Red het basisonderwijs

Ik weet niet of jullie het bericht ook hebben gezien van het comité 'Red het basisonderwijs'? Als je eerder dit jaar hun petitie hebt ondertekend dan moet dat haast wel...
Ik haal één gedeelte uit hun mail: "Tot onze schrik bleek dat de minister bij het beantwoorden van de vragen de kamer misleidende informatie verschafte over de wetenschappelijke onderbouwing van het onderwijstoezicht. Ondanks de moeite die wij hadden genomen om de kamerleden goed te informeren, bleken de kamerleden niet in staat om het debat scherp en helder te voeren. Zo werden moties over de wetenschappelijke onderbouwing en de betrouwbaarheid van de leerlingenweging verworpen. Een motie die de regering vraagt om te bezien of een herziening van de methodiek van de inspectie ten aanzien van de beoordeling van leerresultaten noodzakelijk is, werd wel met een ruime meerderheid aangenomen."
Dat is duidelijke taal. De minister beduvelt de kluit, kamerleden zijn te dom om het debat te voeren, kennis is in de kamer amper aanwezig; diezelfde kamerleden vragen vervolgens de regering (de minister dus) om te bezien of 'een herziening van....' nodig is.

Wat denken jullie... wat zal de minister antwoorden? Natuurlijk is die herziening nodig, wij weten dat... De minister zal dat echter ontkennen en de kamerleden zijn te dom om het antwoord te beoordelen; dat is kort gezegd de verwachting die ik van het vervolg heb...
Letten jullie mee op?

Comite Red het Basisonderwijs



Terug naar de basis

Sinds kort beschikken wij in huis over twee hamsters. De eerste, eigendom van de oudste zoon, kreeg erg veel aandacht van de jongste; dan ontkom je er niet aan ook voor de tweede zoon een nieuwe hamster aan te schaffen. Hij weet trouwens daar niets van, gaat er vanuit dat deze goede daad is verricht door Sinterklaas.
Als erkend hamsterkenner (zelf-gediplomeerd, dat kan gemakkelijk in dit land waar Jan en alleman voor weinig werk diploma's ontvangt) ben ik ook nieuwsgierig naar dit tweede dier. Niet om in de handen te houden (ze poepen tenslotte voor het lieve vaderland weg) maar om gedragsverschijnselen te herkennen en te vergelijken met wat mensen doen.
Deze tweede blijkt niet alleen een vreedzaam dier te zijn, het is ook een uitbreker! Elke morgen opnieuw scharrelt hij door de kamer, terwijl hij de vorige avond gecontroleerd in zijn kooi vertoefde. Hier en daar is al de nodige ruimte-tussen-tralies gesloten, maar... het blijft hem lukken....
Eerlijk gezegd: stel dat het een konijn was geweest, dan had ik wellicht in deze donkere dagen voor kerst besloten om.... maar eh, dat doe je niet met een hamster, niet waar? Eén hap en het kerstdiner zou verdwenen zijn.

Twee hamsters in huis: de één erg huiselijk (in zijn eigen kooi en hokje), de ander voortdurend bezig out-of-the-box te denken en te doen. Ik denk erover om er nog een paar extra aan te schaffen en daarmee een hamster-observatorium in te richten, waar ik op zoek ga naar de overeenkomsten tussen kinder- en hamstergedrag. Want dat die er zijn, dat staat voor mij inmiddels als een paal boven water.
In de huidige thuispraktijk betekent dat dat de ene hamster ons erg bezig houdt (welk rugzakje), en de ander zich er bij neerlegt dat de grootte van zijn wereld wordt beperkt door de grenzen van zijn kooi.

Gered door... een kleuter

Er vgebeurde hier even niets. Druk ... druk ... druk, je kent het wel. Maar in al die drukte beleef ik mooeie momenten.

Ik wil met jullie graag een belevenis delen uit deze laatste week. Wij volwassenen leven in een bijzonder gecompliceerde wereld (dat vinden we zelf, en we hebben het ook met elkaar in- en aangericht).

Zo werd mij een gecompliceerd klusje op het bord gelegd, een technisch klusje. Gewoontegetrouw stroop ik dan graag de mouwen op om het probleem te analyseren en vervolgens op te heffen. Gebruiker blij en dankbaar, en ik een beetje trots, want op zo'n moment is de techniek me nog steeds niet de baas.

Dit keer echter bleef ik steken in de analyse; ik kwam zogezegd in een loop (Engelse term voor rondje) terecht. Nu is dat mijn eer te na, en je weet welk een moeite het de gemiddelde man kost toe te geven dat hij iets niets kan. Maar ja, ook de jonge omgeving concludeerde alras dat wat ik deed de oplossing niet naderbij bracht; met jonge omgeving bedoel ik: de kleuters die er zo'n beetje bovenop zaten.

Wat moet je, als ict-er met een onopgelost probleem-in-een-loop, als man met aangetast eergevoel, omringd door kinderen die hun vertrouwen geheel op jou hebben gevestigd? Zo vaak overkomt dat jullie niet... (waarmee ik natuurlijk niet wil zeggen dat vrouwen geen eergevoel kunnen hebben).

De oplossing, de redding van mijn eergevoel zat naast me. Ik weet haar naam niet, maar ik ben haar de rest van de week dankbaar geweest. Ze maakte me in 1 zin duidelijk dat er voor elk probleem een oorzaak was, een verklaarbare oorzaak. Daarvoor hoef je eigenlijk alleen maar te kijken. Terwijl ik namelijk de pc voor de tigste keer herstartte verscheen er een blauw scherm. Zie je wel, zei het meiske, er zit een smurf in, die doet lastig.

Daar had ik nog niet aan gedacht! En hoe gecompliceerd het probleem ook leek, als je deze oorzaak weg kon nemen, dan was er geen probleem meer. Wegjagen dus, die smurf. Met flink wat blaaswerk (en wolken stof) heb ik dat gedaan (en daarna ook de pc geherinstalleerd). Die smurf moet nu wel weg zijn, dinsdag ga ik kijken. En nog even een compliment uitdelen voor mijn redster.

juf en meester voeden op

Een schoolteam in den lande had last van werkdruk; 

na een schoolweek zat menigeen regelmatig een beetje stuk.

Het zweet werd dag in dag uit in grote mate vergoten,
en Sinterklaas kwam het probleem nog eens vergroten.

De directeur stelde menigmaal prangende vragen,
de IB-ers hadden over leerresultaten wel eens wat te klagen,
de ICT-er gooide graag wat stenen in de vijver
en ook de conciërge liep over van vrolijke ijver.

En toen de minister deze week foeterde op moderne opvoeding,
 toen hoorde je ook in deze personeelskamer: dat is niet ons ding.

Kinderen komen hier niet om opgevoed te worden maar om te leren;
laten wij ons niet langer aan al die onzindingen bezeren.

Maar ja, maandag staat het weer voor de deur, dat kinderspul;
ook met of zonder boterham,  ook met kleren soms als prul.

Fijn als je een goed thuis hebt, en je bent gezond...

maar er lopen er ook tussen die behoorlijk zijn gewond.

Geleerd of niet, opgevoed of niet, door ouders gesteund of niet:

met boterham of niet, ze staan er wel, als zonnetje of deugniet.

Wat mooi dat ze er weer zijn, en nu komt het er op aan subiet:

door jou voelen zich wel of niet een hele Piet!

Heb geen illusie...

Plotseling is de discipline in het onderwijs weer in het nieuws. Gooi een leraar drie uur in het cachot en alle kippen vallen van de stok.
Is het jullie ook opgevallen dat er van alle kanten plotseling noodzaak wordt gevoeld om wat aan het gebrek aan discipline te doen? Oké, prima. Dan gaan we nu weer gewoon over tot de orde van de dag...
Je denkt toch niet serieus, dat je er nu niet meer alleen voor staat? Je denkt toch niet dat ouders, die zich tot nu toe niets gelegen lieten liggen aan wat jij als leerkracht er van vond, dat nu plotseling wel doen? Heb jij iets gehoord van dat ouderpaar daar in Nieuwegein? Precies... O ja, de directie van de school vond begin deze week dat de rust nu eerst maar terug moest keren. Niet te haastig maatregelen nemen... En dan weet jij genoeg!

Nee, gauw over tot de orde van de dag. Een schreeuwend vraagstuk kwam al weer aan de orde: Zwarte Piet en zijn relatie met discriminatie! Want deze zotten in hun rare kleren, met hun rare petjes op, die maar wat dom lopen doen: ze zetten hele volksstammen voor gek! Nog erger: het is, zo klinkt het uit geleerde monden, een restant van de slavenhandel.
Dat de grootste zot blank is, met een grote nepbaard rondloopt en zogenaamd met een paard op de daken rijdt, dat is al die geleerdheid nog niet opgevallen. Nee, zij zien slechts dat onze kindertjes worden overgoten met racistische beelden van zoetigheid dealende zwarte halve garen. Als die blanke zot straks in de klas komt en (God verhoede het)kinderen op schoot neemt, dan is de wereld helemaal te klein.
Nee, doe ons dan maar liever zo'n leerling die de sfeer in je klas verziekt en nog een ongemanierde snotaap is ook. Dat gaat over, maar Sinterklaas met zijn racistische achtergrond gaat nooit over!

Lintje verdiend

Het heeft wel wat los gemaakt, die affaire in Nieuwegein. Plots staan kranten bol van commentaren en reacties. Daarbij wordt niet met meel in de mond gesproken.
Columnist Buurman in de Stentor plaatst de titel: "Hengst voor je kop"" . Daarbij kijkt hij terug op eigen schooljaren, waarin zijn moeder hem wel eens toevoegde: "Eigen schuld, etterbak!"
Maar in 2011 zouden leraren in een cel worden gezet, omdat vaders van nog veel ergere etterbakken agressief verhaal komen halen en aangifte doen. Of een schoolhoofd wordt met de dood bedreigd. Door ouders die zelf te beroerd, of te onmachtig, of te drukdrukdruk zijn om een kind de basisprincipes van fatsoen bij te brengen (...) Ik zou me als kind helemaal kapot schamen voor zulke ouders.

Ingezonden rubrieken, hoofdredactionele commentaren, vakbladen: we zijn het eindelijk ergens over eens: zo moet het niet. Nu is de politieman natuurlijk de kop van Jut: die had deze beslissing nooit mogen nemen.
Stel dat ie het niet had gedaan: wat had er dan in de krant gestaan? Dat er sprake was van klasse-justitie, dat er niet werd ingegrepen bij kindermishandeling, dat de politie het weer eens te druk had met snelheidscontroles?
Ik vind dat deze adjunctdirecteur volgend jaar een lintje verdient! Eindelijk iemand die zich niet langer voor paal laat zetten door zo'n onopgevoede snotaap en het risico erbij neemt dat men hem aanpakt.! Hulde voor deze adjunct!
En voor de minister van Onderwijs: ga je mond maar eens spoelen (zodat je voortaan zonder meel-in-je-mond praat), en sta daarna pal voor je mensen in de frontlinie.

Stel, je staat voor de klas en één leerling zit niets anders te doen dan de sfeer in jopuw groep te verzieken. Dat kun je niet tolereren als leerkracht... toch? En op zeker moment ben je uitgepraat, wil je dat de leerling het lokaal verlaat. Dan is het wel ver gekomen... toch? Want in jouw lokaal is dat het laatste wat er gebeurt: een leerling de klas uitzetten.

Maar wat nu als de leerling weigert te vertrekken? Tot 5 x toe? Tot 10 x toe? Dan sta je toch echt voor een lastige beslissing... toch? Want als je nu niet doorpakt, sta je ook nog voor schut... toch? En als je er een ander bij moet halen, dan sta je voor paal... toch?

Dus uiteindelijk grijp je de dader in de kraag en je zet hem buiten! 't Is te gek voor woorden dat het zover heeft moeten komen!

Als ik het als leerling ooit zover geschopt zou hebben, dan zou ik het thuis op mijn brood krijgen! Mijn vader bakte geen zoete broodjes wat dat betreft. De leerling hierboven niet! Die gaat thuis verhaal halen, en inderdaad komen de ouders een appeltje schillen met de leerkracht: aangifte van mishandeling doen.

Hoe druk de Hermandad in Nederland het ook heeft: voor dit soort gevallen is er altijd tijd beschikbaar en jij als leerkracht verdwijnt een paar uur achter slot en grendel. Dat had je niet bedacht toen je 's morgens aan je schooldag begon... toch?

Overal om je heen praat iedereen met meel in de mond; niemand die het ronduit zegt, dat hier een stel ouders niet van plan is een kind op te voeden, dat hier een schooldirectie een leerkracht in de kou zet, dat overheidsdiensten zich laten gebruiken, en dat hier een leerkracht wordt gemangeld...
De schandpaal bestaat!