Persoonlijke evaluatie

Zolang is het nog niet geleden (voor mijn gevoel althans) dat ik op deze plek mij afvroeg wie nu eigenlijk de onderwijscaravan is die wel of niet getrokken wil worden (naar school of juist niet). Een jaar is om, al weer een heel jaar! Tijd voor een persoonlijke evaluatie dan, toch? Ja, ja, persoonlijk! Ik bedoel: als iedereen zich met mijn evaluatie gaat bemoeien, dan snap ik er aan het eind helemaal niets meer van. Daar gaat ie.... Allereerst mijn taalvaardigheid. Ja, ja, ik heb best eens een complimentje gehad van deze en gene, dit jaar. Maar je moest eens weten hoeveel taalfouten ik uit een beetje tekst moet weghalen. Had ik ooit in klas 2 (nu heet dat groep 4) moeite met de motoriek (wat zich uitdrukte in het aantal varkensstempels in mijn schoonschrijfschrift), nu doet zich dat op het toetsenbord ook weer voor. En ik typ niet eens blind, kun je begrijpen....

Dat had ik nog nooit verteld, hè, van die varkensstempels. Het heeft mijn motorisch leven getekend. Wat kan een juffrouw je leven kwetsen. Ik weet het nog als de dag van gisteren. Die dag waren er schoolfoto’s gemaakt en ik was enorm onder de indruk geraakt van het flitsende werk van de schoolfotograaf. Mijn concentratie bij de schrijfles was beneden min, maar de juf had niets door. Ik trouwens ook niet, en daarom leek het resultaat van schrijfwerk eerder op gekras van tweehonderd babies tegelijk, dan op het door de juf verwachte minimumniveau van acceptabel schrijfwerk. Zij ontstak, bij aanschouwen van mijn wanprestatie, in woede, haalde de stempeldoos, liet mij het vakrkensstempel zien en stempelde vervolgens onder mijn beangstigde blikken, de gehele pagina vol met stempels van een varken, waarschijnlijk ook met stille hoop mijn ouders op korte termijn met een en ander te kunnen confronteren.

En ik? Ik keek lijdzaam toe. Geheel bedorven werden de resultaten van mijn noeste arbeid ; meelevend dan wel grijzend loerend leefden mijn klasgenoten mee; afzichtelijk werd het resultaat... En ondertussen bestormden mij de angsten voor wat komen zou: strafwerk en confrontatie. Je zult begrijpen dat ik nadien nooit weer enige bewondering heb kunnen opbrengen voor het pedagogisch talent van deze juf; zij en ik waren vanaf deze dag gezworen vijanden; en zelf heb ik ooit gezworen elk kind duizendmaal te complimenteren met noest schrijfwerk, ook al zou het resultaat afzichtelijk zijn.... Nee, dan mijn meester in klas 5 (wat men dan nu groep 7 noemt). Hij had geen stempeldoos. Geen idee hoe oud of jong die man toen was. Van hem herinner ik me drie dingen: - zijn vaderlijke hand die vele malen complimenteus neerdaalde op een kruin - zijn la met kleurplaten die als voorbeeld konden dienen voor natekenen (als je taak af was), maar bovenal - zijn kast met jeugdboeken, waaruit ik vrat bij gebrek aan een bibliotheek in het dorp. Die boekenkast heeft mijn leven gered. Al leeft de beste man reeds lang niet meer, mijn taalliefde is zijn erfenis. Nog één week... Dan is mijn schooljaar om. Er kwam veel voorbij, bij tijden was het hectisch. Het jaar is geëindigd met een flink aantal puzzelstukjes die op hun plaats zijn gevallen, maar ook met nieuwe puzzelstukjes die het komend jaar een plekje gaan zoeken. Mijn schooljaar begon met een boeiende Summerskool bij Kennisnet, waarvan de resultaten gaandeweg het jaar een plekje konden krijgen in het dagelijks werk. Mijn schooljaar eindigt met het resultaat van nieuwe keuzes, uitgewerkte plannen en voortgaande uitdaging. Alles naar wens geweest? Zeker niet. Dat is de uitdaging voor het komend jaar... en dat begint opnieuw met een Summerskool. Nog één week... Dan is het je klas niet meer. Ze gaan naar een collega, die ze verder helpt. Ze nemen ook wat van jou mee. Wat zullen ze zich herinneren? Dat jij ze hebt geleerd hoe de hoofdletter K moet worden geschreven? Of dat 133 + 22 155 is? Dat Rotterdam een havenstad is? Dat is altijd spannend, vooral als je ze later nog eens tegenkomt. Stiekem vraag je je wel eens af hoe ze zich later jouw jaar herinneren... Op vakantie, de accu lekker opladen, gekke dingen doen, verdwalen... Kom je op een rommelmarkt, laat die stempeldoos maar staan. Als het nieuwe schooljaar weer begint kun je weerwerken aan onuitwisbare sporen....

't Zit er al weer bijna op...

De dagteller loopt.  Nog drie weken voordat het vakantie is. Wat moet nog, wat kan nog? Methode uit, tijd over? Of juist: krap an.... En ’t is ook elk jaar in grote lijnen hetzelfde lied. Hoeft niet per se een vervelend deuntje te zijn, maar toch...

 Het begin van het schooljaar staat me nog aardig voor de geest. In de voorlaatste week van de vakantie deelgenomen aan de Summerskool van Kennisnet, waar het thema was : “21st century skills; leren en opleiden voor de wereld van straks”.... Bezoek aan drie bedrijven waar dit al als realiteit wordt gedaan, en waar ook de ontwikkeling van producten gericht is op de gevolgen van het ‘altijd en overal kunnen leren”. En als ik aan het einde van het schooljaar terugkijk op die tweedaagse en kijk wat ik dit schooljaar heb gezien aan producten voor het basisonderwijs, waarmee afstandsleren steeds dichterbij komt... 

Ook dit jaar is er weer een  Summerskool in de laatste vakantieweek. Thema: “opbrengstgericht leren”.  En, omdat Kennisnet een en ander organiseert, zal de uitwerking van het thema gericht zijn op de vraag hoe ict daar aan kan bijdragen. Geloof me of niet, de ontwikkelingen op het gebied van sturende software waarmee kinderen zelfstandig en in eigen tempo kunnen leren, gaan hard. Ook wordt er ongelooflijk veel onderzoek gedaan naar hoe ‘afstandsleren’ vorm kan krijgen, en de mogelijkheden voor het basisonderwijs nemen toe. 

DE Steve-Jobs-school.... Kan een apparaat  op zich onderwijs geven? Zal een apparaat de school veranderen?  Niet als de individuele docent er niet van wil weten...

En dat is nu juist waar het in de Steve-Jobs-school om zal gaan: onderwijs geven op eigentijdse manier en met eigentijdse middelen, waarbij de snelheid van leren niet meer wordt beperkt... door de docent.

Mijn laatste weken voor de zomervakantie zijn spannend. In de maand juni konden veel zaken positief worden afgerond die in het komend schooljaar gaan worden uitgevoerd. Eén daarvan is het plan dat door de Bron is ingediend bij het bestuursbureau. Dat heeft alles te maken met boven-staande ontwikkelingen.  

Mijn nieuws schooljaar is ook spannend. Er staat veel te gebeuren. Ik heb zin in vakantie, maar ook al in het nieuwe schooljaar...

Het èchte Oranjegevoel

Dit weekend start met het Griekse verlies op de voetbalvelden....

Het bruist in de school. Meer dan anders. Aan alles kun je merken dat het einde van het schooljaar nadert. Rapporten komen uit de kast (vermiste exemplaren worden opgevraagd); CITO-toetsen worden afgenomen en nagekeken; misschien wel met meer spanning dan anders: hoe zouden ze (‘ze’, dat zijn de kinderen)  scoren? Opruimen. Decorstukken in elkaar zetten en opleuken. Vergaderen. Formatie?? Wie krijgt welke klas? Passen en meten. Bestelling schoolleverancier. Ooudercommissie, MR, het team nog weer eens bij elkaar voor een studiedag.. Kortom: piektijd!
Wij hebben dan nog vier weken voor de boeg, collega’s elders in het land beginnen aan hun laatste week van dit schooljaar. Wat het volgend schooljaar gaat brengen?

Je kunt dat van twee kanten bekijken.

Er komen nieuwe verkiezingen. Nu al staat vast dat de totstandkoming van een kabinet geen sinecure zal zijn. Soms denk ik aan Griekse toestanden aan Nederlandse stranden. Wat brengt het aan nieuwe plannen voor het onderwijs? Weer nieuwe plannen.... en welke kant gaat het dan op? Bezuinigen, vast; grotere klassen: vast. Stilstand in inkomen (linksom of rechtsom): vast.
Het wordt ook een druk schooljaar; dat is het altijd, maar het lijkt ook nog elk jaar drukker te worden. Krimp in onderwijsland: gaat ook door. Hogere eisen: vast en zeker. Ja, het onderwijsbestaan kent vele momenten van zorgen.

Nieuwe klas, nieuwe gezichten, nieuwe kansen, weer wat op te bouwen! Wie zouden het zijn, wat brengen ze mee, wat hebben ze jou te zeggen... Wat kun je er uit halen, hoe krijg je ze zo ver dat ze voor jou op hun tenen willen lopen? Stralen ze uit wat jij ze instraalt?
Leren leren... Niet het trucje, maar zelf de kunst uitvinden. Hoe organiseer je dat?
Zelfstandig en verantwoordelijk maken om vrijheid aan te kunnen: eisen stellen, en niet aflaten om wijzer te laten worden, in alle opzichten (loslaten voor wie de vrijheid aan kan, aan de teugels trekken daar waar het niet kan).
Pret hebben, vooral niet vergeten tussen alle toetsgeweld van de laatste jaren. Een kind is immers meer dan de optelsom van toetsscores?
Plannen gemaakt voor vijf jaar vooruit: ben je in staat om je er de komende jaren op te focussen?  Alles af te meten aan de vraag of het in de plannen past, en het anders na te laten? Om er voor te zorgen dat je werk leuk blijft en vooruitgang laat zien?

Mijn stukje van het werk is onderwijs, maar dan met ict. Soms zie ik mensen denken dat het dan om computers gaat, en draadjes, en zo. Dat is eigenlijk helemaal niet zo interessant.
Ook ik kijk naar kinderen. Ik zie hoe gefascineerd ze met een spel bezig kunnen zijn en ondertussen van alles en nog wat leren. Ik zie hoe ze een uur lang vol geconcentreerd zich bezig kunnen houden met één ding op het beeldscherm...( al staat er een radio aan, gaat de telefoon af, komt de buurvrouw op visite).
 Kijk eens rond in de klas, tijdens een rekenles... Zie jij dat ook? Kinderen die een uur lang volledig geconcentreerd èn gefascineerd aan een rekentaak werken?
Ontwikkelingen: volledige digitale methodes voor rekenen, taal en wereldoriëntatie, waarin kinderen geheel hun eigen leerroute volgen, jaren eerder klaar kunnen zijn met de basisschoolleerstof . Volledige methodes voor op het beeldscherm (methodeboeken overbodig).  Steeds meer vrije leerstof op internet...  En of je dat nu wilt of niet: het gaat je klas niet voorbij...
Passend onderwijs: wel geparkeerd, niet van de baan. Opnieuw de gelegenheid om het begrip te definiëren: moet passend onderwijs passend zijn voor de school, voor de leerkracht of voor het individuele kind?  En als het voor het indivuduele kind moet passen, dan kan dat niet zonder ict!

Jullie kennend  zul  je diep in je hart weten dat onderwijs moet passen bij het kind, al maakt dat je vak niet gemakkelijker.  Want: je wilt toch ook niets anders dan die fascinatie weer zien? Een beetje: het èchte Oranjegevoel?

Leedverwerking

Een dikke zwarte mist daalt over de straat. Als het laatste fluitsignaal van de wedstrijd Nederland-Portugal klinkt zwijgen de sirenes. Geen gillende hordes, geen toeterende colonnes... Stilte.

Terwijl het langzaam donker wordt verschijnen aarzelend de eerste buren vanachter hun voordeur, schichtig om zich heen kijkend. Een trappetje hier, een laddertje daar: stilzwijgend worden in de late avondschemering de vlaggetjes van de voorgevel gehaald; vaandels worden gestreken, oranje opblaaspoppen lopen zachtjes leeg.. Al observerend zie ik de teloorgang van een volk voor mijn oog passeren. Het is over en uit. Het zo geroemde elftal is ten onder. Geen eer, geen roem, slechts hoon zal hen ten deel vallen....

Ik zag het al, toen de wedstrijd een aanvang nam. Al bij voorbaat wist dit elftal dat het gebeurd was. Zij hadden zich in de catacomben al vergewist van elkaars gebrek aan motivatie; de twijfel bij de keeper was overduidelijk: dit team zou het niet redden. Daarom adviseerde hij de spelers zich al bij voorbaat in het zwart te hijsen. En zo verscheen een heel elftal in stervensnood op het veld...

Het zij zo. Wij aan de zijlijn hebben het moeten aanzien. ‘Wij’, dat zijn wij allemaal. Jullie leerkrachten ook. En zo komen jullie maandag als leerkracht de school in. Wat moet je doen? Hebben jullie een protocol voor dit soort gevallen? Moet je alles wat oranje is nu al vast weghalen voordat de leerlingen binnenkomen? Welke kleren draag je op zo’n ochtend? Moet je een schriftje bij de deur leggen waar iedereen zijn woord in kan schrijven? Ruimen jullie samen met de klas de kentekenen van vroegere hoop op?

Verwerken... Een kunst. Daarom wens ik voor de maandag een sterke hand en veel gevoel voor leerling-emotie aan een ieder toe.

Tip: trek een zwart shirt aan, zonder oranje strepen of wat dan ook. En laat praten. Dinsdag maar een extra toets... Over de geschiedenis van Nederlands topvoetbal of zo.

Onderwerp van deze week: Griekenland uit de euro, dan Portugal ook. We zullen ze krijgen!

Zere ogen

Ik heb het laatst al eens geschreven: ik heb eigenlijk niks met voetbal. Sinds mijn beide zonen mijn zaterdags-lot hebben verbonden aan het verdoen van nutteloos bestede tijd op ’s stads (inmiddels kostbare) kunstgras-grassprieten, weet ik het nog zekerder: een stomme sport is het!
Welke gek heeft bedacht dat  20 mannetjes achter een bal aan moeten rennen, dat ding zien te veroveren, en ‘em dan meteen weer weg moeten schoppen, het liefst in een netje.... En dat dan anderhalf uur lang (en dan moet het meezitten); geen wonder dat ze mekaar tegen de benen schoppen...

Was het niet Julius Ceasar, die al de wijze woorden sprak: “Geef het volk spelen”? Nu, dat hebben ze ook nu weer bedacht; de hele zomer worden we doodgegooid met sport: EK voetbal, Roland Garros, Tour de France, Wimbledon, Olympische Spelen, verkiezingen in Nederland.... Je kunt de tv niet aanzetten of er komt één of ander stupide reclame voorbij met onbenoembare oranje piepende poppetjes, armbandjes met de kleuren van vlaggen, voetbalplaatjes van de goden-van-het-gras, borden vol bankenreclame etc. etc.  Stapelgek word ik er van.
Nou, zul  je zeggen: dan doe je dat ding toch niet aan? Een dergelijke benadering doet veronder-stellen dat ik de baas ben thuis. Laat ik je dan meteen uit de droom helpen: ze lachen me uit en verstoppen de afstandsbediening.... En zo komt het dat, als ik ook tv wil kijken, ik veroordeeld ben tot het kijken naar slaan-over-een-netje, schoppen-in-het-netje, springen-over-een-stokje of trappen-over-een-topje. Diepe, diepe droefenis beheerst mij voor de tv.

Zou ik al de schone gedachte hebben kunnen koesteren, buiten de huisdeur de toestand te kunnen ontvluchten: mijn straat, mijn wijk, heel de stad is vergeven van zotten die oranje vlaggetjes aan hun gevels hangen, oranje vlaggen in de houder steken, en zelfs met oranje dassen, broeken, hoeden, hemden, sokken, schoenen en onderbroeken door de straten hollen uit pure vreugde dat hun godenelftal het groene gras bespeelt... Oranje kratten bier zijn aangesleept, oranje koelkisten vol barbecue-vlees staan te wachten op de honger, auto’s met gillende sirenes en idem dito chauffeurs maken de straat onveilig, en het gegil is bij tijd en wille niet van de lucht. Zaterdagavond: twee thermopane-ruiten gesprongen in de straat, één tv gesneuveld, drie kinderen per ongeluk op de bbq... en dat heet dan sportbeleving...

Het wordt al gekker. Loop je door de straat, met de ogen op half drie om ze te beschermen tegen de oranje gloed: is er plotseling een dwaas die voor de afwisseling een ooievaartje in de tuin heeft gezet, met vlaggetjes aan de gevel in een geheel afwijkende kleur. Levensgevaarlijk!! Zo iemand zouden ze toch op moeten sluiten voor eigen veiligheid? Ik bedoel: het is best dat je fan bent van het Griekse elftal (ja, ja, de kleur van de vlaggetjes was zoiets als blauw met wat wit), maar dan is het in barre tijden als deze (eurocrisis, Griekse verkiezingen,  alle-Grieken-willen-met-pensioen-stakingen en zo) toch vragen om moeilijkheden als je je voorkeur zo openlijk laat blijken? Ik heb meteen 1-1-2 gebeld, maar denk niet dat die in actie kwamen (hingen natuurlijk zelf voor de buis).
Vandaag, zondag, ben ik nog even langs gelopen. De ruiten zaten er gelukkig nog in, daar. Dat zal wel komen omdat die Griekse speler er vrijdagavond uit werd gestuurd, die Papa-met-de poot-zat-los of zoiets (soms heb ik wel spijt dat ik geen Grieks heb geleerd).

Maar goed dat ik even aanklopte. Niet alles is altijd wat het lijkt. Baby geboren, niets aan de hand dus. Kleine lag genoeglijk z'n tijd te verdoen op papa's arm.

Ik heb de ouders meteen gecomplimenteerd! Ja, ja, dat was terecht: er stond geen TV aan met voetbal er op! Heel verstandig. Hoe eerder je met die ellende begint, hoe vroeger je als vader het voetbalveld op moet. Verstandige ouders. En ik wil dan ook maar dit zeggen:
‘Beter één ooievaar in de tuin dan honderd vlaggetjes in de straat’.

Educatie: een slagveld?

Gisteren ben ik wel vijf keer dood geweest en daarna levend gemaakt. Ja, ik weet, een vreemd verhaal, en voordat je allerlei dingen erbij haalt: ik ben zo gezond als een vis! Ook bovenin, ja.

Het zit zo: wij hebben thuis zo’n opgroeiende puber (12 jaar, veel tamtam, nog steeds verlegen) die in de leeftijd zit dat ie termen als ‘battlefield’ en ‘call of duty’ veelvuldig in de mond neemt.
Nee, bij ‘call of duty’ denkt ie dan niet aan het leegruimen van de afwasmachine of het opruimen van de bende op zijn kamer, en ja, als je hem op die plichten wijst maakt ie meteen aanstalten een ‘battlefield’ aan te richten; nee, het gaat dan over FPS-spellen op de computer.
Wat zeg je, nooit gehoord van FPS? Ik weet het ook nog maar sinds kort: First Person Shooters. Vrij vertaald: van die games waarin je met een rijk arsenaal aan wapentuig virtuele tegenstanders voorziet van lekgaten. Tegenwoordig kan dat ook via internet, met tegenstanders uit Verweggistan (hoe zo, social media....).

Wel, in collegiaal overleg met twee andere vaders heb ik het plan opgevat een en ander in een redelijk realistische setting vorm te geven in de bossen van Hardenberg. De in totaal drie zonen waren alle drie een jaar in wijsheid toegenomen, en dat vraagt om een feestje. En omdat wij ook alle drie te maken hebben met de toenemende overtuiging van onze zonen dat zij in staat zijn hun wettelijk gezag met gemak een kopje kleiner kunnen maken, vatten wij het stoute plan op een battlefield in te richten met behulp van een jong bedrijf dat lasergamen aanbiedt in de regio,  (daarmee ook een goede daad verrichtend want stimulerend de lokale economie). Zodoende konden wij het bewijs leveren dat naast leeftijd en buiken ook ervaring een rol speelt in de strijd.

Zonen werden verzocht een aanzienlijke strijdmacht uit te nodigen, vaders organiseerden de heen- en terugreis per tweewieler (net de nederlandse strijdmacht van de jaren dertig uit de vorige eeuw).  
Terwijl de moeders gedurende de strijd thuis de voorbereidingen van een feestmaal troffen (voor de overlevenden natuurlijk), trokken wij, al aanwijzingen gevend aan de slingerende colonne, de wouden in, alwaar wij een gecamoufleerde bus ontwaarden die als verzamelplek diende. Twee wapenexperts stonden ons reeds met kisten vol dood-en-verderf op te wachten.

De techniek werd nader toegelicht, wapeninstructie verzorgd, kledij uitgereikt, en de grenzen van het territorium van de strijders werden vastgelegd, waarna de strijdmacht in twee delen werd gesplitst. Meteen bleek al de ervaring: de vaders smeerden meteen de lokale modder op de snoet en staken wat varenbladeren her en der. Na een stoer afscheid togen de diverse legermachten naar eigen terugkeerpunt.

Wat een belevenis, zeg! Wat moet ik er van zeggen... Nooit eerder heb ik zonen zo zien hunkeren hun vaders virtueel een kopje kleiner te maken! Nooit eerder heb ik zoveel zucht naar roem bij mijn eigen zoon gezien dan deze middag (zelfs op het voetbalveld is hij nog nooit zo fanatiek op jacht geweest naar eer en glorie; maar ja, daar staat vader natuurlijk ook niet tussen de lijnen). Nooit eerder heb ik me zo dicht tegen de grond gedrukt; nooit eerder heb ik me met volle overtuiging in een natte greppel laten zakken. De strijdlust deed de adrenaline overvloedig stromen, terwijl ik loerde door een vizier naar mogelijke tegenstanders (die mij dan vaak al in het snotje hadden).

Na afloop werden de strijders verzadigd met gebraden vlees en gebakken uien (de zogenaamde vette hap). Stoere verhalen kwamen los....

Vanmorgen zitten ze op school. Wat zullen ze hun juf vertellen? Van het gezellige feestje met de barbecue? Van de moordlust in de bossen? Wat zal de juf er wel van denken? Zou vanavond wellicht jeugdzorg op de stoep staan bij het weerkeren van mijn werk, om een hartig opvoedend woordje te spreken? Zou de juf bellen om te vragen of ik mijn fysiek al weer op orde heb na zo’n actief gebeuren?

Ik weet het niet. Maar als ze belt, dan nodig ik haar uit. Voor een potje lasergamen, ja. En de zonen mogen dan ook weer mee. Ga ik weer in die droge greppel liggen, om te observeren....

Werkstress

Hemelvaartsvakantie: heerlijk helder weekendje, toch? Genieten van de buitenlucht, grassprietjes kortwieken, vloertje leggen in het tuinhuisje (ja, ja, begint al aardig paleisachtige vormen aan te nemen), maar vooral ook (ten gevolge van stevig verlopen dgo) lekker kunnen lezen.
Kranten, computerbladen, boeken, een paar hoofdstukken in een onderwijsboek, en dat allemaal dit weekend.  En als ik zeg: krant lezen, dan bedoel ik ook: het hele ding van voor naar achter, incl alle weekendbijlagen. Niet alleen maar even de grote koppen om vervolgens luidkeels mee te praten over alle ellende en miskleunen in de grote boze buitenwereld. Kortom: ik kan in de nieuwe week ook iets zinnigs zeggen over de euro en zo.

Je hebt van die mensen, die alleen maar de koppen lezen. Dat is niet erg, als je je daarna maar bescheiden opstelt, want de werkelijk is vaak wat ingewikkelder dan wat die ene persoon op een krantenredactie , die na een avond wachten eindelijk de drukproef voor z’n neus krijgt, er in alle haast nog van kan maken.  
Zo zag ik bijvoorbeeld de volgende kop langs komen: “Grieken in tranen”. Probeer je eens in te leven: welke inhoud zou dit artikel behandeld hebben?  Leuke opdracht voor in de bovenbouw, denk je niet? Ja, ja, ik weet al wat je denkt: dat gaat vast over de in rook opgegane pensioengelden, over over de slechte staat van de economie... Of over het bericht dat er geen nieuw kabinet komt en dat ze dat zo jammer vinden. Of juist niet. Of over vakantiegangers die dit jaar Griekenland massaal links laten liggen. Maar nee, je zit er dan gewoon hartstikke naast. Had je dat artikel ook maar moeten lezen, dan had je het geweten.

Vond ik me toch nog het vakblad van vorige week (oei, oei, nog in het plastic). En nu dacht ik: ik ga ze eens even testen in het koppen-beoordelen.

SCHOOL ZORGT VOOR VEEL STRESS BIJ JONGEREN

Poeh, en dat zo net voor de nieuwe week begint. Ga er maar aan staan. Maandagmorgen: al die kinderen die naar school toe komen al gestrest voor er een woord is gezegd. Hoe komt dat toch zo?
Mij is altijd geleerd dat stress niet alleen door werk wordt veroorzaakt, maar altijd meer redenen heeft. Wist je dat al, dat je maandagmorgen met een hok vol stresskippen begint? En hanen ook, natuurlijk? Hoe zit dat eigenlijk bij jezelf? Begin jij de dag ook gestrest, en komt dat van school? Hoe merk je dat, die stress, bij jezelf? Of bij de kinderen? Of merk jij dat helemaal niet? Waarom dan niet, omdat je zelf te gestrest bent? Of heb jij nooit last van schoolstress? Heb je je collega´s vandaag al bestudeerd in de ochtendkring? Heb je de stress in hun ogen gezien?

Nou, mensen:  succes maandag. Je hebt alvast een mooi onderwerp voor de kring vanmorgen.