Je bent minister of je bent Minister

Ik zou er op terug komen: weet de minister van Onderwijs, mevrouw van Bijsterveldt, waar ze het over heeft (dat is kort samengevat de twijfel van de heer Fricz van de Aob)?

Even een beetje achteruit kijken:
- haar uitspraken over ouderbetrokkenheid bij de school (ging ze daarbij zelf niet door de mand?)
- haar pogingen om de ernst van bezuinigingen op Passend Onderwijs (kwaliteit leerlingenzorg, ontslagen) af te zwakken
- haar gedraai bij de 1040-urennorm (niet iets waar alleen docenten tegen te hoop lopen, maar ook leerlingen, vanwege de niet serieus ingevulde extra uren)
- haar pogingen tot ingrijpen in de onderwijscao's
Ongetwijfeld zullen we op niet al te lange termijn vernemen dat het onderzoek van het SCP (Sociaal Cultureel Planbureau) naar de besteding van onderwijsgelden gevolgen zal krijgen voor het bezuinigingenverhaal.

De  minister nam op woensdag 25 januari jl. het woord 'verantwoordelijk' in de mond toen ze aangaf het onjuist te vinden dat leraren staakten op die dag. Leerlingen zouden daar de dupe van zijn...

Een gotspe! Wie wordt er van de bezuinigingen op Passend Onderwijs de dupe? Wie wordt er van overbodige lestijdverlenging de dupe? Wie wordt er van studieschulden de dupe?

Maar, en dat is erger: deze minister komt van CDA-huize; zij zegt een christen-democraat te zijn. Wie zich met het eerste deel van deze titel wil sieren heeft daarmee tegelijk verplichtingen. Eén van die plichten is gelegen in eerlijkheid, en gedraai is een eigenschap die absoluut niet past bij de titel.

De bezuinigingsmaatregelen zijn niet fijn. Ze worden niet beter of mooier, als je daar om heen draait. Het zijn vervelende maatregelen die ongetwijfeld pijn gaan doen, die banen kosten, die een deel van de leerlingen in de knel brengt, die voorlopig de kwaliteit van het onderwijs in Nederland niet zullen verhogen.

Deze minister kan wat leren van haar collega op defensie, die een nog groter deel van de bezuinigingen voor zijn rekening neemt; hij is van het begin af aan er eerlijk in geweest dat de maatregelen zeer doen, veel banen kosten, en de organisatie zal laten schudden op z'n grondvesten. Da's eerlijk! Het doet er niet minder zeer om, maar het is in elk geval begrip voor wat er gebeurt, en begrip voor de zorgen van de mensen.En eerlijk, mevrouw van Bijsterveldt: ik kan u niet echt betrappen op dat meevoelen... U had beter het woord 'verantwoordelijk' niet in de mond kunnen nemen. Onderwijsmensen zijn altijd verantwoordelijk bezig, zelfs als ze staken! Zij weten als geen ander hoe afhankelijk de leerlingen zijn van een goed en positief klimaat op school en onderwijs, gericht op een waarde(n)volle toekomst. En als je minister bent van Onderwijs, dan heb je een grote verantwoordelijkheid voor het scheppen van voorwaarden en het stimuleren van mensen. Ik zou zeggen: tijd om daar maar eens mee te beginnen!

Den Haag op stelten

Niet netjes, de uitspraken van meneer Kircz van de Aob. Niet netjes, maar vooral ook niet een bijdrage aan de goede zaak. 'k Wil het best snappen, maar het blijft een stomme zet.
Ik bedoel: waarom moet je nu zo nodig iets over ministers en spiegels roepen? Waarom moet je zo nodig het intellect van deze bewindspersoon beschimpen? Wat draagt dat nu bij aan veranderingen die door het onderwijspersoneel gewenst worden? Waarom verlaagt meneer Fricz het niveau van de Aob tot dat van de PVV? Maxima zou zeggen: een beetje dom...

Aan de andere kant: het getuigt niet van respect als de minister, tegen nuttige adviezen van velen in het toch steeds beter meent te weten. Dat moet wel iets over het karakter van deze bewindsvrouw zeggen. En als zij het woord 'verantwoordelijkheid' in de mond durft te nemen als zij de aan het protest deelnemende docenten aanspreekt, dan wordt het inderdaad tijd eens serieus in de spiegel te kijken.

Gaat deze minister met respect om met mensen die dagelijks hard werken tot in de avonduren om de kinderen van vele ouders te onderwijzen?
Als deze minister 'verantwoordelijk' zegt, wat houdt dat dan in voor die vele kinderen voor wie straks geen plek is waar ze de onderwijszorg krijgen die nodig is?
Welke inhoud heeft het begrip 'verantwoordelijk' voor deze minister, als er straks duizenden banen verdwijnen in het speciaal onderwijs, en er voor de ontslagenen in het reguliere onderwijs geen plek is in verband met krimp?
Wat betekent 'verantwoordelijk' als de resultaten omhoog moeten terwijl de klassen alsmaar groeien, kinderen die speciale begeleiding nodig hebben die niet kunnen krijgen en het ziekteverzuim toeneemt?

Het lijkt me helemaal niet zo'n gekke zaak als de minister inderdaad 's morgens eens in de spiegel kijkt en roept dat ze minister is (goeie tip van meneer Fricz); een minister is ook 'baas' van het onderwijspersoneel. Een goede werkgever luistert naar zijn personeel (niet als jaknikker, maar als verantwoordelijke). Die kant van deze minister hebben we nog niet gezien.

Oh ja, waar de minister donderdag 26 januari zich niet direct op de voorgrond liet zien, daar was meneer T. Elias (mediageil als altijd) meteen te vinden met zijn luidruchtige gedachten. Of hij precies weet waar het allemaal over ging?  Laat maar roepen...; de beste stuurlui...
Zelfs Jack Biskop (CDA-onerwijsspecialist Tweede Kamer, van wie wij zelden een eigen inzicht vernemen, was kritisch op de Aob...; en natuurlijk vergat de journalist (tuk op een relletje) te vragen wat meneer Biskop vond van het ministireel gedraai om de 1040 uur.
De mooiste uitspraak kwam echter van de heer Beertema van de PVV:  "Die man is de weg kwijt" sprak hij wijze woorden. Ach, man, doe toch normaal.... Of had ie het over Wilders?

Bij mij is de vraag boven de minister blijven hangen: weet ze eigenlijk wel waar ze het over heeft?
Morgen....

Vrijdag de dertiende

Vrijdag 13 januari 2012. De dag begon, zoals andere dagen ook begonnen; in deze donkere tijd betekent dat bij mij dan dat het geluid van de wekker een enorme inbreuk maakt op mijn vredige rust, en dat de door mijn vrouw geslaakte roep om op te staan steeds dringender het geluid van de radiowekker overstemt, waarna definitief het einde van de nacht wordt ingeluid door ons jongste kind dat zich met een brul van vreugde om het weerzien op mijn lijf stort. Kreun.
Vanaf dan gaat alles op de automatische piloot. Wil ik ’s avonds nog wel eens schrikken van mijn eigen tronie, ’s morgens zitten mijn ogen nog te dicht om mij überhaupt ergens van bewust te zijn. Het aankleden gaat op goed geluk (en dus zit mijn trui wel eens achterstevoren, of steken mijn benen in verkeerde pijpen)… Pas als de krant op tafel komt kom ik weer tot bewustvol leven.
Zo ook deze vrijdagmorgen. De ogen nog maar nauwelijks open viel mijn blik op de datum. Iek! Vrijdag de dertiende…. Als dat maar goed zou gaan. Twee kinderen op de fiets naar school, vrouw in eigen auto naar werk, eigen auto naar de garage, ruil-auto mee. Bij enkele scholen langs voor storingen….  Zo al twintig gelegenheden voor ernstige ongevallen!

Gelukkig is er op zo’n moment van onrust de caochingskalender, die op het toilet hangt. Die plek is heel bewust gekozen. Het toilet is zo’n plek waar rust heerst, waar iemand tot bezinning kan komen, waar men je maar al te graag niet komt storen, en waar je dus tijd hebt voor het dieper doordenken van de wijsheid van een ander en relatie kunt leggen met eigen zieleroerselen  (nee, denk nou maar niet dat ik daar ergens anders in ga zitten roeren).

Welk een wijsheid bracht men mij deze 13^de januari… Het kan niet missen, er moest ellende van komen. Lees mee: “De gedachten van een collega lezen is ook een ongewenste intimiteit….”.
Oh, hemel, een dag om je collega `Vertrouwenspersoon´ op je dak te krijgen… De gedachten van een collega lezen? Is dat ook al ongewenst, te intiem? Maar hoe vaak doe ik dat wel niet?

Waarom hebben ze me dat niet verteld op de opleiding? Is het een Viviani-brede regel? Weten de directeuren hier van (nee, nee, niet bij nadenken, dan wordt het al gauw te intiem…)? Hoe moet het nu volgende week dinsdag?
Je weet: ik heb het nu al verklapt… ik ben er eerlijk in… Hoe vaak lees ik de gedachten van iemand van jullie? En nu het in de coachingskalender staat, nu ga je er vast ook nog op letten:
- he Rein, wat sta je daar mijn gedachten te lezen? Moet ik het melden?
- wat zit die Rein daar wil stilletjes over zijn papieren heen te gluren, zou die misschien…?
 - heb je die mail van Rein al gezien? Heeft ie weer gedachten zitten lezen?

En ik besef me plotseling: ook 2012 heeft geen achterdeur….

Red het basisonderwijs

Ik weet niet of jullie het bericht ook hebben gezien van het comité 'Red het basisonderwijs'? Als je eerder dit jaar hun petitie hebt ondertekend dan moet dat haast wel...
Ik haal één gedeelte uit hun mail: "Tot onze schrik bleek dat de minister bij het beantwoorden van de vragen de kamer misleidende informatie verschafte over de wetenschappelijke onderbouwing van het onderwijstoezicht. Ondanks de moeite die wij hadden genomen om de kamerleden goed te informeren, bleken de kamerleden niet in staat om het debat scherp en helder te voeren. Zo werden moties over de wetenschappelijke onderbouwing en de betrouwbaarheid van de leerlingenweging verworpen. Een motie die de regering vraagt om te bezien of een herziening van de methodiek van de inspectie ten aanzien van de beoordeling van leerresultaten noodzakelijk is, werd wel met een ruime meerderheid aangenomen."
Dat is duidelijke taal. De minister beduvelt de kluit, kamerleden zijn te dom om het debat te voeren, kennis is in de kamer amper aanwezig; diezelfde kamerleden vragen vervolgens de regering (de minister dus) om te bezien of 'een herziening van....' nodig is.

Wat denken jullie... wat zal de minister antwoorden? Natuurlijk is die herziening nodig, wij weten dat... De minister zal dat echter ontkennen en de kamerleden zijn te dom om het antwoord te beoordelen; dat is kort gezegd de verwachting die ik van het vervolg heb...
Letten jullie mee op?

Comite Red het Basisonderwijs



Terug naar de basis

Sinds kort beschikken wij in huis over twee hamsters. De eerste, eigendom van de oudste zoon, kreeg erg veel aandacht van de jongste; dan ontkom je er niet aan ook voor de tweede zoon een nieuwe hamster aan te schaffen. Hij weet trouwens daar niets van, gaat er vanuit dat deze goede daad is verricht door Sinterklaas.
Als erkend hamsterkenner (zelf-gediplomeerd, dat kan gemakkelijk in dit land waar Jan en alleman voor weinig werk diploma's ontvangt) ben ik ook nieuwsgierig naar dit tweede dier. Niet om in de handen te houden (ze poepen tenslotte voor het lieve vaderland weg) maar om gedragsverschijnselen te herkennen en te vergelijken met wat mensen doen.
Deze tweede blijkt niet alleen een vreedzaam dier te zijn, het is ook een uitbreker! Elke morgen opnieuw scharrelt hij door de kamer, terwijl hij de vorige avond gecontroleerd in zijn kooi vertoefde. Hier en daar is al de nodige ruimte-tussen-tralies gesloten, maar... het blijft hem lukken....
Eerlijk gezegd: stel dat het een konijn was geweest, dan had ik wellicht in deze donkere dagen voor kerst besloten om.... maar eh, dat doe je niet met een hamster, niet waar? Eén hap en het kerstdiner zou verdwenen zijn.

Twee hamsters in huis: de één erg huiselijk (in zijn eigen kooi en hokje), de ander voortdurend bezig out-of-the-box te denken en te doen. Ik denk erover om er nog een paar extra aan te schaffen en daarmee een hamster-observatorium in te richten, waar ik op zoek ga naar de overeenkomsten tussen kinder- en hamstergedrag. Want dat die er zijn, dat staat voor mij inmiddels als een paal boven water.
In de huidige thuispraktijk betekent dat dat de ene hamster ons erg bezig houdt (welk rugzakje), en de ander zich er bij neerlegt dat de grootte van zijn wereld wordt beperkt door de grenzen van zijn kooi.

Gered door... een kleuter

Er vgebeurde hier even niets. Druk ... druk ... druk, je kent het wel. Maar in al die drukte beleef ik mooeie momenten.

Ik wil met jullie graag een belevenis delen uit deze laatste week. Wij volwassenen leven in een bijzonder gecompliceerde wereld (dat vinden we zelf, en we hebben het ook met elkaar in- en aangericht).

Zo werd mij een gecompliceerd klusje op het bord gelegd, een technisch klusje. Gewoontegetrouw stroop ik dan graag de mouwen op om het probleem te analyseren en vervolgens op te heffen. Gebruiker blij en dankbaar, en ik een beetje trots, want op zo'n moment is de techniek me nog steeds niet de baas.

Dit keer echter bleef ik steken in de analyse; ik kwam zogezegd in een loop (Engelse term voor rondje) terecht. Nu is dat mijn eer te na, en je weet welk een moeite het de gemiddelde man kost toe te geven dat hij iets niets kan. Maar ja, ook de jonge omgeving concludeerde alras dat wat ik deed de oplossing niet naderbij bracht; met jonge omgeving bedoel ik: de kleuters die er zo'n beetje bovenop zaten.

Wat moet je, als ict-er met een onopgelost probleem-in-een-loop, als man met aangetast eergevoel, omringd door kinderen die hun vertrouwen geheel op jou hebben gevestigd? Zo vaak overkomt dat jullie niet... (waarmee ik natuurlijk niet wil zeggen dat vrouwen geen eergevoel kunnen hebben).

De oplossing, de redding van mijn eergevoel zat naast me. Ik weet haar naam niet, maar ik ben haar de rest van de week dankbaar geweest. Ze maakte me in 1 zin duidelijk dat er voor elk probleem een oorzaak was, een verklaarbare oorzaak. Daarvoor hoef je eigenlijk alleen maar te kijken. Terwijl ik namelijk de pc voor de tigste keer herstartte verscheen er een blauw scherm. Zie je wel, zei het meiske, er zit een smurf in, die doet lastig.

Daar had ik nog niet aan gedacht! En hoe gecompliceerd het probleem ook leek, als je deze oorzaak weg kon nemen, dan was er geen probleem meer. Wegjagen dus, die smurf. Met flink wat blaaswerk (en wolken stof) heb ik dat gedaan (en daarna ook de pc geherinstalleerd). Die smurf moet nu wel weg zijn, dinsdag ga ik kijken. En nog even een compliment uitdelen voor mijn redster.

juf en meester voeden op

Een schoolteam in den lande had last van werkdruk; 

na een schoolweek zat menigeen regelmatig een beetje stuk.

Het zweet werd dag in dag uit in grote mate vergoten,
en Sinterklaas kwam het probleem nog eens vergroten.

De directeur stelde menigmaal prangende vragen,
de IB-ers hadden over leerresultaten wel eens wat te klagen,
de ICT-er gooide graag wat stenen in de vijver
en ook de conciërge liep over van vrolijke ijver.

En toen de minister deze week foeterde op moderne opvoeding,
 toen hoorde je ook in deze personeelskamer: dat is niet ons ding.

Kinderen komen hier niet om opgevoed te worden maar om te leren;
laten wij ons niet langer aan al die onzindingen bezeren.

Maar ja, maandag staat het weer voor de deur, dat kinderspul;
ook met of zonder boterham,  ook met kleren soms als prul.

Fijn als je een goed thuis hebt, en je bent gezond...

maar er lopen er ook tussen die behoorlijk zijn gewond.

Geleerd of niet, opgevoed of niet, door ouders gesteund of niet:

met boterham of niet, ze staan er wel, als zonnetje of deugniet.

Wat mooi dat ze er weer zijn, en nu komt het er op aan subiet:

door jou voelen zich wel of niet een hele Piet!