We hebben het hier over de

Het nieuwe schooljaar is van start, de kop is er af. De eerste van 40 werkweken is alweer om, nog maar 39 te gaan… En dan nog al die vakantieweken! Als ik er al aan denk word ik er al moe van…
Daarom sta ik in dit weekend nog in de achteruit. Vier weken geleden (vier is tenminste afzienbaar): ik lig met boek nummer drie op een ligbed naast het zwembad. Parasolletje op, handdoekje over de rugleuning, boek in de hand, slaap in de ogen. Zo, en nu vijf minuten even stil allemaal graag……..

Zo, dat zit er weer op. Klaar voor de nieuwe week. Wat gaan we morgen eens doen?

Deze week is de laatste week van augustus 2013. Pas op, voor je het weet is het al weer 2014. De tijd in mijn observatorium vliegt voorbij. Hoewel… de hamster staat tegenwoordig in de schuur. Daar kan ie in alle rust (onze rust dus) zijn ellenlange wandelingen in zijn Big Wheel maken, zonder dat wij stapelgek worden van het aanhoudend martelend janken van de lagers van dat wiel. Je zou zeggen: vervang die lagers dan, of smeer ze. Maar (tussen ons gezegd en gezwegen) eerlijk gezegd: wij open nog steeds dat ie door dit lawaai op een dag nog eens …. Nou, nee, dat mag je niemand toewensen. Ik vertel jullie wel alvast: de hamster is nu al ruim twee jaar (in Bijbelse termen is dat ‘zo oud als Methusalem’) en we staan dan ook versteld van de levensmoed van dit beestje…

Nee, dan de kat. Die heeft problemen. Toen we van vakantie weerkwamen had het beest net de vrijheid ontdekt; ze had zich namelijk een weg onder een schutting geboord waarna ze vrolijk dagelijks in andermans tuinen rondstruinde. Weg vertrouwen van baas in zijn elektronische omheining. Al die energie voor niets: kat molt alarminstallatie en staat breed grijnzend te dansen bij buren op de tuintafel.
Je kunt je enigszins een beeld maken van mijn gedachten over een Siamees in Hardenberg. In één klap het uitgeruste gevoel van twee-en-een-halve week Frankrijk teniet gedaan; het beeld van zwembad en ligbed vergruizeld.  
En ja hoor: dag één van terugkeer ontvang ik de opdracht om tuinschuttingen van grotere hoeveelheden kippengaas te voorzien. Verdorie. Wat is dan nog het nut van de mega-investeringen in ultramoderne  tuinbeveiliging? Lijdzaam begeef ik mij dus naar de kippengaasleverancier; die vervolgens na mijn verhaal ook met een big smile de nodige vierkante meters kippengaas wenst te leveren. “Met stroomaggregaat?”, vraagt hij er breed grijnzend bij….

Vandaag, nu, als ik dit schrijf, ben ik boos op mezelf. Trouw als ik ben heb ik natuurlijk meteen het kippengaas gespannen, daarbij muggen, vliegen en wespen trotserend. Geen kat die er nog door kan.

Had ik nog maar enige weken gewacht. Was ik maar niet een zo slaafs volgend persoon. Had ik in de vakantie maar een boek gelezen over vrouwtjeskatten. Had ik vroeger maar beter opgelet bij de lessen sexuele opvoeding tijdens de biologielessen….
Tsjonge, jonge, wat kan zo’n beest toch een ongelooflijk lawaai maken, in de hoop op een vriendje uit een nabije tuin. Wat zeg ik, het kreng schreeuwt heel Hardenberg bij elkaar om maar gedekt te worden. Ze is verdorie nog niet eens een jaar oud, maar ze weet nu al waar Abraham (nou ja, Joost) de mosterd haalt…. En wij, stommerds, wij hebben de hele tuin inmiddels dichtgespijkerd met kippengaas zodat er geen kater meer in kan, of poesje er uit. Ik bedoel, dan had dat schreeuwbeest tenminste nog elders in Hardenberg in de tuin kunnen gaan zitten schreeuwen….

Dinsdag: dan wordt ze gesteriliseerd (moet ik het nog uitleggen, stuur dan even een mail terug). Maar ik moet je bekennen: toen ik vandaag nog wat opruimwerk deed in de keuken en het broodmes in handen had…. Gelukkig had ik publiek, anders…. 

Borderline

Het is weer zover, er is onderzoek gedaan. Nee, niet in mijn observatorium, maar in het basisonderwijs. Omdat ik natuurlijk graag de resultaten van dit onderzoek met jullie wil delen, stuur ik de link naar het artikel in Trouw maar mee, zodat je zelf kennis kunt nemen:
( http://www.trouw.nl/tr/nl/4556/Onderwijs/article/detail/3455854/2013/06/10/Gewone-scholieren-hebben-geen-last-van-zorgleerlingen.dhtml?goback=%2Egde_2027477_member_248628733)

Ik heb het altijd al gezegd: flauwekul, dat kinderen met leer- of gedragsproblemen slecht zijn voor gewone kinderen. Gewone kinderen mogen blij zijn dat ze met klasgenoten met ADHD, ADD,
dyslexie, epilepsie, ODD of autisme in één klas doorbrengen. Uit onderzoek blijkt nu ook dat gewone leerlingen helemaal geen last hebben van zulke klasgenoten. De onderzoeker vermeldt er nog even bij dat dit onderzoek als een soort nulmeting gaat gelden, aan het begin van het passend-onderwijs-traject.
De angst van schoolleiders voor bussen vol met ‘gestoorde’ leerlingen is niet terecht, bovendien beschikt hij/zij over geweldige leerkrachten die er voor zorgen dat al deze kinderen voluit tot wasdom kunnen komen. Hij/zij moet zich schamen voor zoveel gebrek aan vertrouwen in de leerkrachten....

Hier staan volgens mij twee belangrijke dingen.
Allereerst wordt dit beschouwd als een nulmeting. Volgens mij had die al gedaan moeten worden in 1992, aan het begin van het WSNS-traject (voor de jongeren onder ons: Weer Samen Naar School was voor de toen jongere leerkrachten het schrikbeeld van een zondvloed aan probleemleerlingen in hun klassen). Toen hadden we een eerste meting kunnen doen, en hadden we nu geweten of gewone leerlingen last zouden hebben van leerlingen met leer- en/of gedragsstoornissen. Ikzelf kan me uit die periode 1992-2005 nog wel wat leerlingen herinneren die naar mijn bescheiden indruk een storende invloed vertoonden tijdens schooluren.  Maar in elk geval: het is dus niet zo dat gewone leerlingen er last van hebben als Jantje zijn pilletje niet heeft genomen, als Hermientje drie keer per dag neergaat bij een aanval van epilepsie, en Gerrit zo om het uur met een time-out het klaslokaal even uit moet. En dat is allemaal zo omdat jullie geweldige leerkrachten zijn die dit allemaal onder controle hebben.

Het tweede belangrijke punt wat ik hier lees is dit. Als jij (leerkracht) het met deze conclusie niet eens bent omdat jij het in de praktijk anders constateert, dan staat bij deze ook vast dat jij een kwalitatief minder goede leerkracht bent omdat gewone leerlingen in jouw klas wel last hebben van gedrags- en leerstoornissen van anderen.

Ik heb dit weekend daarom een specifieke observatie uitgevoerd bij mijn kat en haar gedragsmatige invloed op haar humane omgeving. De resultaten van dat onderzoek gebruik ik als nulmeting (hoewel ik mij bewust ben van het feit dat ik die nulmeting al had moeten doen in december 2012,

op de dag van aankomst van de poes in huize Sybesma).
Ik kan jullie na de eerste onderzoeksdagen alvast melden dat er in huize Sybesma niemand is die last heeft van de gedragsmatige stoornis van Wifi; deze blijkt op enkele momenten per dag als zij een acute aanval van MCDD en ODD krijgt, zodat zij uitbarst in de 50 meter sprint die eindigt op de leuning van de stoffen bank, waar zij de remmen er volledig inzet en twee centimeter voor de afgrond tot stilstand komt. Niemand heeft er last van, behalve de vrouw des huizes. Zij is onderwijzeres, en ongetwijfeld zal nader onderzoek hier vervelende conclusies voor haar vakbekwaamheid aantonen, ondanks haar uitmuntende score op de vhm.

Ik ga hier trouwens geen gewoonte van maken; als mijn eigen onderzoeken in een blad als Scientific worden gepubliceerd, zoeken jullie het zelf maar even na. Kun je het daar niet vinden, dan wijst dat vermoedelijk op een borderline-stoornis...

Leren en veranderen

Leren en veranderen
Al bestaan kwartjes tegenwoordig niet meer, ze kunnen nog steeds op hun plek vallen, heb ik gemerkt. Vaak heb ik daar het bezinningsmoment van een ander bij nodig. Zo kwam de onderstaande tekst deze week op mijn leerpad:

Leren is het vermogen om open te staan voor nieuwe informatie, en de bereidheid om je die informatie eigen te maken. Daarnaast is het een proces van meer te weten komen over je eigen aandeel in bepaalde situaties.
Basiscompetenties voor leren zijn:
- leergretigheid: nieuwsgierig zijn naar nieuwe inzichten, anders denken, nieuwe domeinen;
- flexibiliteit: loslaten van de eigen oude ideeën, de ingesleten opvattingen en overtuigingen, de oude vanzelfsprekendheden;
- veerkracht: obstakels tegenkomen, botsen, meebewegen, ‘pijn’ ervaren, herstellen en doorgaan, nieuw evenwicht vinden, opnieuw wankelen en een nieuwe balans vinden.

Dat is een hele mond vol. Je kunt de tekst vanuit twee oogmerken lezen: wat heeft het met jezelf te maken, en wat heeft het met je leerlingen in jouw klas van doen?
Eens beginnen met mij zelf. Ik leer graag wat nieuws, maar ben vaak te vlot met een eigen oordeel; dat is een belemmerende factor, want het betekent ook dat ik flexibeler zou kunnen zijn dan ik ben. Aan de andere kant: in mijn eigen werk heb ik wel wat veerkracht nodig, en het heeft nogal even gekost voordat het elastiek voldoende rekbaar was….

Hoe zit dat eigenlijk met een leerling in, zeg es, een groep vanaf groep 5? Herken je de basis-competenties van hierboven? Bij elke leerling in je groep, of maar een enkeling? Als je straks een groep overdraagt aan een collega, welk verhaal geef je mee bij elke leerling? Staat er iets in van die leercompetenties: gretigheid, flexibiliteit en veerkracht? Of ken je de leerlingen daarvoor niet voldoende?
Vind je de basiscompetenties, die hier genoemd worden, in een basisschool van belang? In een Daltonschool?

Mijn kat trekt zich van basiscompetenties niets aan. Voor haar valt er niets te leren. Zij kan. Of niet. Voor niet, dat willen we niet, àls je dat doet dàn… En al gauw hoor je jezelf weer.

haar valt er slechts af te leren. Ik kan je zeggen: ondanks onze voortdurende aandacht is dat een moeizaam proces. En, of we het nu willen of niet: we vervallen hier al gauw in een negatieve toonzetting: dit mag

De kat springt op de rand van de vijver. Zij valt er niet meer in. De kat doet haar behoeften op ‘de bak’; nooit meer ernaast of erop. De kat heeft inmiddels ook geleerd zich niet te laten elektrocuteren. Maar: voor de rest leert zij niet meer. Zij kan het, of zij kan het niet. Ze klimt in bomen en d… er nooit uit. Zij springt op tafel, en als de wiede weerga er weer af als een onzer nadert. De kat zit op het aanrecht, tegen onze wil. Zij krabt aan haar krabpaal (met onze instemming) maar ook aan de bank (tot onze bijzonder grote ontstemming).

Samengevat: het leervermogen van een kat is nihil. Het is en blijft een stom eigenwijs beest. Het beest is fysiek flexibel, mentaal absoluut niet. Het lijf van een kat is zeer veerkrachtig, zoekt veel obstakels op, maar de geest van het beest is vol van eigengereide opvattingen en niet geneigd ingesleten ideeën los te laten. En zij beweegt slechts mee in eigen belang.

Mijn kat is competent, in eigen beleven. En daar verander ik niets aan….

Resteert de vraag:  zijn kinderen als katten (even los gezien van geslacht)?

Siamese vakantie

Morgenochtend sta je er weer: voor je klas met kinderen.  Of niet, omdat je ene BAPO-dag geniet, of ouderschapsverlof, of omdat je ambulant bent. Of ziek. Maakt niet uit, veel mensen denken dat jij er morgen weer bent, voor je klas.

Morgen is het 3 juni. Ik heb even zitten tellen. Weet je dat het nog vijf weken is? Zo, denk je nu, Rein telt al af tot het vakantie is. Mis. Als jij ook al wist dat het vijf weken was heb jij zitten tellen. Niet om af te tellen, maar om te weten hoeveel tijd er nog is om al die dingen te doen die er nog gedaan moeten worden. En dat is nog al wat….
Sportdag – rapporten – afscheidsavond – feestje hier en daar vanwege afscheid – papierwerk – toetsen nakijken en verantwoorden – studies afbreien – schoolreisje – en noem maar op!
Piektijd! Petje af dat je het toch maar weer elk jaar voor elkaar krijgt….

Als je Siamees bent heb je die druk niet. Nooit niet. Als je Siamees bent, hoef je niet te plannen. Een Siamees heeft altijd vakantie. Een Siamees heeft een vast ritme: slapen – beetje eten – beetje klieren in en om huis – veel doen als of – beetje slapen etc. etc. Als je zo’n leven hebt leef je altijd vakantie.

Ik kijk regelmatig naar mijn Siamees; dat moet ook omdat ie immers in mijn observatorium zit. Soms denk ik dat ik beter een ander beest had kunnen kiezen. Tsjonge, wat kun je lui worden van kijken naar een Siamees in de door-de-weekse stand. Dan heb je geen vakantie meer nodig.

Daarom sta ik morgen ook weer paraat. Voor mij geen Siamees bestaan. Gewoon weer aan het werk.

Zin van het leven

Weekend is een uitstekende afwisseling van de werkweek, vinden jullie niet? Al die dingen die je door de week wel zou willen doen, die kun je in het weekend schuldgevoel-loos doen. Niemand die je aankijkt met zo’n blik van ‘heb jij niet iets beters te doen?’ als je in het winkelcentrum op weg bent naar een kopje koffie bij de HEMA bijvoorbeeld… Ja, ja, probeer dat maar eens op een dinsdagochtend… Iedereen die je nakijkt met zo’n blik van ‘wat mankeert er aan dat jij alle tijd hebt voor een kopje koffie bij de HEMA?’

Vanwaar toch dat schuldgevoel dat mij door-de-week zo indringend bijblijft? Gelukkig ben ik niet de enige, want zelfs Loesje heeft er al eens een zeer toepasselijke zin aan gewijd. Nee, nee, ik ontdekte dat niet op donderdagmorgen of maandagmiddag; het was een weekendmoment dat ik met rechte rug voorbij de HEMA wandelde, op weg naar de collega met de A achteraan, de BRUNA. Daar struin ik graag even rond. Alles kun je er kopen; pennen, postkaarten, magazines, boeken èn: agenda’s. Die heb je te kust en te keur, van zeer professioneel tot gevuld met flauwe humor. Die van Loesje trok me aan. Loesje heeft wat. Er staat altijd wel weer wat boeiends in de agenda van Loesje. Loesje heeft wat te zeggen.

Alleen mensen met BAPO of ouderschapsverlof kunnen dat ongestraft doen (herkenbaar aan grijze haren of kinderwagen).

Dit keer trof mij de volgende uitspraak: “Waarom wordt de zin van het leven toch steeds verward met school?” Zie je dat? Volledig aansluitend bij mijn dinsdagochtend-HEMA-gevoel….Gek, hè? Dat iemand zo treffend kan zeggen wat ik op dinsdagochtend meemaak als ik naar de HEMA ga. Want eerlijk: zo voel ik het ook. Zelfs op zaterdagmiddag ben ik dat gevoel niet kwijt. En dan schiet me ook direct de titel van een kinderboek door het hoofd: “Heb jij dat nou ook?” (wie kent dat boek?)

Mijn jongste vraagt zich dat ook wel af. Waarom vindt de rest van de wereld school zo belangrijk? Hijzelf heeft dat probleem niet zo. Er zijn belangrijker dingen in het leven. Potje voetbal, iPod… dat soort dingen.

En als jij op maandagochtend met je klas begint… moet je dan zelf ‘de zin van je leven’ weer koppelen aan school, of kun je met een weekendgevoel de week door….

Als je verwacht dat ik nu in mijn observatorium een en ander in de dierenwereld heb bestudeerd…. Helaas: gebrek aan weekend. Alleen maar even naar de Bruna.

Gelukkig kan ik je meedelen dat er door de week wel eens wat gebeurt buiten mijn schoolse bestaan. Wifi heeft deze week zwemles genomen. Jazeker, geheel uit vrije wil. Geen van de Neanderthalers in en rondom mijn grot heeft zich met de zwemles bemoeid; zij hebben slechts geconstateerd. Dat was ook niet moeilijk, want als de poes des huizes drijfnat binnentreedt terwijl het buiten niet regent, is 1 gauw opgeteld bij nog 1. Bovendien hing er nog een kikkervisje tussen de haren.

Welja, het beest had dorst, en de dichtstbijzijnde drinkplaats was de vijver. Ik heb er niets op tegen dat er

wat water uit die vijver wordt genipt, en het initiatief wordt op zich ook wel gewaardeerd. Maar ja, de omheining van de vijver kent slechts een smalle bovenrand, en wie daar op springt moet wel over een over-the-top-evenwichtsgevoel beschikken. Je begrijpt: dat vergt nog enige oefening. Met iiieeekkkk en aaaiiiikkk kweam het beest dus naar binnen rennen. Schrik in de poten, zeiknat in de vacht, koud tot op het bot.

Sinds die dag leven we met de vraag of zwemdiploma A er ooit nog in zit (zie je wel, altijd weer die schoolse ondertoon). Gelukkig is het apparaat waarmee het tot nut toe is gelukt de kat binnen de omheining te houden niet verdronken. Ook is er gelukkig geen sprake geweest van acute elektrocutie.  En ik ga in het weekend schuldgevoel-loos op zoek naar zwemvliezen voor een poes, bij de HEMA. Neem ik tegelijk ook maar een kopje koffie.

Zin van het leven

Weekend is een uitstekende afwisseling van de werkweek, vinden jullie niet? Al die dingen die je door de week wel zou willen doen, die kun je in het weekend schuldgevoel-loos doen. Niemand die je aankijkt met zo’n blik van ‘heb jij niet iets beters te doen?’ als je in het winkelcentrum op weg bent naar een kopje koffie bij de HEMA bijvoorbeeld… Ja, ja, probeer dat maar eens op een dinsdagochtend… Iedereen die je nakijkt met zo’n blik van ‘wat mankeert er aan dat jij alle tijd hebt voor een kopje koffie bij de HEMA?’

Vanwaar toch dat schuldgevoel dat mij door-de-week zo indringend bijblijft? Gelukkig ben ik niet de enige, want zelfs Loesje heeft er al eens een zeer toepasselijke zin aan gewijd. Nee, nee, ik ontdekte dat niet op donderdagmorgen of maandagmiddag; het was een weekendmoment dat ik met rechte rug voorbij de HEMA wandelde, op weg naar de collega met de A achteraan, de BRUNA. Daar struin ik graag even rond. Alles kun je er kopen; pennen, postkaarten, magazines, boeken èn: agenda’s. Die heb je te kust en te keur, van zeer professioneel tot gevuld met flauwe humor. Die van Loesje trok me aan. Loesje heeft wat. Er staat altijd wel weer wat boeiends in de agenda van Loesje. Loesje heeft wat te zeggen.

Alleen mensen met BAPO of ouderschapsverlof kunnen dat ongestraft doen (herkenbaar aan grijze haren of kinderwagen).

Dit keer trof mij de volgende uitspraak: “Waarom wordt de zin van het leven toch steeds verward met school?” Zie je dat? Volledig aansluitend bij mijn dinsdagochtend-HEMA-gevoel….Gek, hè? Dat iemand zo treffend kan zeggen wat ik op dinsdagochtend meemaak als ik naar de HEMA ga. Want eerlijk: zo voel ik het ook. Zelfs op zaterdagmiddag ben ik dat gevoel niet kwijt. En dan schiet me ook direct de titel van een kinderboek door het hoofd: “Heb jij dat nou ook?” (wie kent dat boek?)

Mijn jongste vraagt zich dat ook wel af. Waarom vindt de rest van de wereld school zo belangrijk? Hijzelf heeft dat probleem niet zo. Er zijn belangrijker dingen in het leven. Potje voetbal, iPod… dat soort dingen.

En als jij op maandagochtend met je klas begint… moet je dan zelf ‘de zin van je leven’ weer koppelen aan school, of kun je met een weekendgevoel de week door….

Als je verwacht dat ik nu in mijn observatorium een en ander in de dierenwereld heb bestudeerd…. Helaas: gebrek aan weekend. Alleen maar even naar de Bruna.

Gelukkig kan ik je meedelen dat er door de week wel eens wat gebeurt buiten mijn schoolse bestaan. Wifi heeft deze week zwemles genomen. Jazeker, geheel uit vrije wil. Geen van de Neanderthalers in en rondom mijn grot heeft zich met de zwemles bemoeid; zij hebben slechts geconstateerd. Dat was ook niet moeilijk, want als de poes des huizes drijfnat binnentreedt terwijl het buiten niet regent, is 1 gauw opgeteld bij nog 1. Bovendien hing er nog een kikkervisje tussen de haren.

Welja, het beest had dorst, en de dichtstbijzijnde drinkplaats was de vijver. Ik heb er niets op tegen dat er

wat water uit die vijver wordt genipt, en het initiatief wordt op zich ook wel gewaardeerd. Maar ja, de omheining van de vijver kent slechts een smalle bovenrand, en wie daar op springt moet wel over een over-the-top-evenwichtsgevoel beschikken. Je begrijpt: dat vergt nog enige oefening. Met iiieeekkkk en aaaiiiikkk kweam het beest dus naar binnen rennen. Schrik in de poten, zeiknat in de vacht, koud tot op het bot.

Sinds die dag leven we met de vraag of zwemdiploma A er ooit nog in zit (zie je wel, altijd weer die schoolse ondertoon). Gelukkig is het apparaat waarmee het tot nut toe is gelukt de kat binnen de omheining te houden niet verdronken. Ook is er gelukkig geen sprake geweest van acute elektrocutie.  En ik ga in het weekend schuldgevoel-loos op zoek naar zwemvliezen voor een poes, bij de HEMA. Neem ik tegelijk ook maar een kopje koffie.