letterlijk gezien had het ook bijna niet gekund, zo klein van formaat is het boek. Het is geschreven door een Franse filosoof, monsieur

Michel Serres; vermoedelijk heb ik wat met buitenlandse auteurs. Gelukkig had ook in dit geval iemand de moeite genomen het boekje te vertalen, zodat het voor mij leesbaar werd. De titel: “De wereld onder de duim”.

Nu zou je bijna gedacht hebben dat er een relatie bestaat tussen dit boek en de herdenking van het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog. Nee dus. De subtitel verduidelijkt een en ander: “Lofzang op de internetgeneratie” .Ah, dat wekt direct mijn aandacht natuurlijk.  Wat zou een filosoof kunnen zeggen over de huidige tijd?

De auteur is reeds 84 jaar jong. Hij geeft zelf aan dat er iets in zijn leven is wat ie graag anders had gewild; hij was liever in deze tijd geboren!
Ik heb aan de lezing van het boekje een paar bijzondere inzichten overgehouden (je zou kunnen zeggen dat ik bij lezing meermalen dacht: zou heb ik er nog nooit tegenaan gekeken).

In het boekje wordt geschilderd waarom en waarin de nieuwe generatie anders is, tot in hun hoofd. Als je een vergelijking maakt tussen de leefomgeving van deze generatie en die van hun overgrootouders, dan is er sprake van een totaal veranderd bestaan.
Van gebonden aan de eigen streek tot wereldburger geworden,  van gemiddeld 35 – 40 jaar naar ruim over de 80 jaar, van opgroeien in de weidse natuur naar opgroeien in stadse omgeving, van streeknieuws naar overweldigend weten van de rest van de wereld… Maar vooral: de beschikking over kennis en contact onder twee duimen.
Wat er gaande is noemt hij de derde grote wereldrevolutie: eerst die van de uitvinding van het geschreven woord (tijd van de Grieken), rond 1500 de tweede met de uitvinding van de boekdrukkunst en nu de derde: de volledige beschikbaarheid van kennis via het internet, niets uitgezonderd en vaak foutlozer dan de encyclopedieën  va  nog geen dertig jaar geleden…. En de mogelijkheden van de techniek om die kennis te gebruiken…

Zulks boeiends ontgaat onze kat volledig. Zich van geen kwaad bewust dwaalt het beestje door haar in oppervlakte beperkte omgeving, op zoek naar ouderwets kwaad: kikker treiteren, vlindermeppen

en vogeltje vermoorden, dat soort dingen. De door haar daarvoor gehanteerde gereedschappen daarentegen zijn wel heel modern, vergis je daarin niet. Daar waar de gemiddelde burger de godganse dag op een schermpje zit te rammen (touchen heet dat officieel) toucht de kat ook op de zachte kussentjes onder haar scherpe nagels (dagelijks scherp geslepen aan in de buurt liggend gesteente); het beestje heeft geen screen nodig, ze kijkt zo wel uit haar blauwe doppen.
Voor haar geen Youtube.com, geen Facebook (ik krab ze de ogen uit), geen Twitter (I kill you!!),  nee, niets van dat al. Voor haar slechts verdere evolutie om nog beter te worden in moord en doodslag….

Volgende week het beeld van monsieur Serres over nut en noodzaak van onderwijs in onze tijden…. Mocht je zo lang niet kunnen wachten: het boekje is verkrijgbaar bij uitgeverij Boomfilosofie.

Michel Serres is geboren in 1930, groot geleerde op het terrein  van de filosofie en de letteren, lid van de Academie Francaise en hoogleraar aan Stanford University.

Tragiek

Soms word je er zo moe van. Je bent van nature een vredezoeker, iemand die uit de grond van z’n hart het liefst vriendelijke woorden spreekt, een schouderklopje geeft en ontvangt, luchtig en vrolijk door het leven hupt en niet eens denkt aan het kwetsen van anderen; zo ongeveer als jij dus.

Weekend = de periode om al je vreedzame gedachten los te laten op de mensen die je naasten zijn; daar horen bij mij twee zonen bij. De jongste van tien en de oudste van veertien. Beiden ook al weer een week naar school geweest, leraren en leraressen uitgetest, wat los-vast huiswerk gemaakt… En

dan is het voor hen ook weekend = de periode om te kijken of je ouders nog wel van je houden…

Merk je het verschil in nuance? Voel je dat er een tikkeltje verschil zit in richting? Bespeur je de licht emotionele ondertoon? Herken je de tragiek van de teloorgang van beschaving?
Samen met je beschaafd opgevoede kinderen kijk je naar het Jeugdjournaal en kijk je wat mensen elders in de wereld elkaar aandoen… Werk je aan de ontwikkeling van een gezond normen- en waardenbesef… en vraag je je in vertwijfeling af wat je bezielde toen je dacht aan het stichten van een gezin…

Nee, dan het leven van een kat. Totaal emotieloos slentert madam door de tuin.  Bochie naar links, bochie naar rechts. Poosje stilzitten. Even in jachthouding. Plots een uithaal, nog een tik, even snuffelen en daar komt mevrouwtje aan met een libelle in haar bek: kijk eens wat ik gevangen heb?

Vermanend kijk je haar aan: moet dat nou? Zo’n vliegenier heeft toch ook recht op leven? Helpt niks.
Even later is een klein kikkertje het slachtoffer. Ook die wordt keurig netjes afgeleverd; kijk eens, knap hè? En als je dan nog het bebloede lijk van een merel op de deurmat terugvindt… Wat een béést! Wat een slager! Wat een terrorist! Is dat mijn tuin? Battlefield 24?

Morgen op het schoolplein. Je bent van nature een vredezoeker,  iemand die uit de grond van z’n hart het liefst vriendelijke woorden spreekt, een schouderklopje geeft en ontvangt, luchtig en vrolijk door het leven hupt en niet eens dènkt aan het kwetsen van zijn medemens. Totdat er weer eens iemand op het plein is die uittest of je nog wel van kinderen houdt… Zo’n klein terroristje…

Ook op feesboek

Een nieuw schooljaar gaat van start. Zes weken lang eventjes leven ‘in de ruimte’, nu weer bevangen met het werkvirus. Hoewel…. Er zijn er genoeg die de vakantieweken het gevoel hadden een lichte mate van ontwenninsverschijnselen. Als jullie het niet waren, dan was ik het zelf.

Een bijzondere vakantie was het wel.

Allereerst hadden de mensen die lekker ‘thuis’  bleven het mooiste weer. Behalve ik, want ik hopte van de ene naar de andere mooie week. Van Italie naar Oostenrijk, en van Oostenrijk naar huis. Dagje Texel, dagje grote stad, en dat alles tussen de buien door.
En terwijl wij aan het vakantie vieren waren brak de hel los in het Midden-Oosten en in de Oekraine, sloeg het Ebola-virus toe in Afrika en wat al niet meer…. Enne: misschien heb je het al gemerkt, maar er is een beetje stiekempjes een nieuw cao-voorstel op tafel gelegd.40-urige werkweek, loonsverhoging, minder werkdruk, het kon niet op. Hoog tijd dus om je te verdiepen in alle komende geneugten!


Zes weken is ook de gelegenheid om wijzer te worden. Ik twitterde al, heb ervaring met Whatsapp en Viber, speel met de Appstore en de Google-store, speel met Lync en Yammer. En nu zit ik ook op Facebook. Hoe gek kun je worden op je oude dag. Plotseling weet ik van alles en nog wat waar ik eerder niet bij stil zou staan. Bijvoorbeeld dat Pietje op vakantie zat en aan bungeejumpen deed, dat Grietje verzoop op de camping en Karel op z’n mountainbike de bocht wat te ruim had genomen in een afdaling over 2100 meter (en dus supersnel beneden was). Bedenk goed: dat allemaal real time. Berichtje vanaf het elastiek, berichtje van Karel tijdens de vlucht. En Grietje had alles nat behalve de iPad en de wifi!
En de hele dag lopen mijn digitale apparaten te roepen of ik ook vriendjes met die of die wil worden.
 Kortom: ik krijg die 40 uur wel vol!


Morgen gaat ie weer. Nieuw schooljaar-start, dus vast genoeg te doen.