Hoezo: zorgcoòrdinatie?

Wij hebben een probleem. Althans, wij (en dat is de hele familie) denken dat we een probleem hebben. Wij hebben namelijk een poes in ons huis gehaald in de veronderstelling dat het een lief beestje was. Lekker zacht bontjasje, mooie blauwe ogen, mooie kleurtjes... Dat dachten wij allemaal, tot voor enige weken. Sindsdien blijkt de waarheid iets minder gekleurd. De poes (ja, ja, we hebben dat zeer zeker nog eens gecontroleerd)

ontpopt zich tot een serieuze querulant, een saboteur. Natuurlijk moet dit allemaal op zijn vrouwelijks worden geschreven (maar het gesprek daarover leidde al gauw tot een enigszins benauwende discussie over de relatie tussen het vrouw-zijn en het pesten). Laat ik to the point blijven: onze poes ontpopt zich tot wie ze werkelijk is: een gordijnenbeklimster, een potentieel hamsterkiller, een stoorzender tijdens haakwerkjes, beschuitenboterlikster, ADHD-verschijnselen tijdens romantische avonduurtjes (nee, nee, goed lezen alsjeblieft). Kortom: zij is inmiddels een onderwerp van zorg. En dat roept op tot onmiddellijke inzet van de lokale zorgcoordinatie. Nu houd ik me normaal gesproken niet zo bezig met dit werkgebied. Voor mij is dit dan ook een voortdurend grenzenverkennende en regelmatig ook grensverleggende zoektocht,

die een aanvang nam bij de plaatselijke dierenarts. Alwaar ik vroeg om poezenritalin, zodat het beestje zich wat rustiger zou gaan gedragen binnen de muren van onze woning. Helaas: een dergelijke variatie van dit geneesmiddel voor katten bestond niet. En nee, helaas had de dierenarts ook geen alternatieven voorhanden of in gedachten. Informatie bij de lokale kattenjeugdzorg? Bestaat ook al niet... Evenmin als een kattenopvoedwinkel. Wie zich aldus in de spelonken van kattenzorg heeft begeven komt dan langzamerhand tot ontdekking dat die zorg er niet is. Ooit van kattenpsychiatrie vernomen? Ooit op zoek geweest naar een gordijnentherapeut? Waar men wel spreekt van kattenkwaad, is er geen kattenphaat. REC4 voor katten? Dit weekend heb ik het opgegeven. Netjes heb ik bij de eigen huisarts gevraagd om steun bij de aanvraag voor een rugzakje voor onze kat, zodat wij de bekostiging van de verdovende wiet via de plaatselijke koffieshop uit een zorgbudget zouden kunnen ophoesten. Helaas: de huisarts gaf ook geen thuis. En zo kwamen wij, ik mag wel zeggen behoorlijk teleurgesteld, thuis, in de wetenschap dat de zorg voor kinderen in dit land aanmerkelijk beter is geregeld dan voor poezenkinderen. Over solidariteit gesproken.

Ons rest nu het volgende: wij gaan op zoek naar de kansen voor onze poes. Wij stoppen met het denken in poezenproblemen (dat doet poes tenslotte zelf ook niet), wij hebben op eigen kosten een vangnet gekocht, en zo nodig geven wij onze poes des avonds tijdens de maaltijd een flinke scheut whisky in het water. Vanaf zondagavond zal het dus aanmerkelijk rustiger zijn in huize Sybesma. En wij? Wij hebben na onze teleurstellende zoektocht naar hulp besloten een nieuwe stichting op te richten voor hulp bij kattenproblemen: Stichting kat-uit-de-gordijnen....

Daarom is een weekend zo kort...

Zaterdag: gepland om het verjaardagsfeestje van de jongste te vieren. Gaandeweg de week loopt de spanning op: hebben we dit gedaan, hebben we daaraan gedacht, we zouden toch.... Natuurlijk: het draaiboek lag al maanden klaar. Samen met het vriendje in eén feestje twee verjaardagen vieren. Economisch verstandig, qua tijdsinvestering winst, qua gemak niet te evenaren. En zo bleek ik jl zaterdag een geheel ingevulde planning te moeten doorlopen, en jullie weten van mij dat dat één van de dingen is waar ik mij maar moeilijk in kan vinden: een geheel ingevulde planning. Dat heeft namelijk tot gevolg dat ik ‘mijn eigen ding’ niet in de hand heb (en dat op de enige echte vrije dag in de week). Zo bleek de voetbaltrainer in zijn oneindige balldrive bedacht te hebben dat ik met zoonlief mij des ochtends om half acht maar had te melden op de duistere parkeerplaats bij het voetbalterrein (alleen dat al doet je op zo’n moment aan criminele activiteiten denken, en dat gevoel heb ik toch al bij deze idiote bezigheid). Daar stond ik dus in de bittere kou (mijn verstilde hersenen traag denkend aan warme nesten), bibberend en klappertandend de zachte woorden van de coach beamend, ondertussen vervuld van moordlustige gevoelens. Wetend dat van een vader wordt verwacht applaudiserend zijn Messi te begeleiden.... Om half elf verlaten zoonlief en ondergetekende de Arena van Gramsbergen om huiswaarts spoedend te bedenken wat er nu in de planning staat. Boodschappen, zo blijkt mijn echtgenote te hebben bedacht. En zo verkeer ik enige tijd later, draaiend op caffeïne, in de stad der steden, Hardenberg, om de plaatselijke handelaren te spekken door ze van hun spekkies te ontdoen. Geheel tegen alle eisen in, gezicht verstopt achter de sjaal, grijp ik de enige kans-van-de-dag voor mijn zaterdagse vreugdemoment: een gebakken vissie onder de tent van de visboer. Huiswaarts gekeerd (waar ik vermanend word toegesproken vanwege de vislucht) wacht mij het plastic. Zwart landbouwplastic. Drie keer raden. Waarvoor zou ik zwart landbouwplastic met een rol ducktape in de handen gedrukt krijgen? Wel, men heeft het eminente idee bedacht huize Sybesma om te bouwen in een regelrechte bioscoop, voorzien van grootbeeld, dolby surround, lig- en staplaatsen, en dat allemaal geheel verduisterd. Bungelend aan ducktape hang ik even later aan het plafond om rondom het

plastic aan de onderkant van de bovenverdieping op te hangen. Met mijn angst voor hoogtes boven de 50 cm is dit bepaald geen pretje (maar wie zegt dat een verjaardags-feestje ook leuk moet zijn voor een vader?). \ Geveld door heftige pijnen in bovenarmen en nek lig ik twee uur later in de door mijzelf gecreëerde donkere kamer van Damocles te bedenken hoe ellendig het leven kan zijn, als plotseling, met heftig lawaai en scheurend ducktape het voorhangsel van de

bios naar beneden komt (als ware het de tempel zelf), en een miauwende poes de poten neemt en met schrikogen op steeltjes onder de bank verdwijnt.... Mij in verbijstering achterlatend, en oorzaak van opkomende haatgevoelens... Na de kat voorzien te hebben van een effectief stortbad hijs ik mij opnieuw de ladder op, om net op tijd (voordat de Filistijnen het pand betreden) klaar te zijn.... Die Filistijnen, dat is ook een ervaring op zich. Beesten waren het, alleen te temmen met filmbeelden en daverend surroundgeluid. Als het nog twee minuten langer had geduurd had de politie voor de deur gestaan om de stereo in beslag te nemen. Gelukkig bleek ik tijdens de maaltijd met enige steekhoudende pedagogische opmerkingen ‘het tuig’ onder de knie te kunnen houden, maar ik geef toe: het touw lag klaar.... De Filistijnen weg onder begeleiding van de vrouw des huizes, en ik dat plastic, samen met de kat, van het plafond gehaald. Top! Doe mij maar zo’n kat. Nee, het leed is nog niet geleden. Pa en moe zijn ook nog uitgenodigd om een feestje bij te wonen in de avonduren. Wel eentje voor volwassenen, maar toch. “Ja, iemand jarig geweest.” ” Maar ik heb al een...” “Niet zeuren, trek eens wat nets aan, we moeten nu weg!” Ja, maar...” En zo komt het dat ik om tien uur een borrel voor me heb staan. En een biertje. Niet lang. Schenk nog maar eens in. Weet je: toen ik naar huis ging zag het leven er plots een stuk zonniger uit....

Christmas and a cat

Tsjonge, jonge, als ik dit schrijf is (lijkt) het nog maar zo kort geleden dat 2012 begon, en dan, hup, is het alweer Kerst. Jullie zijn allemaal druk met de organisatie van het kerstfeest; in mijn belevenis was dat altijd het mooiste feest van het schooljaar. Sinterklaas had nog maar amper de hielen gelicht of ik hing al aan de balken van mijn lokaal kerststerren op te hangen, de mooiste kersttekeningen aan de wanden te plakken, de kerstboom neer te zetten en vol te laten hangen met de meest exotische kerstversiering, meegenomen door de kinderen (het enige wat ik als eerste deed: lampjes erin, piek d’r op). Liedjes zingen voor de kerstviering, cd’s van thuis op… Knus en kneuterig. Top! En vooral de kerstviering: met z’n honderden in het kerkgebouw, al die kinderstemmen die zongen, al die kinderen in de mooiste kleren speciaal voor die feestavond… Ik kan je zeggen: dit feest kun je ècht missen als je geen eigen klas meer hebt…. En als het op school dan voorbij was, de kerstboom meegenomen door één van de leerlingen, alles opgeruimd, de lichtjes weer in de doos voor volgend jaar… dan kwam de kater. Want: het kerstfeest thuis kon daar nooit meer tegen op….

Dit jaar geen kater, maar een poes. Een echte. Een èchte Siamees! Nog maar tien weken oud, en het beestje houdt de hele familie al flink bezig. Het dier moet namelijk nog leren te doen wat mensen willen, en vooral niet te doen wat verboden is. En hoe kom je dat nu te weten als poes? Allereerst doe je continue wat door OLH en mensen verboden is. En weer… En nog es… En opnieuw. Want: als zij op de stoffen bank gaan zitten, waarom jij dan niet? Als zij eens door

de kamer rennen, waarom jij dan niet? Als zij elke avond aan de gordijnen trekken, waarin mag jij er dan niet aan zitten? Bovendien: er is zoveel te zien wat jij nog niet kent en dat betekent toch dat je je neus overal in kan steken? En zo’n kerstboom: ’t is toch leuk om uit te testen wat er gebeurt als jij voorzichtig tegen zo’n glimding aantikt? En of je nu Wifi roept, of kssst… opvoeden is al lastig, maar helemaal bij zo’n Siamees. Zou mijn moeder vroeger met mij ook zoveel moeite hebben gehad? Nu meende ik stellig dat wij een Siamese poes hadden gekocht… (ja, ik weet wel wat jullie nu direct denken, en nee, het is geen kater, zoveel weet ik er op mijn 55ste echt wel van). ‘k Heb al weer een hele week de tijd gehad (als ik thuis was) om het dier te volgen. Meende ik vandaag toch dat het ook wel een jonge hond kon zijn. Kijk, om te zorgen dat Wifi niet de héééle tijd in de gordijnen oefent, houden wij haar massaal bezig met gehaakte touwtjes, nepmuizen en propjes papier. Tot mijn grote verbazing kan dit beestje al apporteren, of er zit eekhoornbloed in. Er wordt na speeltijd van alles en nog wat meegenomen naar het slaaphok. In de bek, ja. Alsof het een getrainde hond is. Nog maar één week in huis. Wat moet dat worden als ze in gewicht verdubbeld is? Als je toevallig nog ergens wat oude gordijnen hebt liggen….?

Observatorium uitgebreid

Enige weken geleden heb ik jullie er al over verteld: mijn observatorium zou worden uitgebreid. Een Siamees poesje is daarvoor aangekocht. Speciaal dit ras, want je begrijpt: soort zoekt soort, en bij mij past een eigenwijze Siamees. De uitbreiding was om meerdere redenen noodzakelijk. Allereerst bovengenoemde. Immers: bij langdurige observatie gaat om begrip (niet om het oordeel) en dan is het wel fijn dat je wat gelijksoortig bent; je kunt elkaar zogezegd beter ‘aanvoelen’

Maar: er was een tweede reden: één van de hamsters heeft enige tijd geleden het tijdelijke met het eeuwige verwisseld en daardoor ontstond er vraag naar opvulling van de lege plek (het zogenaamde ‘lege-nest-syndroom’). Met de aankoop van de Siamees kon weliswaar niet hetzelfde nest worden gevuld (qua omvang is een hamster tenslotte wel wat kleiner dan een Siamees-in-de-groei), zodat behalve de kosten van aanschaf van poes ook geïnvesteerd moest worden in kattenbak, kattenmand, kattenbakvulling, kattenvoer, kattenkrabpaal, kattenspeeltjes en kattenknuffels. Hieruit blijkt dat er een forse investering is gemoeid met mijn observatorium. Je moet er wat voor over hebben. Wat ik mij tevoren niet zo gerealiseerd had is dat de aanschaf van een Siamees een onvoorstelbare bemoeizucht in huize Sybesma tot gevolg zou hebben. Want: niet alleen de aanschaf van bovengenoemde zaken riep een oordeel van alle homo-sapiënsachtigen op (kleur, maat, plek in woning, huisnummer ja/nee, etc. etc). Vooral de naamgeving werd een gebed zonder einde.

Hebben jullie wel eens met vier man/vrouw geprobeerd een naam te verzinnen voor een vanwege professie aangeschafte poes? Even los van de vraag of men tijdens de naamgevingssessie lang genoeg geconcentreerd kon blijven (een poes leidt af): het bedenken van een naam is onderwerp van observatie op zich. Kijk: thuis hebben wij een Sytse en een Hylke. Je zou dus kunnen denken aan een Friese meisjesnaam. Meerderheid niet te vinden. Vervolgens kom je dan in de sfeer van ‘oma Tut’ en ‘mevrouw de Beuk’. Afgewezen. Het ‘namenboek der Nederlandse maagden’ geeft ook niet een wenselijke oplossing. Politiek getinte namen dan? Zelf vind ik politiek tenslotte erg interessant: ‘Jet’ zou kunnen (van Jet Bussemaker; hoe kunnen ze iemand met zo’n naam tot minister van onderwijs bombarderen, hoewel... op het minister van onderwijs kun je iedere kwakzalver neerzetten); ‘mevr Thieme’ van de Partij van de Dieren, ook een optie (maar dat is weer geen katje om zonder handschoenen aan te pakken); of ‘Hachchi’, van D’66, hoewel, dat geeft natuurlijk weer gedoe bij Hardenbergse PVV’ers. Laat maar. Een drama is het geweest, die naamsessie. Maar: we zijn er uit! En: het lag zo voor de hand... Hoe blind kun je zijn... Onze poes heet vanaf gisteren: Wifi! Ja, ja, oefen maar eens even, laat de naam maar eens over je tong rollen... We zijn het er allemaal over eens bij ons thuis (een zeldzaam fenomeen). We kunnen het ook allemaal met reden onderbouwen. Allereerst: het is natuurlijk een poes, een vrouwtjeskater zogezegd, een wijfje. Daarnaast kom ze te wonen in een huis waar de wifi-afhankelijkheid in enkele jaren exorbitant is toegenomen. Vrouw des huizes, beide kinderen des huizes, man in huis: allemaal zijn zij omgeven met wifi-ontvangende apparaten: computers en internetverstrekkende apparatuur, tablets en mp-3spelers en videospelers en telefoons... Gek word je er van, en dan kun je ook maar beter een bestraalde kat worden toch? Ze krijgt toch binnenkort een zender om de nek.... Doe maar in één keer een wifi-extender, heb ik ook internet achterin de tuin. Dit hele verhaal... en nog geen minuut observatietijd verslagen... Volgende week: mijn eerste objectieve Siamezen-observatie. Dat beloof ik!

Wintertime

Het is het weekend voor het avondje van de goed heilig man. Even heb ik zitten denken: dat stukje van mij dat moet eigenlijk in de vorm van een sinterklaasgedicht, dat ben ik eigenlijk aan mijn stand verplicht. Maar helaas, ik kan de moed niet opbrengen. De moed niet opbrengen? Nee, want ik heb me daar toch een weekend achter de rug... Jullie weten, ik zonder me altijd graag wat af. Liefst ben ik wat stilletjes, bemoei me nergens mee, vind nergens wat van, zo’n type van: geef hem een iPod en je hoort ‘em niet... Had ik in het weekend nu maar een ipod gehad, dan had je nu van mij een Sinterklaasgedicht gehad dat er niet om loog. Nee, mijn weekend is in een vloek en een zucht vervlogen, en ik ben slechts als moede hinde bankwaarts getogen om, met de oogleden op de schouders gedrapeerd, en de benen op een laag tafeltje-met-kussen, nog dit episteltje voor jullie te schrijven.

Mijn vrouw heeft een hobby. Voordat je daar nu verkeerd over gaat denken: een hele nette hobby. Regelmatig is zij voor die hobby op zolder te vinden, trekt divers publiek, en bij gelegenheid verkeert zij in het vroeger door mij met zweet gebouwde tuinhuis, om daar haar hobby verder te beoefenen. Zij trekt met haar hobby allerlei publiek naar zich toe. Van heinde en ver komen zij tegen betaling genieten van de hobby. Op bepaalde momenten adverteert zij in de directe omgeving van ons woonhuis, en ook op internet, en etaleert daarbij de door haar geleverde producten. Ook verkoop is daarbij een vast onderdeel van het programma. Dit weekend was er weer zo een. Al vanaf donderdagavond ging de directe omgeving van mijn woonhuis er uit zien als een in opbouw zijnde camping, met van overal aangesleept meubilair. Vreemde vrouwen verkeerden al vanaf vrijdag in mijn tuin, en sleepten daar allerhande goederen naar toe. Inmiddels had ik doorgekregen dat de

kans redelijk groot was dat elke Hardenbergse (dat zijn die van het vrouwelijke soort) bericht van toestemming had ontvangen om op de zaterdag mijn tuin te betreden. Mijn (!) tuin.... En dat er ook van her en der uit den lande vrouwvolk het Hardenbergse lustoord aan zou doen: mijn (!) tuin.... Zaterdag: de dag des oordeels. Waar ik normaal op deze ochtend nog even met de ogen kan knipperen, voordat ik een mijner zonen naar het voetbal moet begeleiden... Deze ochtend werden, al om des ochtends zeven uur, met groots geweld de gordijnen acuut opengetrokken. Aaaaiiikkk. Weg is de privacy. Weg is het gevoel van ‘ mijn tuin’! Het gevoel van de plek van de plek waar ik mij met mijn emoties terug kan trekken. Deze zaterdag was er geen terugtrek plaats voor mij in mijn eigen herberg of lustoord. Vrouwvolk alom.... Af en toe een man die vrouw begeleidend (in tijd beperkend) langs bracht en weer meenam. Maar ik... Voor mij geen plaats om te rusten.... Ik vatte dus het plan om mij onledig te gaan houden met de installatie van Windows 8 op mijn laptop. Ja, wat moet een man anders doen als zijn tuin belegerd wordt door de vrouwen van Hardenberg? Ik hoor je denken: waarom de ene ramp zich zien voltrekken en dan aan een andere beginnen? Waarom niet de eerste ramp voorkomen, om te zorgen dat de tweede niet plaats vindt? Wel, gewoon: als ik moet kiezen tussen mijn tuin en mijn vrouw, dan kies ik toch voor iets leuks op de computer? Je kent me toch? Ondanks de bijzonder goed geslaagde tuinfair, en de dankzij mijn niet-aflatende concentratie geslaagde installatie van Windows 8, heeft de productie van dit stukje me toch nog wat extra tijd gekost... Maar: het is gelukt, met de nieuwste versie van Word: Word 2013. En zo kan ik weer met een vrolijk gezicht beginnen aan de nieuwe week: werk zat, en dan ook nog Sinterklaas! In eigen tuin....

Sinterwijs

Wel verdraaid, zo sprak de Sint na zijn zondagmiddagslaapje: zo is het weekend en zo kan de mijter weer van het knaapje. De mijter op de kop en de boer weer op. Rust is er amper nog bij, zelden heb je echt even vrij. Nou ook weer, kijk eens naar het programma van de week: je wordt alleen van de gedachte al bleek….

Van maandag tot en met vrijdag die drukke drommels voor je neus, zelfs tussen de middag geen tijd voor een napje, ’t is heus. Gooien ze er ook nog een hele studiedag midden tussendoor, alsof ik nog niet wies genog ben, krie’je ook nog dat gestoor. Marsepein bakken, speculaas mengen, pepernoten tellen, dat heeft allemaal helemaal niets met CITO te stellen; daar doen we in het onderwijs dus maar niet meer aan, want met zulke kolder wil geen minister verder gaan. Leren zullen ze, op niveau en zonder geduld! De staf raakt er nog extra van gekruld… Toch hoop ik dat ze daar voor de klas nooit vergeten dat een miníster wel en Sint en Zwarte Pieten nooit raken versleten. Daarom kun je ook in deze donk’re dagen best wat tijd besteden aan alle sint-pret, daar hebben kinderen echt nooit onder geleden. Dus: geef die minister van het onderwies maar een mooi sinterklaaszakkie, dan stop ik er, as ik thuus ben, in spanje wel in ’t bakkie. Groet’n van de Sint en zien Z.P.’s

Druk of doende?

Omdat ik nog steeds de nieuwe familiepoes nog niet heb kunnen verwelkomen (daarvoor moet eerst de uitset nog worden aangeschaft), dacht ik: laat ik eens een serieus onderwerp kiezen. ADHD: er wordt al genoeg gekheid over gemaakt, dan wel zitten deze kinderen in het hoekje waar de pedagogische klappen vallen. Maar waarom John F. Kennedy, Elvis Presley,, Katje Schuurman en Adriaan van Dis i dat hoekje laten staan? Ja, dat waren allemaal ADHD-ers…. De standaardblik op een ADHD-er is zielig. We zijn er zelfs aan gewend dat deze kinderen aan de medicatie moeten; Ritalin is een veel voorgeschreven middel, daar worden ze rustig van…. Maar waarom zou het goed voor een kind zijn om verdovende middelen te krijgen? Waarom zou je dat eigenlijk gewoon moeten vinden? Omdat een ADHD-er wordt gezien als iemand met een stoornis, dat kan niet anders. Zo’n kind is snel afgeleid, is impulsief en ongestructureerd, ongeduldig, een dagdromer, heeft moeite met het opvolgen van instructies, doet voor hij denkt en heeft een (zeer) korte aandachtsboog. Dat is allemaal alleen maar heel lastig (niet alleen op school, maar vooral ook thuis). Vandaar de pil.

Ik noemde hierboven al enkele grote namen (en er zijn er nog veel meer). Het is dus net maar net, hoe er naar je gekeken is. Misschien hebben zij vroeger ook wel een pilletje gehad, of hadden zij mensen om zich heen die erg veel geduld hadden. In elk geval: carrière hebben ze gemaakt! Stel je nu eens voor dat ADHD als een gift was beschouwd. Als iemand zou hebben geobserveerd en tot de volgende conclusies was gekomen: deze leerling is waakzaam, bij tijden hypergeconcentreerd, flexibel, resultaatgericht, onafhankelijk, altijd in voor nieuwe invallen, oplossingsgericht, een out-of-the-box-denker, bereid risico’s te nemen en onmiddellijk in actie te komen. Dat klinkt dan allemaal erg positief, toch? Zo zijn Jochem Myjer en Michael Phelps (de zwemmer) dan toch maar een heel eind gekomen (dankzij hun ADHD); en Nostradamus, Beethoven, Churchill en Einstein hebben hun bekende naam te danken aan wat tegenwoordig als een kwaal wordt gezien die met een pilletje moet worden bestreden…. Toptalenten van ADHD’ers: creatief, empatisch, fantasierijk, spontaan, energiek, vrolijk (tot ze hun pilletje krijgen), exploratief, inventief, open, vergevingsgezind, gevoelsmens, origineel, loyaal, toegewijd, eerlijk, rechtvaardig, scherpzinnig….. Wees eens eerlijk: je zou het zelf willen zijn, toch? Maar ja, we kunnen niet allemaal Einstein heten.