Hond en kat

Het weekend zit er weer op. Tenminste voor de gewone werkenden onder ons. 

Vorige week ging het in mijn blog over arbeidsvoorwaarden. Het CNV heeft immers het
Nationaal Onderwijsakkoord geregeld met de minister, en daar moeten we blij mee zijn…

Gewoontegetrouw kijk ik bij zulke akkoorden altijd even langer naar de gloedvolle betogen van bondsvoorzitter en minister; ik heb namelijk nogal snel het gevoel dat ik bij de poot genomen wordt (een uitdrukking, afkomstig van de Bond van Vrije Siamezen).

Oké, BAPO inleveren… in ruil voor natuurlijk wat mindere emolumenten voor oude mensen… En nog meer echt tot nascholing (al wordt dat op termijn natuurlijk wel een item voor je cv)…
Maar waarom zou je dat willen? Stomme vraag natuurlijk; als je al vier jaar stilstaat, toch?
Maar toch: waarom zou je dat willen? Wees eerlijk: na vier jaar voelt het niet eens als een vorm van waardering toch? Ik bedoel: als je er vier jaar om moet hebben bedelen, en het alleen krijgt als de BAPO wordt ingeruild?

Zaterdagavond zat ik voor de buis. Het gezicht van Buma (fractievoorzitter CDA) kwam voorbij. Hij wilde het wel op een akkoordje gooien met de regeringspartijen, mits er aan een aantal voorwaarden zou worden voldaan. Eén van die voorwaarden: voortdurende bevriezing salarissen in onderwijs.
Zijn argument: als je als regering die salarissen verhoogt en dat alleen maar kunt betalen met het verhogen van belastingen, dan schiet je er toch niet echt mee op. Zit wat in. Het feit dat je salaris al vier jaar niet verhoogt wordt is het ergste niet; maar dat de BTW van 19 naar 21% ging, de accijnzen op brandstof en dranken omhoog ging, de inkomstenbelasting en de sociale premies, de pensioenpremies, de verzekeringsbelastingen etc etc.: daar heb je pas echt last van!

Ik heb het begrepen: als mijn salaris verhoogt wordt kost me dat de BAPO, moet ik dit en moet ik dat, en moet ik ook meer belasting betalen. Als mijn salaris niet verhoogt wordt, blijft de BAPO, maar moet ik komend jaar ook meer belasting betalen (en wie weet wat nog meer).

Wat zouden ze daar bij de Bond van Vrije Siamezen van zeggen? Ik heb het gevraagd.
Het antwoord is eenduidig: “Ik slaap, ik heb recht op pauze.”
Of, als het beestje in de tuin loopt: “Ssst, ik heb recht op ontspanning.”
Of, als het beest zich weer eens ligt schoon te likken: “Staat in de cao: recht op hygiënische werkomstandigheden…”.

Niet één keer heb ik het beest de term ‘werk’ horen gebruiken. Nou ja, één keer. Eén keer, toen ze de eerste twee regels uit het Bondslied voor Vrije Katten zong:

‘Ik leef niet om te werken
en ik werk niet om te leven’.

Het levensmotto van mijn Siamees: ‘Ik slaap, ik vreet, ik lummel, ik slaap, ik vreet, ik lummel’.
Een soort gesprekkencyclus, maar dan in stilte.

Ik snap het; ik mag blij zijn dat ik werk. De meest vernieuwende arbeidsvoorwaarde in de
21-ste eeuw: “Pay your own job…”.

OVBS... tekent voor arbeidsvoorwaarden

Hè, hè, eindelijk ligt het weer in de bus, het blad van de bond. Daar staat altijd wel iets in waar je wijzer van wordt. Eens even kijken…. Ruimte voor de jonge docent, gratis vlag op mbo-instelling,

vrij baan voor multimediale leerling, functiemix stagneert… Aha, Nationaal Onderwijsakkoord, dat is interessant… Teken bij kruisje....

€ 700 miljoen erbij. Voor waardering, werkgelegenheid en minder werkdruk. Onderwijsgevenden maken het verschil tussen ‘good’ en ‘great’, onderwijs is de belangrijkste bouwstof die Nederland heeft, BAPO vervangen door een nieuwe regeling die ‘participatie- en kwaliteitsbevorderend’ is; afschaffing nullijn. Oh ja, we gaan ook meer invloed krijgen. Je bent knettergek als je nu niet voor een baan in het onderwijs kiest!!!
Top, mensen; eindelijk weer respect voor ons beroep! Eindelijk is het afgelopen met het kweken van een negatief imago voor onderwijzend personeel, dat slechts geniet van veel vakantie, daar tussenin te beroerd is om te werken en slechts twee verlangens kent: eerst BAPO, en dan met pensioen.

En toch… Toch bekruipt me het gevoel dat we nu weer met z’n allen voor het lapje worden gehouden. Commissie Rinnooy Kan in 2008 versiert 1 miljard euro voor salarisverhogingen, maar onderwijzend personeel staat nu al weer vier jaar stil in salaris (weg ruim een miljard euro aan inflatie); BAPO wordt vervangen omdat de regeling te duur is (vergeten dat we die regeling hebben gekregen in plaats van een salarisverhoging?); in elk geval: na je opleiding heb je nu zo’n vijfenveertig jaren voor de boeg om, onder toenemende werkdruk, ziek thuis te komen zitten (en die 10.000 banen, die verdwijnen door afschaffen BAPO, maakt alles beter betaalbaar).

Eens even kijken wat de AOB zegt van dat prachtige Onderwijsakkoord waar het CNV voor tekent…
Verhoging pensioengerechtigde leeftijd = minder banen voor jonge mensen
Afschaffen BAPO is ontslag voor 10.000 vervangers; leidt bovendien tot hoger ziekteverzuim
Krimp = toenemende werkloosheid = hogere premies voor scholen zonder voldoende compensatie = 500 banen extra, bovenop de 3000 die toch al gaan vanwege krimp.

Nee, dan de Onafhankelijke Bond van Vrije Siamezen, daar kan het CNV niet aan tippen! Akkoord of geen akkoord, deze Bond heeft het prima voor elkaar:
- verplichte aanwezigheid van verzorgend personeel, verantwoordelijk voor voedsel- en drankvoorziening, en een dagelijkse massage
- verplichte 52-weekse vakantie per jaar
- continue proces van bijscholing in motorische vaardigheden (in het kader van vrije voedselvoorziening)
- een zeer riante VOS-regeling en een premievrij pensioen
- een volledig gegarandeerde, ontslagvrije, levenslange benoeming
- gratis onderdak, volledig onbelast
Waar VOS voor staat? Ben jij nu onderwijzer? VOS = Vrije Oude Siamezen….

Oké, niet klagen. Je hebt een mooi beroep. Zeer afwisselend ook, functiemix. Veel vrij, eigenlijk alleen maar. Dertig van die koters, van autist tot zeer begaafd, van zeer opgevoed tot tlovddtd, prima arbeidsvoorwaarden-tot-aan-de-voordeur, en nooit te klagen over werk….
Maar ja, die baas, hè?

Sloopwerk

Vakantie. Het lijkt al weer eeuwen geleden, al is het nog maar een paar weken. Het ritme is zo weer opgepakt. Heeft het geholpen, die reis naar Oostenrijk, de weken op de camping, lekker boeken lezen of tuinieren? 't Is wel een mooie arbeidsvoorwaarde, er even een aantal weken echt tussenuit kunnen.... Als het geholpen heeft, dan was er iets waar het tegen moest helpen; als je dan maar ontdekt hebt waar de remedie voor nodig was.

Nu je weer aan de slag bent, merk je al gauw dat er dingen anders zijn het vorig schooljaar. Kijk eens hoe groot de klassen zijn. Dat neigt al gauw naar argwanende blikken richting werkgever, maar kijk maar eens op AOB om te zien wat er aan de hand is: krimp, langer doorwerken, straks misschien ook nog het afschaffen van BAPO: een opeenstapeling die duizenden banen kost en de vooruitzichten voor wie geen werk heeft erg triest maakt. De crisis treft het onderwijs nog erger dan andere sectoren.

Het is een drukke baan, en je beseft dat je het zelfde werk met minder mensen moet doen (die met elkaar ook nog eens ouder worden). Niet klagen, maar misschien wel eens de consequenties doordenken...

Nog iets, wat sluipend binnenkomt: het respect van kinderen voor volwassenen, of liever het gebrek er aan. Niet luisteren, andere dingen doen dan gewenst, pesterig, grote monden; en als je niet uitkijkt ga je het nog gewoon vinden ook. En als je er als leerkracht (of agent, of ouder, of...) wat van zegt,

Is het helemaal bingo. Want papa of mama komt tegenover maar al te gauw duidelijk maken dat 'hun' kind zoiets nooit doet, en dat je je als leerkracht wel bewust moet zijn van je plek.

'Een mooie baan heb je' (je ziet het de mensen al tijd denken, met beelden van oneindige vakanties) verandert in 'mooi dat je een baan hebt'. Dat is natuurlijk ook zo, maar wat meer collega's om je werk mee te delen zou wel mooi zijn.

Dan kun je toch beter kat zijn. Dat is namelijk een baan die je geheel op je eentje kunt doen (en zijn). Je hebt met niemand iets aan de fiets, ze zetten het voer voor je klaar (omdat ze je zo aardig vinden), er is altijd wel iemand die je wil masseren, ze accepteren je met al je onhebbelijkheden, en je kunt een oneindig aantal uren van je leven besteden aan slapen. Voor jou als kat is het altijd vakantie, en als het geen vakantie is dan heb je BAPO.

Kortom: de arbeidsvoorwaarden zijn top, en het werk is nihil; beter kun je het niet hebben, toch...?

De hormonale problemen van poeslief zijn in de afgelopen week als sneeuw voor de zon verdwenen. Nee, nee, de katers uit de buurt hebben daar niet bij geassisteerd (hoewel ik er eentje gesignaleerd heb die maar al te graag zijn kans had waargenomen). Het is namelijk zo, dat wij de oorzaken van de problemen deskundig uit de kat hebben laten sleutelen. Daarvoor hebben wij het aanbod van diensten van een vrouwelijke dierenarts aangevraagd. Je zult je hier afvragen waarom het woord 'vrouwelijk' is toegevoegd. Dat komt niet omdat wij een vooropgezette hekel hebben aan dierenartsen van het mannelijke soort, maar in dit geval was er toch sprake van behoefte aan wat meer emotionele betrokkenheid.

Nu bleek achteraf van die betrokkenheid niet meer dan 'dat de kat uitzonderlijk had meegewerkt' en 'het beestje een en ander met gemak zou overleven', maar goed, wie het kleine niet eert.... Al binnen één dag na het slopen van de voortplantingsonderdelen bleek ook het kraantje van hormonen bijna uitgedruppeld, dit tot groot genoegen van de verre omgeving die dagenlang niet in eigen tuin had kunnen bivakkeren. En zo bleek afgelopen weekend het aantal buurtbarbeques weer tot oneindige hoogte gestegen. Men zal gedacht hebben: "Daar moet op gedronken worden!"

Nee, ik niet. Geen barbecue, geen bier, geen feest. Heb ik jullie al verteld van de aankoop van een nieuw bedmatras in huize Sybesma? Wel, alras na aankoop van matras 1 bleek de maat van het matras niet overeen te komen met de maat van het bestaande bed. Daarmee stond de aankoop van matras 2 op losse schroeven. Gezien de uiterst aantrekkelijk prijs van matras 1 zou het zonde zijn matras 2 niet aan te kopen. En zo leidde de aankoop van matras 1 tot dat van matras 2 en de, niet geheel ingeplande, aankoop van een totaal nieuw bed, waar matras 1 en 2 in zouden moeten passen. Dat leidde weer tot een discussie over de kleur van het liggende laminaat, en die van de gordijnen. Dit weekend heb ik dan maar een geheel nieuwe laminaatvloer gelegd, afkomstig uit een leegverkoop van een laminaatbedrijf in het Twentse Vriezenveen. Niet alleen de oude vloer is gesloopt, ook ik ben dat. 55 jaar, dan loop je toch echt niet meer met zoveel energie 237 keer de trap op en af als vijftien jaar geleden (tellertje op smartphone, hè).. Maar goed, het ligt, en ik weet weer waar mijn spieren zitten. Deze week kan ik de hele wereld aan. Dat moet ook wel, want eind van de week moet er een vers gebouwd, loeizwaar bed naar boven worden getild. Voor die tijd staat de teller al weer een paar standjes hoger...

We hebben het hier over de

Het nieuwe schooljaar is van start, de kop is er af. De eerste van 40 werkweken is alweer om, nog maar 39 te gaan… En dan nog al die vakantieweken! Als ik er al aan denk word ik er al moe van…
Daarom sta ik in dit weekend nog in de achteruit. Vier weken geleden (vier is tenminste afzienbaar): ik lig met boek nummer drie op een ligbed naast het zwembad. Parasolletje op, handdoekje over de rugleuning, boek in de hand, slaap in de ogen. Zo, en nu vijf minuten even stil allemaal graag……..

Zo, dat zit er weer op. Klaar voor de nieuwe week. Wat gaan we morgen eens doen?

Deze week is de laatste week van augustus 2013. Pas op, voor je het weet is het al weer 2014. De tijd in mijn observatorium vliegt voorbij. Hoewel… de hamster staat tegenwoordig in de schuur. Daar kan ie in alle rust (onze rust dus) zijn ellenlange wandelingen in zijn Big Wheel maken, zonder dat wij stapelgek worden van het aanhoudend martelend janken van de lagers van dat wiel. Je zou zeggen: vervang die lagers dan, of smeer ze. Maar (tussen ons gezegd en gezwegen) eerlijk gezegd: wij open nog steeds dat ie door dit lawaai op een dag nog eens …. Nou, nee, dat mag je niemand toewensen. Ik vertel jullie wel alvast: de hamster is nu al ruim twee jaar (in Bijbelse termen is dat ‘zo oud als Methusalem’) en we staan dan ook versteld van de levensmoed van dit beestje…

Nee, dan de kat. Die heeft problemen. Toen we van vakantie weerkwamen had het beest net de vrijheid ontdekt; ze had zich namelijk een weg onder een schutting geboord waarna ze vrolijk dagelijks in andermans tuinen rondstruinde. Weg vertrouwen van baas in zijn elektronische omheining. Al die energie voor niets: kat molt alarminstallatie en staat breed grijnzend te dansen bij buren op de tuintafel.
Je kunt je enigszins een beeld maken van mijn gedachten over een Siamees in Hardenberg. In één klap het uitgeruste gevoel van twee-en-een-halve week Frankrijk teniet gedaan; het beeld van zwembad en ligbed vergruizeld.  
En ja hoor: dag één van terugkeer ontvang ik de opdracht om tuinschuttingen van grotere hoeveelheden kippengaas te voorzien. Verdorie. Wat is dan nog het nut van de mega-investeringen in ultramoderne  tuinbeveiliging? Lijdzaam begeef ik mij dus naar de kippengaasleverancier; die vervolgens na mijn verhaal ook met een big smile de nodige vierkante meters kippengaas wenst te leveren. “Met stroomaggregaat?”, vraagt hij er breed grijnzend bij….

Vandaag, nu, als ik dit schrijf, ben ik boos op mezelf. Trouw als ik ben heb ik natuurlijk meteen het kippengaas gespannen, daarbij muggen, vliegen en wespen trotserend. Geen kat die er nog door kan.

Had ik nog maar enige weken gewacht. Was ik maar niet een zo slaafs volgend persoon. Had ik in de vakantie maar een boek gelezen over vrouwtjeskatten. Had ik vroeger maar beter opgelet bij de lessen sexuele opvoeding tijdens de biologielessen….
Tsjonge, jonge, wat kan zo’n beest toch een ongelooflijk lawaai maken, in de hoop op een vriendje uit een nabije tuin. Wat zeg ik, het kreng schreeuwt heel Hardenberg bij elkaar om maar gedekt te worden. Ze is verdorie nog niet eens een jaar oud, maar ze weet nu al waar Abraham (nou ja, Joost) de mosterd haalt…. En wij, stommerds, wij hebben de hele tuin inmiddels dichtgespijkerd met kippengaas zodat er geen kater meer in kan, of poesje er uit. Ik bedoel, dan had dat schreeuwbeest tenminste nog elders in Hardenberg in de tuin kunnen gaan zitten schreeuwen….

Dinsdag: dan wordt ze gesteriliseerd (moet ik het nog uitleggen, stuur dan even een mail terug). Maar ik moet je bekennen: toen ik vandaag nog wat opruimwerk deed in de keuken en het broodmes in handen had…. Gelukkig had ik publiek, anders…. 

Borderline

Het is weer zover, er is onderzoek gedaan. Nee, niet in mijn observatorium, maar in het basisonderwijs. Omdat ik natuurlijk graag de resultaten van dit onderzoek met jullie wil delen, stuur ik de link naar het artikel in Trouw maar mee, zodat je zelf kennis kunt nemen:
( http://www.trouw.nl/tr/nl/4556/Onderwijs/article/detail/3455854/2013/06/10/Gewone-scholieren-hebben-geen-last-van-zorgleerlingen.dhtml?goback=%2Egde_2027477_member_248628733)

Ik heb het altijd al gezegd: flauwekul, dat kinderen met leer- of gedragsproblemen slecht zijn voor gewone kinderen. Gewone kinderen mogen blij zijn dat ze met klasgenoten met ADHD, ADD,
dyslexie, epilepsie, ODD of autisme in één klas doorbrengen. Uit onderzoek blijkt nu ook dat gewone leerlingen helemaal geen last hebben van zulke klasgenoten. De onderzoeker vermeldt er nog even bij dat dit onderzoek als een soort nulmeting gaat gelden, aan het begin van het passend-onderwijs-traject.
De angst van schoolleiders voor bussen vol met ‘gestoorde’ leerlingen is niet terecht, bovendien beschikt hij/zij over geweldige leerkrachten die er voor zorgen dat al deze kinderen voluit tot wasdom kunnen komen. Hij/zij moet zich schamen voor zoveel gebrek aan vertrouwen in de leerkrachten....

Hier staan volgens mij twee belangrijke dingen.
Allereerst wordt dit beschouwd als een nulmeting. Volgens mij had die al gedaan moeten worden in 1992, aan het begin van het WSNS-traject (voor de jongeren onder ons: Weer Samen Naar School was voor de toen jongere leerkrachten het schrikbeeld van een zondvloed aan probleemleerlingen in hun klassen). Toen hadden we een eerste meting kunnen doen, en hadden we nu geweten of gewone leerlingen last zouden hebben van leerlingen met leer- en/of gedragsstoornissen. Ikzelf kan me uit die periode 1992-2005 nog wel wat leerlingen herinneren die naar mijn bescheiden indruk een storende invloed vertoonden tijdens schooluren.  Maar in elk geval: het is dus niet zo dat gewone leerlingen er last van hebben als Jantje zijn pilletje niet heeft genomen, als Hermientje drie keer per dag neergaat bij een aanval van epilepsie, en Gerrit zo om het uur met een time-out het klaslokaal even uit moet. En dat is allemaal zo omdat jullie geweldige leerkrachten zijn die dit allemaal onder controle hebben.

Het tweede belangrijke punt wat ik hier lees is dit. Als jij (leerkracht) het met deze conclusie niet eens bent omdat jij het in de praktijk anders constateert, dan staat bij deze ook vast dat jij een kwalitatief minder goede leerkracht bent omdat gewone leerlingen in jouw klas wel last hebben van gedrags- en leerstoornissen van anderen.

Ik heb dit weekend daarom een specifieke observatie uitgevoerd bij mijn kat en haar gedragsmatige invloed op haar humane omgeving. De resultaten van dat onderzoek gebruik ik als nulmeting (hoewel ik mij bewust ben van het feit dat ik die nulmeting al had moeten doen in december 2012,

op de dag van aankomst van de poes in huize Sybesma).
Ik kan jullie na de eerste onderzoeksdagen alvast melden dat er in huize Sybesma niemand is die last heeft van de gedragsmatige stoornis van Wifi; deze blijkt op enkele momenten per dag als zij een acute aanval van MCDD en ODD krijgt, zodat zij uitbarst in de 50 meter sprint die eindigt op de leuning van de stoffen bank, waar zij de remmen er volledig inzet en twee centimeter voor de afgrond tot stilstand komt. Niemand heeft er last van, behalve de vrouw des huizes. Zij is onderwijzeres, en ongetwijfeld zal nader onderzoek hier vervelende conclusies voor haar vakbekwaamheid aantonen, ondanks haar uitmuntende score op de vhm.

Ik ga hier trouwens geen gewoonte van maken; als mijn eigen onderzoeken in een blad als Scientific worden gepubliceerd, zoeken jullie het zelf maar even na. Kun je het daar niet vinden, dan wijst dat vermoedelijk op een borderline-stoornis...

Leren en veranderen

Leren en veranderen
Al bestaan kwartjes tegenwoordig niet meer, ze kunnen nog steeds op hun plek vallen, heb ik gemerkt. Vaak heb ik daar het bezinningsmoment van een ander bij nodig. Zo kwam de onderstaande tekst deze week op mijn leerpad:

Leren is het vermogen om open te staan voor nieuwe informatie, en de bereidheid om je die informatie eigen te maken. Daarnaast is het een proces van meer te weten komen over je eigen aandeel in bepaalde situaties.
Basiscompetenties voor leren zijn:
- leergretigheid: nieuwsgierig zijn naar nieuwe inzichten, anders denken, nieuwe domeinen;
- flexibiliteit: loslaten van de eigen oude ideeën, de ingesleten opvattingen en overtuigingen, de oude vanzelfsprekendheden;
- veerkracht: obstakels tegenkomen, botsen, meebewegen, ‘pijn’ ervaren, herstellen en doorgaan, nieuw evenwicht vinden, opnieuw wankelen en een nieuwe balans vinden.

Dat is een hele mond vol. Je kunt de tekst vanuit twee oogmerken lezen: wat heeft het met jezelf te maken, en wat heeft het met je leerlingen in jouw klas van doen?
Eens beginnen met mij zelf. Ik leer graag wat nieuws, maar ben vaak te vlot met een eigen oordeel; dat is een belemmerende factor, want het betekent ook dat ik flexibeler zou kunnen zijn dan ik ben. Aan de andere kant: in mijn eigen werk heb ik wel wat veerkracht nodig, en het heeft nogal even gekost voordat het elastiek voldoende rekbaar was….

Hoe zit dat eigenlijk met een leerling in, zeg es, een groep vanaf groep 5? Herken je de basis-competenties van hierboven? Bij elke leerling in je groep, of maar een enkeling? Als je straks een groep overdraagt aan een collega, welk verhaal geef je mee bij elke leerling? Staat er iets in van die leercompetenties: gretigheid, flexibiliteit en veerkracht? Of ken je de leerlingen daarvoor niet voldoende?
Vind je de basiscompetenties, die hier genoemd worden, in een basisschool van belang? In een Daltonschool?

Mijn kat trekt zich van basiscompetenties niets aan. Voor haar valt er niets te leren. Zij kan. Of niet. Voor niet, dat willen we niet, àls je dat doet dàn… En al gauw hoor je jezelf weer.

haar valt er slechts af te leren. Ik kan je zeggen: ondanks onze voortdurende aandacht is dat een moeizaam proces. En, of we het nu willen of niet: we vervallen hier al gauw in een negatieve toonzetting: dit mag

De kat springt op de rand van de vijver. Zij valt er niet meer in. De kat doet haar behoeften op ‘de bak’; nooit meer ernaast of erop. De kat heeft inmiddels ook geleerd zich niet te laten elektrocuteren. Maar: voor de rest leert zij niet meer. Zij kan het, of zij kan het niet. Ze klimt in bomen en d… er nooit uit. Zij springt op tafel, en als de wiede weerga er weer af als een onzer nadert. De kat zit op het aanrecht, tegen onze wil. Zij krabt aan haar krabpaal (met onze instemming) maar ook aan de bank (tot onze bijzonder grote ontstemming).

Samengevat: het leervermogen van een kat is nihil. Het is en blijft een stom eigenwijs beest. Het beest is fysiek flexibel, mentaal absoluut niet. Het lijf van een kat is zeer veerkrachtig, zoekt veel obstakels op, maar de geest van het beest is vol van eigengereide opvattingen en niet geneigd ingesleten ideeën los te laten. En zij beweegt slechts mee in eigen belang.

Mijn kat is competent, in eigen beleven. En daar verander ik niets aan….

Resteert de vraag:  zijn kinderen als katten (even los gezien van geslacht)?

Siamese vakantie

Morgenochtend sta je er weer: voor je klas met kinderen.  Of niet, omdat je ene BAPO-dag geniet, of ouderschapsverlof, of omdat je ambulant bent. Of ziek. Maakt niet uit, veel mensen denken dat jij er morgen weer bent, voor je klas.

Morgen is het 3 juni. Ik heb even zitten tellen. Weet je dat het nog vijf weken is? Zo, denk je nu, Rein telt al af tot het vakantie is. Mis. Als jij ook al wist dat het vijf weken was heb jij zitten tellen. Niet om af te tellen, maar om te weten hoeveel tijd er nog is om al die dingen te doen die er nog gedaan moeten worden. En dat is nog al wat….
Sportdag – rapporten – afscheidsavond – feestje hier en daar vanwege afscheid – papierwerk – toetsen nakijken en verantwoorden – studies afbreien – schoolreisje – en noem maar op!
Piektijd! Petje af dat je het toch maar weer elk jaar voor elkaar krijgt….

Als je Siamees bent heb je die druk niet. Nooit niet. Als je Siamees bent, hoef je niet te plannen. Een Siamees heeft altijd vakantie. Een Siamees heeft een vast ritme: slapen – beetje eten – beetje klieren in en om huis – veel doen als of – beetje slapen etc. etc. Als je zo’n leven hebt leef je altijd vakantie.

Ik kijk regelmatig naar mijn Siamees; dat moet ook omdat ie immers in mijn observatorium zit. Soms denk ik dat ik beter een ander beest had kunnen kiezen. Tsjonge, wat kun je lui worden van kijken naar een Siamees in de door-de-weekse stand. Dan heb je geen vakantie meer nodig.

Daarom sta ik morgen ook weer paraat. Voor mij geen Siamees bestaan. Gewoon weer aan het werk.